Dag 101-102 dinsdag 5 - woensdag 6 mei 2015: aankomst en vertrek Vera Cruz

Dag 101 dinsdag 5 mei 2015: aankomst Vera Cruz, 108 km

Bij het ontbijt lag er weer een briefje voor ons om te tekenen wat we aan het importeren waren naar Mexico; dat is altijd vaste prik, en moeten we even aftekenen dat we het gezien hebben en naar waarheid ingevuld. Tijdens het eten deed ik een boterham roosteren, totdat de broodrooster opeens een knal gaf; hij was geklapt en kapot! He, dat was balen... Gelukkig hadden ze een reservebroodrooster, zoals ze zoveel dingen reserve hebben aan boord!

We hebben de ochtend besteed aan een wandelingetje op dek, we zouden vanmiddag pas aankomen in Mexico. Er waren overal witte vlekken op het dek waar roestige plekken geschuurd waren en bijgepunt met menie en daarna witte ondergrond voor er de uiteindelijke kleur overheen kon. We hebben op de voorplecht gestaan maar er waren vanochtend helaas geen dolfijnen! Bij de lunch kregen we een rare misvormde kweepeer achtige vrucht, die op zich niet verkeerd smaakte – we zijn niet zo kritisch meer qua eten denk ik...

Omstreeks 13 uur begon de benadering van Vera Cruz, waar we aan land al een gigantische Mexicaanse vlag zagen staan. De sleepbootjes begeleidde ons de haven in, waar oude koloniale forten stonden en standbeelden op de kades – het leek ons een echte typische Zuid-Amerikaanse stad. Tijdens het aanvaren naar onze kade (waar de sleepboot ons heel handig deed keren) zagen we een indrukwekkend monument met verschillende datums erop en een paar dramatische standbeelden. Maar we hadden er helemaal geen informatie over, want tot nu toe was nog geen een schip van deze Rickmers Pearl-String vloot in Vera Cruz gekomen, dus ik had er ook geen onderzoek voor ons routeboek voor kunnen doen. Maakt niet uit, volgens de officieren op de brug was Vera Cruz een gemakkelijke stad om rond te lopen en zou er van alles te zien en te doen zijn.

De 3e officier kon hier niet aan boord dacht hij omdat hij dienst zou hebben, en vroeg ons in een rustig moment of wij misschien een koelkastmagneet voor hem wilde kopen van Vera Cruz? Hij spaarde ze van alle havens waar hij kwam, en deze had hij nog niet, maar omdat hij geen tijd had, vroeg hij zich af of wij er misschien voor hem voor konden kijken? Maakte niet uit wat, als het maar Vera Cruz was, hoe toeristischer hoe liever, hij had in zijn hut een hele muur vol hangen! Wij deden hem een beetje plagen dat als hij niet aan land kon, hij er eigenlijk ook geen magneet van mocht hebben, maar beloofde er voor uit te kijken.

Om 14 uur kwamen we aan bij onze kade. We zouden hier maar tot vroeg in de ochtend blijven, want we hoefden alleen de 8 grote autoclaven op het dek te lossen en wat dingen uit een van de ruimen. Wij zijn gelijk na het aanmeren naar de conferentiekamer gegaan omdat we aan land wilden gaan, we zitten sinds Yokohama namelijk al 34 dagen op zee en willen wel weer eens vaste land voelen.

Binnen een half uurtje nadat de lokale agenten, immigratie, de gezondheidsinspectie en nog wat officiëlen tegelijk aan boord kwamen was alle administratie voor bemanning en schip geregeld, konden wij van boord en het lossen beginnen: ik denk een van de snelste afhandelingen tot nu toe! Hans en ik kregen een scheeps ID-pasje en een speciale functie: we zijn “supernum.”, oftewel boventallige bemanning. Dat was namelijk gemakkelijker om ons het land in te krijgen dan als we als passagiers geregistreerd waren geweest!

We konden om 15:15 van boord en konden nadat we (als bemanning) geregistreerd hadden bij het havenkantoortje en een “Shore-pass” kregen zo de stad in lopen. Vera Cruz is geen leuk klein Zuid-Amerikaans dorpje zoals we half verwacht hadden, maar een grote stad: gelukkig was het historische centrum vlakbij de haven dus we konden overal naar toe lopen. Het is vandaag Cinco de Mayo, Onafhankelijkheidsdag, maar daar merkte we nog niet zo veel van, waarschijnlijk barst het feest pas vanavond los.

Hans en ik hebben lekker rondgelopen en allerlei mooie monumenten gezien, waaronder het monument op de kade met de datums en de standbeelden. Dat leek te gaan over het eren van alle helden die het Mexicaanse vaderland met hun leven hadden beschermd. Ook waren er monumenten voor immigranten, specifiek ook Libanese immigranten waar er schijnbaar veel van naar Mexico kwamen vroeger, en dan nog allerlei kunstwerken voor werkers en zelfs duikers.

Op een klein pleintje was een zwart stenen obelisk; een “altar aan het vaderland”, ter nagedachtenis aan de gevallenen van de “invasie van Noord Amerika in 1914”. Er lagen de lichamen van verschillende helden onder de obelisk begraven.

We waren al steeds met een half oog aan het kijken voor een souvenirwinkel waar ze magneten verkochten, maar konden niet zo veel vinden en moesten uiteindelijk toch terug naar het rijtje souvenirwinkels dat we in het begin tegen waren gekomen. Daar hebben we voor zo’n 5 dollar een mooie voor de 3e officier uitgezocht en gingen toen op zoek naar iets te eten. We hadden namelijk ontzettende behoefte naar verandering van spijs, en een Mexicaanse maaltijd leek ons wel wat.

