Dag 104-107 vrijdag 8 - maandag 11 mei 2015: aankomst - vertrek Houston, pelikanen – aan land

Dag 104 vrijdag 8 mei 2015: aankomst Houston, pelikanen – aan land, 118 km

De loods zou vanochtend om 7 uur aan boord komen, maar dan duurt het sowieso eerst nog een tijdje voor we de kust zelf bereiken, dus we hadden besloten om iets vroeger dan anders op te staan om 7:15, en dan na het ontbijt rond 7:45 naar de brug te gaan. Ik had de gps wel rond een uur of 5 aangezet toen ik wakker werd. Toen we opstonden leek er nog niet heel veel activiteit te zijn maar wel waren we heen en weer aan het dobberen, met af en toen flinke klappen op het water – alsof je letterlijk over een boomstam heen vaart! Dus we zijn nog voor het ontbijt even naar de brug gegaan om te kijken – de boodschap was dat de loods nu pas om 9:45 zou komen. Damn, voor niets een kwartiertje eerder opgestaan! We zijn dus maar op ons gemak gaan ontbijten en daarna nog even rustig zitten in onze kamer, we hebben ook vroeg koffie gezet en waren rond 9:45 uur klaar om naar boven te gaan. Dat gaf de messman ook de gelegenheid om onze kamer verder rustig schoon te maken, die was ook net begonnen.

We hadden het vanochtend vroeg toen we op de brug kwamen nog eventjes met de kapitein over de modem gehad waar hij het een paar dagen geleden over gehad had. Hij had verteld dat het mogelijk was een modem voor een paar dagen van een “businessman” (“zakenman”) te huren, en dan kon je gewoon in je kamer internetten en hoefde je niet naar de Seaman’s Mission of zo. Een andere optie werd een paar dagen geleden door de grote timmerman aangedragen; een simkaart waarmee je een maand kon internetten. Dat klonk ook erg aantrekkelijk, maar ja, dan konden we alleen met de mobiel op internet, en met de modem waarschijnlijk met verschillende apparaten. En met die sim zouden we een ander nummer krijgen, dat is ook onhandig. Dus we hadden na even dubben besloten om voor de modem te gaan, en hebben dat aan de kapitein laten weten want hij wilde er ook eentje en dan kon hij de “zakenman” regelen.

Tijdens het ronddobberen voor de kust hadden we een paar smsjes gehad; van Hans zijn dochter die ons veel plezier wenste in Houston, en van Hans zijn zoon die ons aanspoorde om een tv te zoeken in Houston want vandaag was er een hele belangrijke basketbalwedstrijd tussen de Houston Rockets en de Los Angeles Clippers in de playoffs… OMG!!! Maar leuk dat hij aan ons denkt, zullen we maar denken! Alleen de kans dat we tijdens ons verblijf in Houston überhaupt in de buurt van een tv zouden komen was niet zo heel groot…

Inderdaad stipt op tijd om 9:45 voelde we het schip versnellen; de loods was aan boord. Dus Hans en ik zijn ook naar boven naar de brug gegaan waar we lekker een hele tijd op het balkon gestaan hebben. Terwijl we op de havenmond afvoeren kwamen er een stuk of 11 zeilboten de haven uit; het was natuurlijk ook een heerlijke zonnige warme dag om te gaan zeilen! Ook kwamen er een aantal vrachtschepen langs, behoorlijk dicht en soms een beetje spannend want de vaargeul bleek niet zo breed te zijn en had een paar scherpe bochten erin waardoor het leek alsof een schip op ramkoers zat terwijl het nog de bocht moest nemen…

We voeren een lagune in waar het stikte van de pelikanen; op het water, in de lucht, en op ieder beschikbaar oppervlak dat uit het water stak – iedere boei had wel een paar! Het viel nog mee dat ze niet op het schip neerstreken, wel vlogen ze regelmatig rakelings langs het schip. En omdat we hoog op de brug stonden, was dat vaak ook op ooghoogte! Heel erg leuk om te zien, Hans en ik hebben nog nooit zo veel pelikanen gezien als hier! In de lagune lag een scheepswrak, en iets wat eerst een guano-platform leek (vanwege alle pelikanen erop), maar toen we er dichterbij waren bleek het eerder een soort aansluiting voor vloeibare stoffen. En dus ook pelikanen-standplaats! We zagen ook terwijl we door de lagune voeren een drietal dolfijnen langs het schip zwemmen, en Hans spotte een schildpad. En zelfs een slechtvalk vloog even met ons mee. Leuk!

Vlak voor de lagune versmalde naar eilandjes met smallere geulen ertussen (dit is de Buffalo Bajou, schijnbaar) kwamen we bij een open gedeelte van het water waar allemaal kleine ja-knikkers stonden te pompen. Gezien dat Texas olie-land is, denk ik dat dit particuliere olieveldjes waren. Ondertussen bleven de pelikanen regelmatig vlak langs het schip vliegen, soms op maar een paar meter afstand en soms vlak onder ons. En er begon steeds meer industrie langs de kant van de rivier te verschijnen. Maar ook kwamen we bij een groot groen gebied waar een hoog monument stond; een lange naald met daarop de Lone Star van Texas, alleen in onze ogen leek het qua stijl precies op een communistisch monument! Dat laatste zullen we maar niet zeggen tegen de Texanen, ze mogen namelijk schijnbaar verborgen wapens dragen…en je weet maar nooit hoe beledigd ze zijn als je ze met communisten vergelijkt.

Het monument had grote lappen tekst rond de onderkant, ik kon ze met de maximale zoom net lezen; het was duidelijk een belangrijk monument in de Amerikaans/Mexicaanse oorlogen. Later hebben we het opgezocht op internet en het was de San Jacinto Monument, 170 meter hoog en daarmee de hoogste stenen kolom in de wereld. Het herdenkt de veldslag van San Jacinto, en de vele doden die vielen tijdens de Texaanse Revolutie om Texas af te scheiden van Mexico – wij vonden het leuk dat wij een paar dagen geleden in Vera Cruz een monument gezien hadden voor de Mexicaanse slachtoffers van dezelfde revolutie. Ik kon met het fototoestel maar een gedeelte lezen, maar op wikipedia staat de complete inscriptie van het monument:

“The early policies of Mexico toward her Texas colonists had been extremely liberal. Large grants of land were made to them, and no taxes or duties imposed. The relationship between the Anglo-Americans and Mexicans was cordial. But, following a series of revolutions begun in 1829, unscrupulous rulers successively seized power in Mexico. Their unjust acts and despotic decrees led to the revolution in Texas.

