Dag 136-137 dinsdag 9 - woensdag 10 juni 2015: op zee, brandweerkleding

Dag 136 dinsdag 9 juni 2015: op zee, brandweerkleding, 523 km

We varen sinds vanochtend in het drukke Noordzee kanaal, en op de radar gezien leek het af en toe alsof we op de snelweg tijdens spitsuur voeren, keurig in geschiedde banen. Met het blote oog zag je wel regelmatig schepen in de buurt maar die drukte zelf merkte je niet zo. Het zonnetje scheen, en er was een hele harde wind en mooie en ruwe golven. Omdat we recht op de wind en golven aanvoeren deden we gelukkig niet meer rollen, maar wel merkbaar schokken en trillen.

De koffie om 10 uur was gezellig, er werd lang gekletst en de kapitein vertelde dat er nieuw beleid kwam per augustus vanuit het hoofdkantoor, dat er geen alcohol meer aan boord mag zijn van meer dan 15%. Dat was natuurlijk wel een beetje balen voor de Roemenen, die af en toe wel graag een glaasje van iets stevigs lustte in hun vrije tijd, en ook voor het faciliteren van het onderhandelen met loodsen in landen als Egypte, want dus ook geen whiskey meer aan boord. De 2e Engineer vertelde een beetje verdrietig dat hij een paar dagen voor een raceduif gezorgd had die buiten zijn hut was neergestreken, en hem water en brood gegeven had, maar hij inmiddels al weer weggevlogen was. Er werd gelachen dat het een stowaway was! En hij vertelde ook over een vriend in Roemenië die raceduiven ving, de ringen eraf knipte en ze verkocht. Euh, volgens ons is dat niet helemaal legaal!

De kapitein gaf ondertussen opdracht om de Canadees te zoeken omdat hij wilde dat de timmermannen nog even naar de helikopters gingen kijken, en de Canadees graag een keer mee wilde. Maar de Canadees was niet te vinden; misschien had hij zijn deur dicht. Helaas, dan mis je zo’n kans!

Na de koffie zijn Hans en ik nog even naar de brug gegaan, waar we hebben staan kijken en genieten van de mooie golven en de harde wind. Het schip trilde doordat de motor hard aan het werken was en dat heel het schip deed vibreren.

Ons “salamat” briefje hing met de lunch nog in de bemanningseetzaal, maar iemand had “U R welcome” op het whiteboard ernaast geschreven. Leuk!

Van 14 tot 16 uur was de brug om de een of andere reden gesloten, iemand wilde zeker niet gestoord worden, maar vanaf 16 uur konden we weer naar boven en zijn we tot 17:30 gebleven, kletsend maar ook genietend van alles wat er te zien was.

Hans en ik hebben deze reis vaak gekletst met de 3e Officer, die verantwoordelijk is voor veiligheid aan boord, en hij had ons beloofd om een keertje de brandweerkleding aan te laten doen. Vandaag gaf hij aan dat hij na het avondeten dan eindelijk tijd had, en zijn we drieën naar de safety room gegaan. De 3e had veel lol om eerst mij en daarna Hans aan te kleden in de zware laarzen, reflecterende kleding, dikke handschoenen, zware riem met bijl, gasmasker op met luchtfles op de rug, en brandweerhelm… De kapitein is ons inmiddels wel gewend en rolde zijn ogen lachende zo van “oh die maffe lui weer!” toen hij toevallig langsliep! Het verraste ons allebei eigenlijk hoe gemakkelijk we konden ademen door het masker – op zich niet onlogisch natuurlijk, die brandweerlui moeten onder stressomstandigheden nog altijd kunnen blijven ademen… Maar het was heel erg leuk om gedaan te hebben! Zoals de 3e en de kapitein allebei eens opmerkte, we hebben inmiddels alles aan boord gedaan wat er was behalve in het zwembad zwemmen!

`s Avonds hebben we bij de koffie lekker ieder een hele koek genomen; we hoeven niet meer zuinig te doen! En na de koffie zijn we naar de brug gegaan waar we nog nagekletst hebben met de 3e Officier die wacht had. Hij liet ons zijn fles cognac zien die hij de kapitein had laten signeren, helemaal trots! Het was een goeie kapitein...

