Dag 103 donderdag 7 mei 2015: op zee, pelikaan, oefening, 535 km

7 mei was een rustige vaardag naar Houston toe. Op het schip worden de laatste zaken in orde gebracht voor de verwachtte inspecties in de Verenigde Staten; ze zijn namelijk af en toe tot het absurde af streng in de havens… Waar er gisteren het schip door haviken als uitvalsbasis gebruikt werd, was het vandaag een grote pelikaan die constant met ons meevloog, en dat is een mooi gezicht want hij scheerde af en toe maar op een paar meter afstand langs het schip!

Toen we ’s ochtends een wandeling maakte rondom het dek vloog de pelikaan af en toe vlak bij, en was duidelijk een beetje verstoord over het feit dat de elektricien bezig was in de voorste mast, want hij vloog er een paar rondjes rond voor hij weer vertrok – misschien had hij daar willen landen, dat gebeurt wel meer vertellen de mannen op de brug.

De lunch was niet onsmakelijk, maar zo kleurloos. We verheugen ons inmiddels erg op de bevoorrading in Houston vanaf 8 mei: de kok heeft geen koksopleiding, is niet zo overtuigd van het nut van verse groente bij de maaltijd serveren, en kan ook duidelijk geen goede inschatting maken van hoeveel voorraad hij nodig heeft… We hebben in Ulsan voor het laatst voorraad ingeslagen, en zijn sindsdien 6 weken onderweg, met nog een week te gaan tot Houston: de verse groente (ook houdbare dingen als wortels en zo) en aardappels waren na 4 weken definitief op, het verse fruit na 5 weken, de eieren na 6 weken, er lijkt weinig tot geen diepvriesgroente te zijn aan boord, en we eten inmiddels al 2-3 weken overwegend pasta (rijst voor de Filippijnen), helemaal geen groente meer, en bijna iedere dag blik-champignons die in bulk ingekocht zijn, en wat de kok betreft als groente meetellen en echt overal bij en doorheen kunnen…

Of je moet knoflook en uien als groente meetellen, want dat vormt echt de basis van iedere maaltijd! En vlees, kip en vis is er ook voldoende aan boord. Maar daar is hij niet zo creatief mee en gelooft dat je dat vooral heel lang moet doorbakken, dus de eentonige maaltijden komen ons echt wel een beetje de neus uit. We nemen onderhand steeds vaker wat augurken bij het eten om het gevoel te krijgen dat we wat groente binnen krijgen… En veel snoepen gaat ook niet want onze eigen voorraad is ook bijna op! Wel kunnen we inmiddels bevestigen dat stroopwafels ook 3 maanden voorbij de houdbaarheidsdatum nog altijd prima smaken… We nemen bijna iedere avond een halve bij de koffie, onze traktatie van de dag; maar op 4 mei helaas helemaal op! Nu zitten we aan een rantsoen van maximaal een half blokje chocola ieder per dag, en kunnen het daar nog twee weken mee uitzingen…

‘s Middags was er een laatste oefening, dit keer geleid door de 3e Officier (de Chief is nog ziek) en overzien door de kapitein. Dat was voor hem een goede gelegenheid om wat foutjes die in de oefeningen geslopen waren te corrigeren, en de bemanning een laatste keer te waarschuwen voor alle dingen die we in Amerika tegen kunnen komen in de havens. Zoals het feit dat een bemanningslid niet verder dan 3 meter van zijn schip vandaan mag lopen (gelukkig is dat in sommige havens niet zo streng) of hoe je met de autoriteiten om moet gaan – ze hebben schijnbaar nogal eens de neiging om te proberen de lagere rangen op het schip in de val te willen lokken met verkeerde ID-pasjes en een brutale houding bij aankomst – trapt iemand erin of geeft iemand in zijn zenuwen het verkeerde antwoord, dan krijgt het schip een flinke boete, en die persoon een flinke uitbrander. Er is zelfs iemand een vorige keer door de douane toestemming ontzegd om aan land te gaan omdat hij in zijn zenuwen glimlachten toen hij bij de douane moest komen. Het is maar in 10% van de gevallen zo erg, maar de kapitein wil logisch geen risico lopen! Wij zijn dus heel benieuwd… Er werd dus veel tijd besteed aan de verschillende oefeningen vandaag, en een lange en serieuze nabespreking in het scheepskantoor, zodat iedereen doordrongen was van wat hij niet, en wel, mocht en moest doen.

Bij het avondeten had weer eens iemand getrakteerd, er stonden nog heel wat blikjes in de eetzaal van de bemanning voor het pakken. ‘s Avonds hebben we nog heel gezellig een laatste potje tafeltennis gespeeld met de Roemenen; de laatste de komende tijd, want in de havens moeten ze werken of willen ze, als ze vrij hebben, slapen of aan land gaan! Schijnbaar, volgens de kapitein, gaan er in Houston 3 helikopters aan boord komen; dat zal wel leuk zijn om te zien hoe ze dat laden!

free counters