In June, 1832, the colonists forced the Mexican authorities at Anahuac to release Wm. B. Travis and others from unjust imprisonment. The Battle of Velasco, June 26, and the Battle of Nacogdoches, August 2, followed; in both the Texans were victorious. Stephen Fuller Austin, "Father of Texas," was arrested January 3, 1834, and held in Mexico without trial until July, 1835. The Texans formed an army, and on November 12, 1835, established a provisional government.

The first shot of the Revolution of 1835-36 was fired by the Texans at Gonzales, October 2, 1835, in resistance to a demand by Mexican soldiers for a small cannon held by the colonists. The Mexican garrison at Goliad fell October 9; the Battle of Concepcion was won by the Texans, October 28. San Antonio was captured December 10, 1835 after five days of fighting in which the indomitable Benjamin R. Milam died a hero, and the Mexican Army evacuated Texas.

Texas declared her independence at Washington-on-the-Brazos March 2. For nearly two months her armies met disaster and defeat: Dr. James Grant's men were killed on the Aguadulce March 2; William Barret Travis and his men sacrificed their lives at the Alamo, March 6; William Ward was defeated at Refugio, March 14; Amos B. King's men were executed near Refugio, March 16; and James Walker Fannin and his army were put to death near Goliad March 27, 1836.

On this field on April 21, 1836 the Army of Texas commanded by General Sam Houston, and accompanied by the Secretary of War, Thomas J. Rusk, attacked the larger invading army of Mexicans under General Santa Anna. The battle line from left to right was formed by Sidney Sherman's regiment, Edward Burleson's regiment, the artillery commanded by George W. Hockley, Henry Millard's infantry and the cavalry under Mirabeau B. Lamar. Sam Houston led the infantry charge.

With the battle cry, "Remember the Alamo! Remember Goliad!" the Texans charged. The enemy taken by surprise, rallied for a few minutes then fled in disorder. The Texans had asked no quarter and gave none. The slaughter was appalling, victory complete, and Texas free! On the following day General Antonio Lopez De Santa Anna, self-styled "Napoleon of the West," received from a generous foe the mercy he had denied Travis at the Alamo and Fannin at Goliad.

Citizens of Texas and immigrant soldiers in the Army of Texas at San Jacinto were natives of Alabama, Arkansas, Connecticut, Georgia, Illinois, Indiana, Kentucky, Louisiana, Maine, Maryland, Massachusetts, Michigan, Mississippi, Missouri, New Hampshire, New York, North Carolina, Ohio, Pennsylvania, Rhode Island, South Carolina, Tennessee, Texas, Vermont, Virginia, Austria, Canada, England, France, Germany, Ireland, Italy, Mexico, Poland, Portugal and Scotland.

Measured by its results, San Jacinto was one of the decisive battles of the world. The freedom of Texas from Mexico won here led to annexation and to the Mexican–American War, resulting in the acquisition by the United States of the states of Texas, New Mexico, Arizona, Nevada, California, Utah and parts of Colorado, Wyoming, Kansas and Oklahoma. Almost one-third of the present area of the American Nation, nearly a million square miles of territory, changed sovereignty.”

Vlakbij het monument lag de USS Texas, volgens de Belg die het weer van de loods hoorde een oorlogsschip uit 1911, en schijnbaar is heel het gebied van de oorspronkelijke veldslag uitgeroepen tot nationaal monument. Het was nu dus een mooi groen park tussen de lagune en de industrie.

Want de komende 4-5 uur de rivier op voeren we door een grote lange strook oneindige chemische en petrochemische industrie. Ongelofelijk, zo ver het oog reikte! Met de bijbehorende geuren… Niet dat de boel vervuild was, maar langs de oevers was gewoon een constante strook fabrieken, buizen, pijpen, kades en industrie in het algemeen. Wat een enorme stad! Hans en ik hebben ons op gegeven moment in de tuinstoelen buiten in de schaduw op pilotdek geïnstalleerd; het was plakkerig warm maar de harde warme wind was wel lekker. Hans viel al gauw in slaap, ik heb geworsteld om wakker te blijven zodat ik kon kijken. We gingen onder een tweede brug door, en wat later kwamen we langs een kade vol windmolenwieken. Niet voor ons helaas, wij gingen door…

In een bocht van de weg werd een vergelijkbaar schip als het onze geladen, en bovenop het dek stond een enorm luxe jacht (en twee kleintjes, maar die zag je amper omdat de grote zo groot was). Wat een bakbeest, dat kost wel een paar miljoen! En de naam, met veel zelfspot, was “Low Profile”. Lachen! We moesten een beetje lachen toen we een rondvaart boot zagen op de rivier bij alle fabrieken; wat een bizarre rondvaart moet dat zijn, langs al die industrie. En aan uw rechterhand zien u fabriek zus-en-zo, aan uw linkerhand het buizenstelstel voor benzene te laden in rivierschuiten, wist u dat dat overigens erg kankerverwekkend is, enz…

Vlak nadat we de tweede brug gepasseerd waren kwam de 2e Engineer boven samen met de 3e – ze kwamen zo te zien kijken of de emissies van de schoorstenen in orde was, je mag hier in Amerika namelijk maar heel beperkt zichtbare emissie hebben. In Houston geloof ik zelfs maar een minuutlang per uur. Ze stoken dan ook al mede daarom en mede omdat het verplicht is sinds een paar dagen met duurdere schonere brandstof – en houden dus ook scherp de zichtbare emissie in de gaten. De 2e Engineer vroeg of we al “bij de brug waren?”. Eerst snapte we niet zo goed wat hij bedoelde, we hadden er twee gehad; tot een derde brug in de verte verscheen en een sleepbootje naast ons ging varen; ahhhh, bij de derde brug zouden we aanleggen, vandaar!

Vlak onder de brug door legde we aan bij een zo te zien kleine kade, een beetje verlopen zooi; is dit dan de grote haven van Houston? Nou voeren we natuurlijk al een paar uur langs kades, maar toch! We waren benieuwd, ook heel erg benieuwd hoe streng alles zou zijn. Toen we bij de kant waren en de lijn uitgeworpen werd kwam een pickup aanrijden. Een stevige stuwadoor op leeftijd stapte uit, pakte de lijn op, wikkelde hem om de trekhaak, stapte in en zijn maat (ook stevig en op leeftijd) reed een eindje door; de lijn was bevestigd aan de touwen, duidelijk vonden ze het te zwaar en te veel werk om die touwen zelf uit het water te trekken. De mannen namen rustig de tijd en met behulp van de pickup werden de touwen stuk voor stuk bevestigd. Lachen, we zijn echt in Amerika!