Dag 137 woensdag 10 juni 2015: op zee, 347 km

We hebben vannacht een doorwaakte nacht gehad; we konden niet slapen vanwege het trillen, en lagen allebei te nachtbraken. Om 3 uur keken we naar buiten en zagen een rode maan, en om 4 uur werd ik wakker omdat ik dacht dat we door de nulmeridiaan voeren, die door Londen (Greenwich) loopt en aan de andere kant van de wereld de datumgrens is, maar dat was vals alarm bleek toen ik op de GPS keek. We waren er nog niet! Dus ik heb de wekker gezet op 5:45, waardoor ik wakker schrok maar inderdaad, om 6 uur voeren we er doorheen.

We werden allebei brak wakker toen de gewone wekker ging, en bij het ontbijt vertelde de kapitein die er toevallig ook net was dat we om 11 uur langs Dover zouden varen, het smalste stuk van het Kanaal. Leuk!

Na de koffie zijn we op de brug gaan kijken tot het lunchtijd was, waar de kapitein ons de vaarroute naar Antwerpen liet zien. We zijn wat eerder dan normaal gaan lunchen, en daarna gelijk terug naar de brug tot een uur of 14. De kapitein liet ons Rilland-Bath zien, een plek waar het schip vlakbij de kant zou komen en, als het goed was, familie van Hans zou staan om ons thuis te zwaaien. Hij voorspelde dat we daar waarschijnlijk pas om 22 uur langs zouden varen, oeps, dat was wel erg laat!

Het was heel de dag genieten om op de brug te zitten kijken, want we voeren door Het Kanaal en konden zowel Frankrijk als Engeland zien, en voor en achter ons stikte het van de schepen die ook door het smalle kanaal moesten, terwijl er continu ferry’s dwars door de vaarroute voeren. Constant wat te zien dus! We werden ingehaald door twee van de grootste containerschepen ter wereld, wat een kolossen! Nog groter dan de Columba was, en wij zijn er een langzame dwerg bij… Het was echt hartstikke druk met schepen, van klein tot enorm zoals de Evelyn Maersk die 398 meter lang is, met 33 rijen containers. Tussendoor voeren overal kriskras ferries, en zelfs zeilbootjes die soms behoorlijk dichtbij kwamen voor ons gevoel. Wat een chaos!

Om 18 uur kwam de loods ver voor de kust aan boord, en rond 20 uur voeren we langs Vlissingen. De telefoons konden weer aan, we hadden weer Nederlands netwerk! We hebben staand op het balkon van de brug wat telefoontjes gepleegd naar familie, wat apart om weer in Nederland te zijn na al die tijd!

Foto's van Hans zijn broer:

Bij een mooie zonsondergang voeren we de Schelde op richting Antwerpen, en rond 22:15 kwamen we door het Nauw van Bath, wat inderdaad erg nauw was! Op drie plekken stonden Hans zijn broer en diens vrouw, zijn oom en tante, en zijn dochter en partner te zwaaien; ze waren allemaal speciaal hier naar toe gekomen om ons te verwelkomen, wat ontzettend leuk! Iedereen was onder de indruk van “ons schip”, helaas hebben wij zelf alleen Hans zijn dochter en partner kunnen zien omdat die op het smalste stuk stonden, en zelfs dan zagen we ze alleen omdat ze de alarmlichten van de auto aan hadden staan (en ons dat vertelde, het was dan nog amper te zien!), en konden we ze niet met het blote oog zien maar alleen met de 30x zoom van het fototoestel! Dat viel echt tegen hoe slecht we details op de kant konden zien… Het was niettemin een mooie vaartocht en vreemd om opeens door Nederland te varen!

Rond 23 uur kwamen we bij de Berendrechtsluis, waar we samen met een binnenvaartschip een uurtje hebben gelegen voor we de laatste loodjes richting de haven voeren. Rond 1 uur kwamen we in het felverlicht industriegebied van Antwerpen aan, en deed het schip met een spectaculaire snelle draai op zijn as (dankzij sleepboot en boegschroef) letterlijk achterwaarts inparkeren… WOW! Hans en ik zijn toen doodop in bed gerold. We hebben tot het laatste moment genoten van deze bijzondere reis, vandaag en gisteren waren ook zulke mooie afsluitende dagen door dat drukke Noordzeekanaal varen, er was zo veel te zien geweest dat we amper de brug wilde verlaten om te eten!

free counters