Maar bij de rondzwervingen door de leuke kleine pleintjes werd er eigenlijk alleen kip met knoflook en friet geboden, of steak met knoflook en friet, en dat was ook wel hetzelfde niveau van maaltijd als dat we regelmatig aan boord kregen, dus we konden niet echt iets naar onze smaak vinden.

Uiteindelijk lieten we ons meenemen door een van de jongens die op straathoeken reclame stonden te maken voor “hun” eettentjes, en werden gebracht naar een “authentiek” Mexicaans tentje in een zijstraatje waar we de enigste buitenlanders waren! Bij authentiek bedoelen we dus plastic tafeltjes, fel oranje zeil op tafel (geel was van de buren), TL-verlichting, aluminium bestek, in een groot kaal betonnen gebouw vol vergelijkbare tentjes… We zouden het zelf waarschijnlijk nooit gevonden hebben! De jongen die op de straathoek had staan flyeren was erg vastberaden geweest om ons mee te krijgen; aangezien we dus onderhand geen andere opties zagen zijn we meegelopen, en gaan zitten want het bood wel lokale specialiteiten en het was duidelijk niet toeristisch.

De serveerster sprak alleen Spaans, maar gelukkig kon ze mijn roestig Spaans begrijpen, en we hebben voor zo’n 32 euro inclusief fooi lekker uitgepakt met enchiladas, taco’s (beide heel anders dan de westerse versie overigens!), verse jus d’orange, twee kommen verse vissoep (per kom in ieder geval 4-5 gamba’s, 2 hele krabben, een flinke handvol schelpen en een hele halve vis: Hans de staart en ik de kop, alles erop en eraan, en alles spartel-vers…), en als toetje een bordje gebakken zoete banaan met een soort witte, zachte zoutige geraspte kaas erover. Dat laatste was wel een klein beetje apart!!

We zijn met een voldaan gevoel rond 19 uur terug naar het schip gestrompeld en hebben de avond gerust en af en toe naar het lossen gekeken, maar erg vlot leek het niet te gaan…

Dag 102 woensdag 6 mei 2015: vertrek Vera Cruz, havikken, 614 km

Op 6 mei zijn we uiteindelijk om 4:45 vertrokken – oorspronkelijk plan was rond 1-2 uur, maar we zagen gisteravond toen we naar bed gingen al dat dat niet ging lukken, het ging zo traag!

We komen over twee dagen in Houston aan en zijn benieuwd naar hoe dat zal gaan; ze verwachten ontzettend veel controles van het schip, op alles, zeker nu we ook nog eens een tussenstop in Mexico gemaakt hebben (drugs)! De kapitein heeft een groot probleem, want zijn Chief Officer is al een week ziek, en de dokter in Vera Cruz die hem gekeurd heeft zegt mondeling dat hij naar huis moet maar op de papieren heeft diezelfde dokter gezet dat hij kan werken… Dus een belangrijke persoon is weggevallen, zeker nu we al die havens in Amerika gaan aandoen – met name dan is de Chief Officer belangrijk! De Chief Officer gaat in Houston dus nog een keer gekeurd worden, hopelijk dat er dan wel iets zinnigs uitkomt want de andere officieren kunnen niet zijn werk blijven doen en met name de extra wacht lopen is slopend voor iedereen.

We hebben na het ontbijt weer een wandeling gemaakt op dek, en inmiddels waren alle witte grondverf-plekken al weer keurig in de juiste kleuren geverfd. Er wordt ook constant gewerkt aan boord! We zagen een paar vliegende vissen, en het water was mooi, maar geen dolfijnen helaas.

Voor de lunch zijn we ons gelijk persoonlijk terug in de woontoren gaan melden bij de brug, zodat we de de 3e officier zijn magneet konden geven, het was bijna het einde van zijn wacht namelijk. We hadden als grapje onze namen achterop de meest Mexicaanse magneet die we konden vinden geschreven, want we wilde het als cadeautje geven. Hij was helemaal geëmotioneerd, hij vond het prachtig dat onze namen erop stonden!

Er vlogen een drietal havikken rond het schip en leken het schip als tijdelijke uitvalsbasis te hebben uitgekozen. Ze zaten met name graag hoog in de kranen, een mooi gezicht.

Wij zijn na de lunch op pilotdek gaan zitten, het was namelijk heerlijk weer, zonnig maar niet zo heet als de laatste tijd, en er was veel bedrijvigheid aan boord zowel van de bemanning, die alles aan het poetsen en repareren waren, maar ook van de havikken die met ons meevloge, soms rakelings langs de brug zodat je de tekening op hun veren met het blote oog kon zien, en zichzelf op de lampen helemaal bovenin de kranen installeerde… Lampen die de elektricien trouwens hoog boven het dek (en de zee) heel de dag heeft lopen repareren; en Hans wilde nog zeggen dat elektricien hem op zo’n schip nog niet eens zo’n slecht baantje leek! Brrrr! Maar wij vroegen ons af wat die havikken nu op zee deden – totdat we zagen dat eentje plotseling een vogeltje geschaakt had die altijd meevliegen en op dek zitten als we dicht bij land zijn! Hij vloog met enige moeite met zijn buit naar de kabels van de voorste kraan en heeft daar op zijn gemak zijn buit geplukt en opgepeuzeld… Stoer!

free counters