Toen we zo rond 15:45 aangemeerd waren zijn Hans en ik op ons gemak naar onze kamer gegaan om onze spullen bij elkaar te zoeken. We wilde namelijk even voet aan wal zetten en naar de Seafarer’s Mission gaan, waar er een gratis shuttle voor was en waar je gratis wifi kon gebruiken. We wilde ook net als de kapitein een modem huren, maar je wist nooit wanneer die aan boord kwam en we konden maar alvast de mail binnen halen. We zijn naar beneden gegaan en hebben ons geïnstalleerd in de conferentiekamer, waar de Belg ook al gauw verscheen; hij had hetzelfde idee gehad.

De kapitein kwam op gegeven moment beneden en we konden merken dat hij, ondanks al zijn professionaliteit en jarenlange ervaring, een beetje zenuwachtig was. Hij deed het koelkastje checken, kijken of de koffie aanstond, deed de papieren op tafel nog een keer rangschikken, riep de 3e Officer toe iets te regelen wat nog ontbrak, gaf wat orders via de radio en kwam een beetje ongedurig over. De douane liet op zich wachten – dat is ook typisch, dit is de eerste haven waar we meemaken dat de douane niet gelijk klaarstaat bij aankomst van het schip, of toch in ieder geval niet binnen een half uurtje verschijnt. Het gaf de kapitein in ieder geval alle tijd om alles alvast met de agent te regelen, die wel al gelijk bij aankomst aan boord kwam. Maar voorlopig mocht dus niemand van of aan boord, want het schip was nog niet vrijgegeven door de douane. Omg…

We waren 15:45 aangelegd, en pas rond 17:15 kwam dan eindelijk één douaneagent aan boord. Bij aankomst in de eerste haven in de Verenigde Staten moet een “face check” gedaan worden; ieder bemanningslid en iedere passagier moet persoonlijk langs de douane zodat de gegevens en identiteit gecheckt kunnen worden. Normaal gezien doet de kapitein dat via de intercom laten omroepen dat iedereen moet komen, maar het was duidelijk dat hij nou niets wilde doen wat de douaneagent misschien zou kunnen irriteren, dus hij gaf de 3e Officer opdracht om het via de telefoon te doen en men elkaar te laten roepen. Gelukkig bleek de douane agent zakelijk vriendelijk te zijn en niet een bijzonder grote dienstklopper. Zo had de 3e per ongeluk op de bemanningslijst laten staan dat onze laatste haven Yokohama geweest was, terwijl dat natuurlijk Vera Cruz was. De kapitein en de 3e Officer stonden al klaar om een nieuwe lijst uit te draaien maar de douane agent vond het prima dat het gewoon doorgestreept werd en aangepast. Pfffff!

Hans en ik moesten ook onze paspoorten laten zien, de douaneagent bedankte iedereen netjes als hij klaar was met ze (gebeurt ook niet altijd) en wij zijn toen wij klaar waren gaan eten want volgens de kapitein zou het nog wel even duren voor het schip vrijgegeven werd. De 2e Engineer was er ook en ving op dat wij aan land wilde; hij wilde ook gaan, en de electricien ook. Ze wilde gaan shoppen en konden alleen vandaag, maar niemand anders wilde mee, want iedereen wilde morgen en dan konden zij weer niet. Maar wij vonden het een prima idee, je deelt dan ook de taxikosten en het is weer eens wat anders – dus we spraken af dat als het schip vrijgegeven was we de shuttle naar de mission zouden nemen, daar onze wifi-zaken afwerken, een taxi bellen en dan met zijn vijven (de Belg wilde ook mee) naar Pasadena Mall gaan. Prima!

Eindelijk om 18 uur werd het schip vrijgegeven. De operatie kon beginnen, stuwadoren konden aan boord komen en wij konden van boord! Ik had rond 18 uur gebeld en de pastoor gaf aan dat er om 18 uur of 19:30 een shuttle kon komen; nou nu dus graag, zo snel mogelijk! We gingen alvast naar buiten terwijl de 2e Engineer de electricien ging halen, en iets later verscheen het busje van de mission, met een extreem sjagerijnige dame achter het stuur die geen tijd had en behoorlijk zat te mopperen op de electricien toen bleek dat alleen je scheepspasje niet voldoende was, maar zij zelf ook hun scheeps-ID nodig hadden. Hij moest dus weer naar binnen vliegen en de dame was bereid om zonder hem te vertrekken, hij moest haar echt smeken om nog even te wachten! Onze scheepspasjes waren compleet met vingerafdruk, handtekening en scheepsstempel zo officieel mogelijk gemaakt, en wij moesten sowieso onze paspoorten bij hebben want we hadden natuurlijk geen scheeps-ID.

Bij de mission aangekomen werden we hartelijk onthaald door een pastoor met het uiterlijk van de kerstman, vol anecdotes, grapjes en grappige gezichten. De 2e Engineer en electricien zaten te hikken van het lachen van de woordenstroom die eruit kwam en de expressieve uitdrukkingen bij verhalen en grapjes. We hebben de mail binnengehaald terwijl de pastoor een taxi belde; hij raadde dezelfde aan als de agent op het schip aanraadde; “Eduardo’s”, twee mannen die vroeger voor de grote firma Pasadena taxi’s gewerkt hadden maar na een overname door Yellow Cab (of zoiets) voor zichzelf begonnen waren. Volgens de pastoor (de agent had hetzelfde gezegd) was Pasadena taxi’s niet meer zo betrouwbaar als vroeger en brachten ze je wel vanuit het schip de stad in, maar duurde het vaak meerdere uren voor ze je vanuit de stad terug naar het schip brachten omdat andere ritjes aantrekkelijker waren. Eduardo’s daarentegen zou je niet laten zitten. Mooi zo!

We werden na een tijdje kletsen, moppen tappen en grappige anecdotes van de pastoor eindelijk opgehaald door de taxi. De vrouw van de pastoor werkte voor Shell en hij zou dus binnenkort met haar mee naar een congress in Den Haag gaan, dus ik heb hem wat tips gegeven voor dingen die hij misschien leuk zou vinden om in de stad te doen terwijl zij moest werken. De taxi bracht ons naar Pasadena Mall, een ritje van 25 kilometer, en een favoriete plek voor de zeelui; de 2e Engineer was lovend over deze mall, hij was hier goed geslaagd de vorige keer – de electricien was er nog nooit geweest maar was ook gelijk enthousiast. We werden op verzoek van de 2e Engineer afgezet bij “Marshall’s”, een soort kledingzaak á la Bristol, en we spraken af om over ongeveer anderhalf uur in Chili’s af te spreken, ook weer op aanraden van de 2e Engineer; dat was een leuk tentje om even te relaxen terwijl we op de taxi wachtte. Prima, we vonden het allemaal prima! De mannen doken gelijk Marshall’s in; hun geld brandde in hun zakken en ze hadden binnen tien minuten al half volle karretjes met kleding voor zichzelf, cadeautjes voor hun vrouw en speelgoed voor hun kinderen!

