“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 2: Zaterdag 14 augustus: vlucht en aankomst Curitiba

De vlucht van Madrid naar Sao Paolo was ongeveer tien uur lang. We kregen op deze vlucht (ondanks de vertrektijd rond middernacht) nog een avondmaaltijd, en toen was het tijd om te gaan slapen. Hans had een slaappilletje ingenomen en kon daardoor min of meer normaal slapen – waardoor ik ook rustiger kon slapen aangezien hij niet zo lag te woelen als hij anders tijdens een vlucht zou doen... Voor ons allebei ideaal dus. En ik benijdde Hans want middenin de vlucht kregen we last van flinke turbulentie en geschud en zelfs af en toe een soort lichtgevende zweem rond de vleugels. Ik moet minder Discovery Channel kijken want ik vond het bij vlagen best eng. Maar goed, ik kon dus niet meer slapen – en toen de turbulentie eindelijk voorbij was ging een kind huilen naast ons waardoor ik nog niet kon slapen. Ik had dus een slechte vlucht, en Hans een goede vlucht – hij heeft geslapen als een roos!


Ergens op een onmogelijk uur voor het landen kregen we nog een ontbijtje, en ongeveer rond vijf uur lokale tijd landden we in Sao Paolo. We moesten hier, ondanks dat onze bagage speciaal nog was doorgeboekt naar Curitiba, onze tassen van de band halen, door de douane, bagage laten scannen en naar een speciale “transferbalie” waar we onze tassen weer in konden leveren om daarna weer terug het vertrekgedeelte van het vliegveld in te gaan en in een meterslange rij gaan staan om door de bagagescan te mogen. Waarschijnlijk omdat je van “internationaal” naar “binnenlands” verandert. Al met al duurde de hele operatie zo’n anderhalf uur, het was duidelijk dat de Brazilianen het concept van “free flow” zoals op Schiphol en de meeste internationale luchthavens nog niet kennen... Ach we hadden gelukkig ruim de tijd om over te stappen en waren op zich dus wel blij dat we in ieder geval bezig gehouden werden!


De vlucht naar Curitiba was met TAM, de Braziliaanse vliegmaatschappij, en onze vlucht was vanuit een speciale vertrekhal voor TAM: 1a, 1b en 1c… Het leek meer op een druk trein- of busstation dan op een vliegtuigterminal – een constante stroom mensen kwamen en gingen, en om de zoveel minuten werd een andere vlucht omgeroepen, waarbij ter plekke besloten werd of vertrek vanuit 1a, b of c zou zijn, afhankelijk van de drukte van de andere twee. Waarbij je je er ook niet zo veel van moet voorstellen, het is gewoon een grote ruimte met drie deuren en daarachter een heleboel bussen, en afhankelijk van welke vlucht je hebt wordt je naar een bus doorverwezen die je naar het vliegtuig zelf brengt... Het werkte in ieder geval wel, we kwamen op de juiste bus en juiste vlucht terecht! De vlucht zelf was maar een uurtje maar toch kregen ze het voor elkaar om ons een ontbijtje en drankje te geven...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We landden in Curitiba rond half elf ‘s-ochtends, en waren bij het aanvliegen verrast over hoe groot dat is – we dachten namelijk op een klein provinciestadje te vliegen maar het is een miljoenenstad lijkt het wel! Omdat het een binnenlandse vlucht was waren er verder geen douaneformaliteiten, gewoon bagage ophalen en doorlopen – en na enig zoeken zagen we het “Kondor” groepje staan in de aankomsthal. We maakten kennis met de rest van de groep (een Zwitsers stel, een Oostenrijks stel en twee Duitse stellen, allemaal Duits sprekend) en met de reisleiders Heidi en Ralph, en hebben een tijdje staan babbelen want één stel ontbrak nog. Uiteindelijk bleek het dat ze met een later vliegtuig zouden aankomen. Dus werd er besloten om ons alvast naar een parkeerplaats buiten het vliegveld te brengen en de broodlunch met verse groente, fruit en een welkomstdrankje achterop de truck voor te bereiden, terwijl op het ontbrekende stel gewacht werd.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Onze totale reistijd vanuit Nederland was tegen de tijd dat we in Curitiba landden 24 uur. Na de lunch kwam het laatste stel aan en toen we eenmaal in de truck waren gestapt, naar het hotel gereden en in de lobby onze kamersleutel ontvingen was het tegen drie uur ’s-middags en waren we 28 uur onderweg geweest… Het was dus weer eens de moeite geweest! Maar alles was prima gegaan en we hebben ons in onze kamer geïnstalleerd, gedoucht, ge-internet (ja dat kan tegenwoordig met de nieuwe laptop!) en de wekker gezet voor het avondeten... Want het is zo makkelijk om éven een dutje te doen en tig uur later wakker te worden na zo’n lange vlucht met tijdsverschil! Het is hier vijf uur vroeger dan in Nederland, dat betekent dat de avonden voor ons zwaar zullen zijn en we geneigd zullen zijn om erg vroeg wakker te worden, totdat onze biologische klok zich aangepast heeft... Ach ja, het is niet anders! Wij hebben het er wel voor over hihihi... ’s-Avonds hebben we lekker samen met de groep gegeten en zijn toen vroeg ons bed ingerold, doodmoe...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters