Dag 115 dinsdag 19 mei 2015: aankomst + vertrek Norfolk, 27 km

Omdat er in de haven van Norfolk een grote vloot marineschepen te zien was volgens verschillende bemanningsleden, hadden we gevraagd voor een “wake-up call” vanuit de brug als we in de buurt waren. De bedoeling was dat de loods om 4:30 aan boord zou komen en we ongeveer een half uurtje later langs de marinevloot zouden varen, maar Hans stelde voor om zelf onze eigen wekker pas op 5:30 te zetten; goed kans dat de loods later aan boord kwam namelijk, dat is regelmatig het geval. En mochten ze in de drukte dan vergeten om ons wakker te bellen, hadden we toch nog kans om wat te zien.

Om 5:30 schrokken we wakker van de wekker; (nog) geen wake-up call dus! Damn, de wekker toch te vroeg gezet… Hans besloot wat later zijn moeder even te bellen want daar was het inmiddels 11:45, en om 6 uur kregen we alsnog de wake-up call. Toen we iets later boven op de brug kwamen, waren we vlakbij de marineschepen, en lag achter ons de brug/tunnel combinatie waar men ons ook over verteld had; dat is een brug die bij de vaargeul in een tunnel verandert, en daarom lijkt het alsof het wegdek zo het water induikt! Volgens de 3e Officer viel de hoeveelheid marineschepen redelijk tegen, er waren er veel in andere havens en op oefening, maar wij vonden het al bijzonder genoeg; we zijn nog nooit zo dichtbij zulke schepen geweest! Er waren zelfs twee vliegdekschepen! En voor de rest alles van bevoorradingsschepen tot meer stealth-vormige schepen, toch wel zo’n vijftien grote schepen aan speciale kades buiten de haven zodat ze zo konden vertrekken indien nodig, de kades afgezet met een hek en met een marinepolitie-bootje ervoor om te voorkomen dat nieuwsgierige of kwaadwillende bootjes te dichtbij komen…

We hebben buitengestaan, kijken hoe we de haven invoeren, tot we rond 7:15 uur aanmeerde aan de kade. Het was allemaal een beetje een afgetrapte boel om te zien, in de verte lagen nog wat andere marineschepen aan kades, maar hier werd nog duidelijk wat aan gebouwd of verbouwd want onderdelen waren gedeeltelijk ingepakt met plastic en steigers, en het was nog vroeg dus er liep nog geen kip op de kade rond. Alleen twee grote ganzen, want natuurlijk wel een gek gezicht was! Toen we aan de kant lagen zijn Hans en ik gaan ontbijten, en daarna naar beneden gegaan naar de conferentiekamer om te kijken wat de mogelijkheden waren om hier aan land te gaan. We hadden al begrepen dat we waarschijnlijk weer met het TWIC-gedoe te maken zouden krijgen, maar zo te zien was de stad redelijk dichtbij, en op zich waren er wel een aantal musea die misschien leuk waren om te bezoeken als de taxi niet te duur was. We hebben een tijdje gekletst met de supercargo die vertelde dat de Walmart die we bezocht hadden in New Orleans de beruchte Walmart was die toen met orkaan Katrina helemaal leeggeroofd is, en de lokale agenten gaven ons wat telefoonnummers van taxi’s; het was inderdaad loopbaar maar er waren weer de TWIC-restricties dus een taxi-ritje kostte zeker zo’n 40 dollar enkele reis.

Als we de taxi konden combineren met bemanningsleden die de stad in wilde zouden Hans en ik nog wel naar de musea kunnen komen, dus we besloten de 3e Officer te vinden, die vaak als een soort centraal punt dient voor mensen die andere mensen zoeken om taxi-kosten mee te delen. Terwijl we hem zochten zagen we zijn helm en handschoenen in het scheepskantoor liggen, dus besloten we daar te wachten tot de eigenaar ze weer kwam ophalen. Op tafel lag een briefje dat omschreef hoe de “heavy-lift” die hier gelost ging worden getild moest worden; de 3e Officer kwam toen net binnen en vertelde dat het wel 120 ton massief “brass” was, volgens ons is dat geel koper. Dat is een duur en vooral zwaar apparaat! Hij dacht in ieder geval niet dat mensen aan land zouden willen gaan, want over een dag of wat waren we in Philadelphia waar de TWIC-restricties niet gelden, maar hij zou er een oogje voor open houden. Iedereen wil tenslotte graag de taxi-kosten delen!

Wij zijn daarna in ieder geval de voorbereidingen voor het tillen van de heavy-lift gaan volgen vanuit pilotdek; er was een heel team, onder leiding van de 3e, die duidelijk werkvergadering hielden op dek hoe ze het beste de anaconda’s konden bevestigen aan de hijsarm. Ze hadden zelfs een klein modelletje gemaakt met een lichte hijsband! Met veel zorg werden de twee zwaarste anaconda’s aan boord (banden zo dik als een dij) bevestigd aan de kraan, de kraan opgehesen om te kijken hoe het geheel hing, en toen iedereen tevreden was werd het geheel heel voorzichtig naar beneden gelaten en heel voorzichtig op dek gelegd (eerst nog een keertje opnieuw opgetild want de eerste keer zat een anaconda verdraaid), en losgekoppeld zodat het zo straks weer in zijn geheel aan de kraan bevestigd kon worden. De voorbereiding is meestal het meeste werk, maar je wilt natuurlijk ook niet ergens halverwege ontdekken dat iets niet werkt met zulke zware (kostbare) vracht!