Hans en ik hebben een beetje rondgewandeld, winkels maar vooral ook mensen gekeken. Ik was nog nooit in een Amerikaanse mall geweest, maar het was gewoon precies zoals je in films zit; wijd opgezet, alles per auto te bereiken, dikke Amerikanen, gewoon precies het sfeertje dat ik verwacht had. Wel waren we verrast over het feit dat er bijna geen eettentjes waren; misschien waren we gewoon in het verkeerde gedeelte van de mall, want die was echt enorm wijds opgezet. Lopend was het niet te doen om overal te komen, wij hebben in een gedeelte gewandeld en de weg overgestoken naar een supermarkt in het volgende gedeelte, en hebben zeker 4-5 kilometer gelopen! Je had echt een auto nodig om de mall goed te bezoeken… In de supermarkt, de Target, (overigens qua eten niet zo goed bevoorraad als we verwacht hadden) hebben we heel dapper één zak chips gekocht en wat limonadepoeder voor Hans. Ondertussen was het al bijna 21 uur, de tijd die we afgesproken hadden in Chili’s, dus we zijn die kant op gelopen.

De electricien en de Belg liepen voor ons uit en de 2e Engineer zat er al, bovenop een berg tassen; de gezamelijke buit van hem en de electricien! Hij liet het speelgoed zien dat hij voor zijn zoontjes gekocht had, hij had hier vorige keer ook speelgoed voor ze gehaald. Chili’s was een tex-mex grill/bar, en er waren belangrijke basketbal- en basebalwedstrijden bezig die op de 11 (!!!) grote tv-schermen werden uitgezonden. Zo waren we dus toch in Houston voor een tv-scherm terecht gekomen om de basketbalwedstrijd te kijken… Hans en ik namen een milkshake, de mannen een biertje (grote pullen, zeker driekwart liter…) en de Belg liep wat heen en weer en ging uiteindelijk in de boekwinkel ernaast kijken. Het was erg gezellig, en wat een service in Amerika, wat een verschil met Nederland! Want ze laten je gewoon rustig zitten en dringen niet aan op een volgende consumptie, we hadden milkshakes gevraagd maar kregen daarnaast ook het restje in de mengbeker – en dat was al gauw een heel glas extra – Hans had een limonade besteld en die stond niet op de rekening dus laat maar zitten, en de electricien had twee bier”tjes” waarvan er maar eentje op de rekening stond dus laat ook maar zitten. Ze deden zo gemakkelijk! Uiteindelijk heeft de electricien wel betaald voor het tweede biertje en wij gaven bijna 2 dollar fooi dus de limonade zat er ook wel bij, maar gewoon zo gemakkelijk, heerlijk.

De taxi was er binnen het half uurtje dat hij beloofd had en had al de volgende lading klanten in het visier want mannen van een ander schip die op het terras zaten riepen hem aan voor een lift. Toen we bijna bij de havenpoort waren kreeg ik geld in mijn schoot geworpen van de twee mannen; hun blaas stond op knappen van de liters bier en of ik alsjeblieft voor ze wilde afrekenen? Natuurlijk, geen probleem; maar we hebben ze wel geplaagd terug naar het schip en ze kreunde bij iedere bobbel waar we overheen reden! Toen we bij het schip waren liet ik ze eruit (ze zaten achterin), en als een speer haalde ze hun boodschappen uit de achterbak en vlogen de loopbrug op, ze waren in hele hoge nood! Wij hebben afgerekend met de chauffeur, die uit Colombia kwam en het wel leuk vond dat ik daar gewoond had, en zijn ook weer aan boord gegaan. Er lagen onderweg naar de woontoren geen plasjes dus we gingen er vanuit dat de mannen het op tijd gered hadden… Hans en ik zijn rond 23 uur in onze kamer aangekomen en gelijk in bed gerold, pffff!

Dag 105 zaterdag 9 mei 2015: Houston, 0 km

We hebben vannacht redelijk goed geslapen maar zijn allebei een beetje brak opgestaan. Pfffff dit gaat een rustig dagje worden! ‘s Ochtends heb ik nog even gekeken of ik de kapitein kon vinden om na te vragen over de modem, terwijl Hans in de kamer bleef mocht hij daar langs lopen; ik kwam hem beneden in het scheepskantoor tegen, en hij zei zelf al dat de man van de modems pas vanochtend kwam. Ok jammer, nog eventjes zonder internet dus!

We hebben ‘s ochtends buiten op dek gekeken naar het lossen (laden begint pas later): de keuken werd in ieder geval bevoorraad, gelukkig! Eindelijk van de blikchampignons af… Er stonden namelijk 8 grote pallets klaar op de kade die met het bevoorradingskraantje achterop dek A gehesen werden van waaruit een deel gelijk de keuken ingedragen werd en de rest in het hijsbakje geladen en stukje bij beetje door het luik naar beneden naar de koelruimtes gezakt werd. Een pallet lag van boven helemaal vol met sigaretten; smeermiddel om alles wat soepeler te laten verlopen en cadeautjes voor loodsen en zo. Een ander pallet had een flinke voorraad “Deense” boterkoekjes en hartige crackers; ook onmisbare spullen voor aan boord, zo’n beetje iedere ruimte heeft van allebei wel een blik staan – of je nu in de machinekamer of op de brug bent! Verder natuurlijk bevroren goederen, rijst, groente, fruit, van alles. Helaas spotte ik ook een paar reuzeblikken champignons… Wel zijn we heel benieuwd wat er met de kleine doosjes donuts en “pies” gaan gebeuren; we kunnen ons niet voorstellen dat die voor de maaltijden bestemd zijn.

Net toen Hans en ik aan de lunch zaten kwam de kapitein ons halen; de verhuurder van de modems was beneden in de recreatieruimte (die wordt in havens soms omgetoverd tot extra conferentiekamertje maar meestal tot internet-winkeltje voor simkaarten-verkopers en zo). We hebben onze bestelde modem opgehaald, hij was start-klaar, en hebben nu voor 2-3 dagen onbeperkt en mobiel internet, afhankelijk van wanneer we vertrekken. Want de kapitein gaf al aan dat we misschien al maandag 11 mei zouden vertrekken, als het goed weer bleef – anders dinsdag 12 mei. De verkoper gaf inderdaad aan zoals we gedacht hadden dat de simkaart waar de timmerman het over gehad had in feite gewoon een Amerikaans mobiel nummer was; dat is leuk, maar voor ons is het praktischer om ons eigen nummer te houden dus helaas is het niks.

Bij het eten is er altijd vruchtensap uit pak te krijgen, en volgens de messman moesten we nu zuinig doen met sap want er waren maar 67 pakken aan boord gekomen en daar moesten we het tot Hamburg mee doen. Jeetje, alleen al aan onze tafel zijn 3 regelmatige sapdrinkers en ik en een ander die af en toe een bodempje pakken, dus dat zijn al gauw 2-3 pakken per dag voor een tafel van 6 man. En er zijn 30 man aan boord! Wie toch die inkopen doet?? De messman zei dat er echter ook limonadepoeder aan boord was gehaald dus daarmee zou het sap afgewisseld worden. Ook bleek er nog geen wc-papier aan boord gekomen te zijn, terwijl we daar al een week zuinig mee moeten doen… OMG! Maar de messman verzekerde ons dat er in ieder geval nog genoeg keukenpapier was als de nood aan de man was. Dat keukenpapier is overigens misschien nog prettiger in gebruik dan het wc-papier waar we het al maanden mee moeten doen!

‘S middags hebben we even flink aan onze internetverslaving gewerkt; de modem is heel praktisch, een klein vierkant schijfje waar alle wifi-apparaten op aangesloten kunnen worden door het wifi-netwerk op te zoeken en het wachtwoord in te vullen, en je kunt hem zelfs van de stroom halen en gewoon in je zak steken om onderweg je eigen mobiel netwerk te hebben. Ongelofelijk wat een techniek! Maar we kunnen dus via tablet, laptop en mobiel inloggen, en Hans heeft lekker ‘s middags op de bank liggen whatsappen met zijn zoon en dochter. Ook hebben we de administratie, emails en financiën bij kunnen werken, en hebben lekker nagedacht over volgende reisjes… Altijd leuk! We zitten op het moment erg te dubben over een vulkanen-wereldreis, om in het thema van wereldreisjes te blijven!

Regelmatig gingen we even op dek kijken, maar erg veel om te zien was er niet echt. Er werd continu gelost, ik denk namelijk dat iets van drie kwart van de lading hier in Houston eruit moet. Heel de fabrieksinstallatie bijvoorbeeld, en ongelofelijke hoeveelheden staal, in allerlei vormen en maten; van de grote rollen staalplaat tot buizen in allerlei afmetingen. Ook de witte drukvaten en andere zaken op het dek moesten er hier uit. We zagen dan ook af en toe ons raam verduisteren als een van de drukvaten vlakbij de woontoren langskwamen!

‘S avonds zagen we toevallig dat het auto-schip dat voor ons lag bezig was weg te gaan, en wel benieuwd hoe ze dat gingen doen zijn we naar pilotdek gegaan om te kijken. De rivier loopt namelijk min of meer dood voor ons, in ieder geval voor grote vrachtschepen, dus het schip moet draaien, maar die dingen zijn enorm, log, en hoog, en de enige draaimogelijkheid was vlak bij de achterkant van ons schip in een iets wijder stuk in de bocht van de rivier. En daar gingen ze inderdaad draaien. Wow! Het was duidelijk spannend, de officieren van het andere schip stonden op hun brug te kijken of alles goed ging, en heel veel zicht op de situatie kunnen ze niet hebben! Onze kapitein kwam ook even op het balkon van de brug staan; toen we vroegen of hij daarom naar boven was gekomen bevestigde hij dat “hij inmiddels wel het een en ander geleerd heeft”. Altijd even meekijken dus, in andere woorden!

Op een gegeven moment tijdens de draai (waarbij het auto-schip weinig speling had qua ruimte) ging het weer hard waaien, en besefte we ons dat de kolos de wind die altijd in deze bocht waait even tegengehouden had! Wat moeten die dingen veel brandstof verbruiken als ze wind tegen hebben… Een agent van de havenpolitie was ook komen kijken of er toch geen stukken kade meegenomen werden, maar gelukkig ging alles goed. Het blijft fantastisch hoe die kleine sleepbootjes zo’n kolos in zo’n kleine ruimte rond kunnen draaien. We moesten denken aan onze draai in Le Havre, en besefte ons dat dat zo’n 3,5 maand geleden was. Wow!

‘S avonds hoorde we dat de nieuwe lichting aan boord gekomen waren; sommigen werden tijdelijk een nachtje in vrije kamers op onze verdieping geïnstalleerd. Morgen als hun collega’s die zij komen vervangen naar huis gaan kunnen ze naar die vrijgekomen kamers. Het druppelde een beetje maar echt doorzetten doet de regen niet, terwijl de luchten vandaag erg donker waren en het weer erg drukkend.

Dag 106 zondag 10 mei 2015: Houston, 0 km

Vandaag was wasdag voor Hans en mij. En duidelijk ook wel een zondag voor de rest van de bemanning, ondanks dat we in de haven liggen. Het tempo lijkt er een beetje uit en in de woontoren is het redelijk rustig. Er wordt nog altijd gelost, maar geleidelijk aan beginnen er ook spullen aan te komen die geladen moeten worden. We kregen vandaag uiteraard pannenkoeken want het is zondag, en de kok deed heel vriendelijk naar de eetzaal komen achter mij aan (ik haal ‘s ochtends altijd thee in de keuken en zeg even goedemorgen) om mij een fijne Moederdag wensen. Ahum, heel lief bedankt maar ik ben geen moeder!!! Oh, nog geen moeder? Nee nooit, wat mij betreft…

Ach het was goed bedoeld! Hij had duidelijk ook gebruik gemaakt van de diensten van de internet-man, want we hoorde kinderstemmen uit de keuken komen, en we denken dat hij tijdens het koken aan het skypen was met thuis op zijn mini-tablet. Wij zijn ook blij met onze wifi, dat gaat zeer doen als we dat kastje moeten inleveren morgen of overmorgen! Na het ontbijt zijn we naar buiten gegaan want er werden twee immense kratten op een dekschuit geladen.

We zijn de rest van de dag af en toe naar buiten gegaan om te kijken, maar echt spannend was het niet; er wordt nog altijd staal gelost – met name buizen, sommige echt vele centimeters dik. Er ligt al een flinke partij buizen op de kade van eerdere schepen, maar wij hebben er ook flink aan bijgedragen vermoed ik!