We zagen de ganzen op de kade rondlopen, rond het schip vliegen, en in het water achter ons zwemmen; duidelijk dat ze hier echt wonen. Ook de stuwadoren leken ze te kennen, en op gegeven moment liepen ze vlak bij onze loopplank op de kade en leken ze zelfs op zoek naar kruimels of zo te zijn. Op de kade stond een grote loods met daarop twee kadekranen bevestigd; langs de hele lengte van het dak was een rails waarop ze zouden kunnen rollen – en aan de andere kant van de loods lag een ander vergelijkbaar schip als het onze, die was locomotieven aan het laden! Opeens zagen we dat er in twee banden tussen twee kranen een locomotief (zonder onderstel) opgehesen werd… Dat was ook wel een gek gezicht natuurlijk, en jammer dat wij niet zoiets hadden als vracht! Er zijn in de loop van de dag zeker 3-4 stuks geladen bij de buren, misschien meer die wij niet gezien hebben.

Met de lunch bevestigde de 3e Officier dat er inderdaad niemand interesse had om aan land te gaan, want iedereen wilde wachten tot we vrij waren in Philadelphia. Dus wij besloten definitief ook aan boord te blijven en gewoon een beetje naar het laden en zo te kijken. Het was vandaag bloedheet, met zo’n 35 graden, een brandende zon en een hoge luchtvochtigheid dus we moesten als we op pilotdek stonden regelmatig schuilen voor de zon en de hitte. En je zou denken dat we daar onderhand wel een beetje aan gewend zouden moeten zijn! Smiddags toen Hans een klein dutje deed kregen we opeens een paar pakken wc-papier van de messman; eindelijk! Het was onderhand spannend aan het worden maar we waren nog niet aan het keukenpapier begonnen…

‘S middags hebben we in de schaduw buiten gezeten om te kijken naar het lossen van de heavy-lift; het was inderdaad een grote glimmende koperconstructie, en we voelde het schip een beetje bewegen toen het opgepakt werd en later nog een keer toen het op de kade neergezet werd. We snapte alleen niet zo goed waarom het zo los op de kade gezet werd en niet gelijk al op een wagen of dieplader of iets anders mobiels… Nu hing het tenslotte in de kraan dus konden ze er nog alle kanten mee op! Maar er zijn wel meer dingen die we niet snappen en die waarschijnlijk hartstikke logisch zijn als je maar weet waarom.

We hebben nadat de heavy-lift gelost was nog een tijd lekker “gewoon” buiten gezeten; veel spannends was er niet te zien qua lading want er kwamen verder alleen maar kratten uit het ruim, maar we hebben wel veel vogels gezien. Sowieso natuurlijk de ganzen, maar ook een prachtige grote roofvogel die hoog in de lucht rondjes draaide boven ons; Hans dacht gelijk een visarend, en toen we later de foto naar de vogelkenner stuurde die we in Antarctica hebben ontmoet en die nog altijd ons blog volgt, bevestigde hij dat. Mooi! En iets later vlogen er twee wat kleinere roofvogels, havikken volgens de vogelkenner, waarvan er eentje achterna gezeten en weggepest werd door een tweetal kraaien. Hans heeft rond 14:30 zijn dochter nog even gebeld, en we hebben tot het avondeten (met af en toe een uurtje pauze binnen in de airco) vaak buitengestaan om te kijken. Dat is ook nog altijd leuk!

In het avondeten zat, zelfs voor deze kok zijn doen, extreme hoeveelheden knoflook; erg lekker, daar niet van, maar echt enorme hoeveelheden… De kok liep ons na het eten al pratend achterna naar het trappenhuis en zei over vanavond grijnzend “plenty garlic heel gezond”. Hij spreekt een beetje Nederlands, en hij geloof heilig dat knoflook een wondermiddel is dat alle kwalen geneest, mits je er maar genoeg van eet… We zijn allebei dol op knoflook maar ik denk dat we thuis even een weekje of twee weinig knoflook en uien zullen eten om te “ontgiften” van de constante knoflookaanval die we hier krijgen! Er worden bijna dagelijks tientallen hele knoflookbollen fijngehakt en we vinden ze overal in terug; in de soep, de groente wordt erin gebakken, het vlees erin gemarineerd en dan nog met knoflookboter bedekt, in de aardappelpuree, overal waar hij met enig fatsoen knoflook in kwijt kan stopt de kok VEEL knoflook. En vandaag smaakte alles een beetje naar knoflook, want de messman (die normaal de groente hakt en dus ook de dagelijkse kilo knoflook) was vergeten zijn handen te wassen. Dus de sla, komkommer, verse lading rozijntjes, kaas- en vleeswaren, en zelfs het nieuwe pakje boter hadden allemaal een lichte knoflooksmaak…

Na het avondeten kregen we van de kapitein het nieuwe programma voor de volgende haven, en hij vertelde dat het vertrek voor middernacht gepland was, de verwachte aankomst bij het loodspunt van Philadelphia om 16 uur morgenmiddag, en dan middernacht die avond pas de aankomst in Philadelphia zelf, want we moesten nog een heel eind de Delaware Rivier op. Leuk! We zijn ’s avonds nog een of twee keer op dek gaan kijken, maar het laden en lossen leek al rond een uur of 20 klaar te zijn, en verder gebeurde er weinig aan dek en op de kade. Wel zagen we in de verte op twee verschillende plekken op de horizon grote donkere onweerswolken samenpakken, wat een bijzondere zonsondergang opleverde, en we zagen zelfs een of twee bliksemflitsen; van de eerste schrok ik behoorlijk, waarop Hans natuurlijk moet lachen!

‘S avonds ging het regenen, maar bij ons ontwikkelde er geen onweer, en bleef het rustig; alleen een beetje regen dus. We zijn niet opgebleven voor het vertrek en zijn rond een uur of 23 naar bed gegaan.

free counters