11:45 zijn we beneden in de bemanningseetzaal gaan kijken want de bosun had gezegd dat hij of 12 uur of 13 uur opgehaald zou worden, en we kwamen zowel hem, als de oiler en de “zanger” (ervaren zeeman) tegen; die gingen ook naar huis. Mooi! We hebben ze gelijk een handje gegeven en gezegd hoe leuk we het vonden om ze te hebben ontmoet. Vooral de bosun zagen we wel bijna dagelijks als we buiten waren. En we brengen al 2,5 maand met deze mannen door op een kleine ruimte dus je komt elkaar toch regelmatig tegen! We vonden het dan ook een beetje jammer om afscheid te nemen. Zij leken vooral bloedverlegen te zijn, maar vonden het denken we ook wel leuk! Rond 12 uur zijn we weer naar beneden gegaan om ze uit te zwaaien, ook omdat we wisten dat de grote timmerman ook wegging (samen met de 2e Officier) en die hadden we vandaag nog niet gezien. Toen we het scheepskantoor instapte zei de kapitein en 3e Officier dat hij net weg was, rennen dus!

We zijn naar buiten gegaan en op het poopdek buiten konden we de drie timmermannen op de kade zien staan; kleine, grote die weggaat en zijn vervanger (ook groot). We hebben geroepen en gezwaaid, en op die manier afscheid genomen. De grote timmerman moest er wel om lachen; het is een aardige vent maar duidelijk niet iemand om je even op te zoeken en een handje te geven… Ach ja! We hebben hem in ieder geval uit kunnen zwaaien! De anderen kwamen al gauw ook, met al hun baggage; de grote timmerman reisde als enige licht, want hij rouleert met de twee anderen alleen maar op dit schip, dus ze kunnen dingen die ze alleen aan boord gebruiken en thuis niet nodig hebben gewoon hier laten. Als laatste kwam de 2e Officier ook naar beneden, dus we hebben uiteindelijk toch van iedereen afscheid kunnen nemen, gelukkig!

We hebben ze samen met de kapitein (die iedereen nog even afzonderlijk een handje gaf, maar ook al eerder met ze gesproken had), de Chief Engineer en een aantal bemanningsleden uitgezwaaid. Het was nog een hele klus om alle bagage in het busje te krijgen, ze moesten een paar keer opnieuw beginnen! De 2e Engineer en Electricien stonden naast ons (het machinekamer-team is maar 7 man, dus dat is een hecht clubje en iedereen kwam de oiler nog eventjes uitzwaaien), en de 2e Engineer bevestigde lachend, op Hans zijn vraag, dat ze vrijdagnacht inderdaad nog net op tijd waren geweest voor de wc, voor hun blaas klapte… Ze hadden onderweg naar binnen afgesproken dat de 2e Engineer, die de hoogste nood had, op poopdek in de openbare wc zou gaan en de electricien dacht nog wel zijn kamer op dek C te kunnen redden!

Toen het busje eindelijk vertrok zijn we pas gaan lunchen. Voor het eerst in zo’n 5-6 weken stond er weer verse sla, tomaten en komkommer op tafel, wow… We wisten amper meer hoe het eruit zag! En het is duidelijk dat er een nieuwe lading blik-champignons aan boord is want de kok was er erg kwistig mee omgesprongen. Gelukkig houdt hij niet van fijn snijden dus de halve champignons waren gemakkelijk uit mijn lunch te vissen… Brrrr!!! Zo af en toe lust ik ze best, de Japanse paddenstoelen vind ik zelfs best lekker in Japanse gerechten, kastanjechampignons zijn ook goed te doen en de smaak die ze aan eten geven als ze fijngesneden en gebakken zijn is ook best lekker. Maar alsjeblieft niet van die grote hompen weke champignons uit blik!!!

‘S middags hebben we nog over reisjes zitten dubben, en op gegeven moment bedacht Hans dat we best de radio aan konden zetten via internet! Dus we hebben lekker naar de radio geluisterd; we hebben veel muziek bij, maar na een tijdje is het toch steeds weer dezelfde nummers natuurlijk. Er wordt inmiddels al het een en ander geladen, met name grote kratten. Maar ook nog steeds gelost, ze zijn namelijk nog niet klaar met de stalen buizen! Rond 15 uur ging het regenen, maar het was maar een bescheiden buitje dus het zal wel weinig impact hebben op onze verwachtte vertrektijd.

Bij het avondeten vertelde de 3e Officier dat de verwachtte vertrektijd morgen, maandag de 11e, rond 23 uur zou zijn. Mooi zo, dan hebben we genoeg tijd voor een hamburger lunch in de Seafarer’s Mission! Die verkopen doordeweeks verse hamburgers, en volgens de pastoor (die een geloofwaardige omvang had) waren ze heerlijk, zo lekker dat de stuwadoren er ook altijd kwamen eten. We hebben vandaag van de 2e Engineer gehoord dat de zieke Chief Officer waarschijnlijk van boord gaat, en de kapitein al dan niet voor langere tijd twee functies op zich neemt tot er een vervanger is. Waarschijnlijk betekent dat dat de 2e en 3e officieren de wachten onderling moeten blijven verdelen. Pfffff, heftig hoor! En voor de Chief Officer zelf kan het ook niet gemakkelijk zijn, want hij ZIET er niet ziek uit, hij hangt alleen een beetje aan de eettafel maar dat deed hij altijd al.

Het heeft ‘s middags en ‘s avonds af en toe nog geregend – op gegeven moment werden zelfs even de luiken van de ruimen gesloten – en geleidelijk aan kwam er steeds meer vracht bij om te laden. We hebben, los van allerlei onbestemde kratten in verschillende afmetingen, vier grote “fietswielen” gezien (we weten bij god niet wat het zijn, en dat is de enige omschrijving die er een beetje op lijkt), een aantal diepladers met lange platen staal van zeker 10 meter lang, en vier enorme kratten die uiteindelijk voor Azerbidjan bestemd zijn, “solar turbines”. Jammer dat ze ingepakt waren, die hadden we wel willen zien!

Dag 107 maandag 11 mei 2015: vertrek Houston – aan land, 217 km

We slapen de laatste paar nachten redelijk, maar worden stijf en moe wakker. Pfffff! En iedereen lacht ons thuis uit als we zeggen dat we zo moe zijn! Ach ja… Het onbeperkte internet van ons gehuurd mobiel modempje is een absolute luxe waar we veels te snel aan gewend zijn, dat zal zeer doen als we hem vanavond moeten inleveren – Hans heeft vannacht nog kunnen whatsappen met zijn dochter toen hij wakker werd, en overdag natuurlijk. We hadden vanochtend een reeks emails gekregen van allerlei mensen die besloten hadden ons te schrijven, heerlijk! Daar genieten we zo van! Lang leven internet…

Na het ontbijt zijn we even boven buiten op pilotdek gaan kijken. Echt veel activiteit zien we nooit zo in deze haven: ze waren nog altijd niet klaar met de solar turbines (of het zijn er veel meer dan we dachten en zijn ze heel de nacht doorgegaan), ze waren ook nog bezig met de lange stalen platen te laden, en er bleven heel de dag af en toe nog fabrieksonderdelen van die ene grote bestelling uit de ruimen tevoorschijn komen. Ongelofelijk wat een grote opdracht was dat!

We wilden vandaag gaan lunchen in de Seafarer’s Mission om de befaamde hamburgers te proeven. De Belg wilde mee en heeft een Amerikaanse sim dus hij belde de mission rond een uur of 10 (ze zijn pas vanaf 10 uur open ‘s ochtends), maar kreeg de boodschap dat er voorlopig geen gratis shuttle beschikbaar was want de pastoor was alleen. Dat was balen! Maar de Belg had opgevangen dat de 3e Officer en een stel anderen de stad in gingen, naar Walmart in de Pasadena Mall. Dat was ook wel leuk, misschien konden we daar bij aanhaken. Helaas, de 3e Officer moest aan boord blijven want de kapitein ging aan land lunchen en aangezien de 2e nog maar net gisteren zijn eigen taken opgepakt heeft en nog niet volledig ingewerkt was, en de Chief Officer ziek is, moest er iemand met ervaring aan boord blijven en dat was dus de 3e… Toen kwam de Belg rond 10:20 vertellen dat hij toch maar de taxi gebeld had, en die er over een half uurtje zou zijn. Dan zouden we daarmee de ongeveer 600 meter naar de mission (2 km via de weg per auto) afleggen omdat we niet alleen mogen rondlopen hier in de haven… OMG!!!

We zijn op tijd naar beneden gegaan, mocht de taxi toevallig vroeg zijn, en kwamen in het scheepskantoor de Chief Officer tegen met een koffer; hij ging naar huis! Zoiets hadden we inderdaad wel opgevangen van de kapitein, maar wanneer wisten we niet. Het was dus duidelijk vandaag; de Chief Officer vertelde nog dat het misschien iets was met zijn aderen, het klonk een beetje als aderverkalking, maar hij moest naar huis om een second opinion te krijgen, want hij had nu twee dokters bezocht en twee totaal verschillende resultaten gehad; de Mexicaanse had hem gezond met een paar kanttekeningen verklaard, en de Amerikaanse had hem (zoals we begrepen van hem, hij is moeilijk te verstaan en begrijpen) min of meer doodziek verklaard. Tja dat schiet niet op natuurlijk! Misschien heeft hij dan wel op enig moment een kleine hartinfarct of zo gehad, dat de kapitein hem niet meer alleen ‘s nachts op de brug durfde te laten? We weten het niet. Maar hij ging naar huis en vermoedelijk was er nog geen vervanger voor hem!

De kapitein kwam ook binnen terwijl we nog met de Chief Officer stonden te praten, en gaf aan dat we om 18 uur aan boord moesten zijn, met gepland vertrek tussen 20 uur en 22 uur. Hij zei ook dat de internet-man vlak voor we klaar waren aan boord zou komen, dus we konden de modem nog even bij ons houden – ik stond al op het punt om een briefje weg te leggen namelijk dat we in de mission zaten, mocht hij rond de middag langs komen.

We hebben buitengestaan bij de loopplank op de uitkijk voor de taxi; de 3e Officier kwam langs, en vond het jammer dat hij niet meer aan land kon, maar ach, dat was nu eenmaal het leven. Hij is gisteren nog geweest dus hij heeft in ieder geval wel even voet aan wal kunnen zetten gelukkig! Terwijl we daar stonden werden grote machines á 54 ton per stuk het ruim in gehesen. Die moesten naar Singapore; wat een eind nog! De solar turbines die naar Azerbidjan gingen zouden in Antwerpen afgeleverd worden; we waren eigenlijk wel benieuwd hoe ze dan uiteindelijk in Azerbidjan aan zullen komen!

Uiteindelijk kwam onze taxi een uur nadat de Belg hem gebeld had, en 5 minuten later stonden we bij de Mission. De pastoor was nergens te bekennen maar het snackbar-gedeelte was al vollop in bedrijf want het was 11:30. We hebben maar gelijk wat besteld; Hans en ik namen lekker ieder een hamburger met alles erop en eraan, een kleine friet en een medium Fanta. De hamburger was erg lekker (we leven natuurlijk al 3,5 maand van scheepseten dus we zijn onderhand al met weinig tevreden) maar zeker was dat hij erg lekker gegrilled was. De frietjes waren niks maar dat is helaas vaak in het buitenland, die worden meestal niet twee keer gebakken zoals bij ons en in België. De Fanta was, tja, apart! Want daar hadden we geen erg in, maar er zijn meerdere Fanta-smaken; en dit was dus Fanta aardbei. Zo chemisch dat het licht gaf en je lippen er roze van werden!

We hadden onze huur-modem bij en hoefden dus niet eens op het wifi van de mission te gaan; tijdens het eten kregen we dan ook whatsapps van Hans zijn dochter en haar vriend want die gingen lekker barbequen. Lekker, we zijn jaloers! Haar vriend appte al een foto van hun barbecue in hun tuin, zo van, mis je ze al? Wij appte terug dat we de barbecue wel miste, land nog niet zo! Het was erg druk in de mission bij de snackbar; Hans en ik hadden order 7 van de dag, en tegen de tijd dat we een klein uurtje later naar buiten gingen om op onze taxi terug te wachten werd order 85 net omgeroepen. Er zijn gerust 100 bestellingen geplaatst vanaf 11 uur totdat we anderhalf uur later opgehaald werd, en de keuken sluit pas om 16 uur. Dat is een leuke bijverdienste voor de mission! En we denken eigenlijk geen een zeeman gezien te hebben, het waren allemaal stuwadoren en ander havenpersoneel.

Terwijl we aan het lunchen waren was het schijnbaar gaan hozen van de regen, want toen we na de lunch richting de uitgang liepen was het parkeerterrein behoorlijk nat, alsof het al een tijdje geregend had – het was net aan het opklaren. De taxi terug (dezelfde man, Eduardo van Eduardo en Mike) zou dit keer binnen 20 minuten er zijn en was er pas na een uur, uiteraard. Het zijn ritjes die nauwelijks de moeite waard zijn voor die mannen dus als er iets anders tussendoor komt zullen ze dat meepakken natuurlijk. Wij vonden het daarentegen nogal straf; 15 dollar per ritje van 2 km… Voor Hans en mij samen dus effectief 10 dollar. Maar je moet wel, want als de mission je niet komt ophalen kan je anders geen kant op behalve aan boord van het schip blijven! Omdat we zo lang moesten wachten op de taxi ging ik een beetje op internet nieuws kijken (heerlijk, zo mobiel wifi bij hebben!) en las een berichtje dat er een reeks tornado’s door een aantal staten geraasd waren, waaronder Texas! Niks van gemerkt, het regent hier af en toe flink sinds gisteren en het waait al drie dagen keihard, maar meer niet wat ons betreft… Maar de taxi beweerde wel dat hij te laat was omdat hij moest wachten op de regen, dus dan was dat wel een flinke bui geweest!

Toen we terug bij het schip waren kwamen net twee dames van boord met ontelbare koffers; er stonden wat bemanningsleden omheen dus we vroegen ons al af of er misschien weer iemand wegging, maar dit bleken zakenvrouwen te zijn die met koffers vol kleren aan boord kwamen om die te verkopen. Dingen als levi’s en zo. Slim! De mannen aan boord waren er enthousiast over, een paar levi’s kostte maar 40 dollar! Wij vonden het nog altijd geen bodemprijzen maar ja, die zeemannen hebben zo weinig tijd aan land dat ze moeilijk uitgebreid kunnen rondshoppen voor de beste prijzen en vaak een poot uitgedraaid worden met souvenirs dus al lang blij zijn als ze een beetje korting krijgen. De cadet en nog iemand die geholpen hadden met de zware koffers kregen voor hun hulp een lieve glimlach, 5 dollar en wat te snoepen zoals een zak chips en een doos vol mini-brownies (slimme zakenvrouwen!!!). De brownies werden gelijk onderling verdeeld en omdat wij net langsliepen kregen wij er ook eentje, lekker! Ook de 3e Officer was net in de buurt en vroeg om eentje. Het zijn toch wel enorme snoepkousen allemaal die mannen…

Om 16 uur kwam de kapitein langs, en keek even bij ons naar binnen; de internet-man was er, de modem moest ingeleverd worden. Damn! Die gaan we nog missen! Maar ik ging dus ook naar beneden om de modem terug te geven en te betalen. 25 dollar voor 2 dagen (en 4 uurtjes…) is op zich niet slecht als je al zo lang zonder zit, we hebben alles mooi bij kunnen werken en hadden eigenlijk met een dag ook wel toe gekund – de tweede dag was gewoon luxe. Maar zo’n mobiel modem is ideaal, daar moeten we echt eens voor gaan kijken, als je daar overal ter wereld een lokale sim in kunt steken, zou perfect zijn!

De Chief Engineer en de kapitein waren er allebei dus ik heb nog een tijdje met ze staan kletsen – Hans kwam op gegeven moment ook naar beneden, die dacht zeker dat ik ruzie aan het maken was met de internet-man over de prijs! De kapitein vertelde dat we om 20 uur zouden vertrekken, en overmorgen rond 5/6 uur ‘s ochtends bij het loodspunt van New Orleans zouden zijn, en dan nog 10 uur de Mississippi op zouden varen, wow! Leuk! En wat betreft de Chief Officer, dat is duidelijk een zorgelijk punt; er is niet zo gauw een vervanger gevonden dus voorlopig zullen de kapitein en andere officieren zijn taken bij die van hun eigen taken moeten pakken, en dat is normaal gezien al slopend maar zijn wacht moet ook overgenomen worden! De kapitein zit er duidelijk mee, het is voor langer dan een paar dagen gewoon niet te doen, want je hebt nu een dag in de haven, een dag op zee (potentieel rusten), een dag manoevreren, een dag in de haven, enz… En dat ritme is normaal gezien al slopend, laat staan als zo’n belangrijk iemand weggevallen is! We hebben hier in Houston ook af en toe de kapitein in overal zien lopen, en sowieso veel meer op dek aanwezig zijn dan hij anders zou zijn… We zijn benieuwd wanneer de vervanger komt!

Na het eten om 18 uur zijn we nog even naar pilotdek gegaan om te kijken, en het leek erop dat men net klaar was met laden, de kade was leeg. Rond 19 uur werd duidelijk afgerond, de luiken gesloten en tegen 19:15 werden de kranen in ruststand gezet en bevestigd (de tweede kraan vanaf de woontoren in andere stand zodat de loods recht vooruit kan kijken). Om 19:30 voelde we het diepe gebrom vanuit het binnenste van het schip; de motor was gestart. Dan zouden we wel stipt om 20 uur gaan varen, meestal moet die een half uurtje opwarmen. Maar om 19:45 voelde we opeens een paar ruwe bonzen tegen het schip, dat was al de sleepboot (die zijn meestal heel zacht overigens, we voelen ze bijna nooit)! En tegen de tijd dat we 5 minuten later naar boven naar pilotdek gingen waren we al vollop bezig te vertrekken en al half in de draai. Jeetje men heeft haast!

We hebben een tijdje buiten gestaan tot het donker werd, kijkend naar de draai die nu voor ons kleiner schip een stuk gemakkelijker leek; de sleepboot deed ons eerst aan bakboord duwen tot de punt voorbij het middenpunt was, schoot toen voor langs het schip en deed de punt aan stuurboord nog een zacht duwtje geven totdat we 180 graden gedraaid waren en goed lagen om te vertrekken. Ondertussen stond een politieauto op de kade te kijken; die hebben we nu steeds gezien als een schip vertrok, die kijkt zeker of er niet per ongeluk stukken kade meegenomen worden bij vertrek of zo!

Bij de brug lag een vreemd schip dat in Saudi Arabië geregistreerd was: half containerschip en half autoschip! En toen we onder de brug door waren kwamen we weer in het industriegebied waar we op de heenweg urenlang doorheen gevaren hadden – nu in het schermerlicht al een zee van lichtjes. Best een mooi gezicht zo in het donker! We hebben er nog een tijdje van genoten en zijn toen we bij het San Jacinto monument en min of meer ook het einde van het industriegebied kwamen naar bed gegaan, want hierna was het alleen nog maar donker dus weinig te zien.

free counters