“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 3: Zondag 15 augustus: Curitiba – Portal do Paraná (treintje, zee)

Vanochtend zijn we vroeg uit het hotel gecheckt, onze spullen in de truck geladen en zijn in een taxibusje gestapt naar het treinstation, waar we om half acht aankwamen. Daar kocht Heidi tickets voor ons voor de “Serra Verde Express”, een treintje dat ons blijkbaar door een prachtig landschap van bergen, jungle, kloven, bruggen, tunnels en watervallen zou brengen, in een drie uur durende rit van Curitiba naar Morretes. Zij zou met ons meegaan en Ralph zou met de truck naar Morretes rijden en ons daar oppikken. We waren verbaasd om te zien hoe druk het was – we hadden een stoffig treintje verwacht maar dit was een gelikte vertrekhal en er stond een flinke meute te wachten om mee te kunnen met de trein van kwart over acht... We kregen tickets met coupe- en stoelnummer, en heel de coupe zat bomvol! Met Brazilianen die allemaal heel erg vrolijk, uitbundig en lawaaiig waren; ze gingen duidelijk hoe dan ook de dag van hun leven hebben, zelfs al was nog helemaal niet duidelijk of er wel iets te zien zou zijn!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

De treinreis was het eerste uur of misschien zelfs wel wat langer niet bijzonder spectaculair – wij hadden ook wel hoge verwachtingen dus daarom viel het misschien wat tegen. Het was wel een leuke rit, dwars door Curitiba en de buitenwijken (en favela’s), en interessant om de gebouwen en omgeving te zien... Maar pas na zo’n anderhalf uur veranderde het landschap van glooiende velden en wat bebossing tot wat bergachtiger landschap, en pas na nog eens een uur van groen, groener en groenste bergen, bossen, jungle en velden te zien begon opeens het landschap dramatischer te worden! De bergen werden hoog, de jungle dicht, er kwamen opeens vergezichten over groene valleien, en opeens kort achter elkaar kwam brug na brug na tunnel na waterval! Dat was natuurlijk wel spectaculair, en de sfeer was opperbest in de trein (vanaf het begin al) want we hadden een vrolijke gids die in haar uitbundigste Portugees stond uit te leggen wat we zouden zien en aan welke kant van de coupe we onze fototoestellen moesten richten – en de rest van de coupe riep dan alvast oh’s en ah’s of juichte en klapte zodra datgene wat ze beloofde inderdaad langskwam... We hadden op een gegeven moment het idee dat iedereen zo vrolijk waren dat ze gewoon al bij voorbaat gingen juichen als de gids iets vertelde, maakte niet uit wat!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Op het laatste deel van het traject vlakte het spoor weer uit en werd het ook weer wat bewoonder – we hadden onderweg wel gebouwen gezien maar die waren allemaal verlaten. De precieze geschiedenis van dit spoor weten we niet maar het is duidelijk dat het ooit een heel druk spoor was want om de zoveel tijd stond er middenin de jungle opeens een overwoekerd en vervallen stationsgebouwtje... Nu was het vooral druk met goederentreinen die vanuit de kust naar Curitiba kwamen; we zijn langs zeker 4-5 enorm lange goederentreinen gereden – omdat het enkel spoor was moest er dan steeds een van de twee stilstaan op een paseerstrook... Meestal waren wij dat, en een keer hebben we zo’n goederentrein getimed – het duurde wel vier en een half minuut voordat de trein voorbij was, zo lang was hij!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

In Morretes stonden er op het station verkoopsters van lokale producten: het belangrijkste product in Morretes is banaan – daar wordt van alles van gemaakt en het wordt overal in verwerkt, en ze zijn er binnen Brazilië beroemd om... De verkoopsters hadden dan ook banaan in allerlei vormen te koop: bananenchips (zoet of zout), gedroogde bananen, bananentoffees, bananensnoepjes… En allerlei gembersnoepjes, aangezien dat ook een belangrijk product is hier! De groep kocht allerlei spullen en deelde deze onderweg in de truck naar de camping in Portal do Paraná uit – het ene product was succesvoller dan het andere... Wij hadden zoete en zoute bananenchips die erg lekker waren, voor de rest was het allemaal niet echt onze smaak – zoals de kleine gedroogde banaantjes die er vooral eng zwart en plakkerig uitzagen, en vreemd smaakte!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Vanuit Morretes reden we naar de camping in Portal do Paraná – een kleine eenvoudige camping langs het strand waar we de enigste waren. Het is sowieso rustig overal – we merken duidelijk dat we in het laagseizoen zijn. Dat klopt ook want het is hier nu nog eind van de winter, begin van de lente en het Braziliaanse hoogseizoen begint in hun zomer/onze winter. En dan wil je volgens mij op een hoop toeristische plekken echt niet zijn zo druk zal het dan zijn! Er zijn tenslotte om te beginnen al 180 miljoen Brazilianen die in eigen land op vakantie kunnen gaan...

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

We hebben eerst de lunch voorbereid aan twee lange tafels in het zonnetje – een uitgebreide broodlunch, dat kunnen ze wel die Duitsers! Nadat iedereen uitgegeten was en alles weer opgeruimd, afgewassen en afgedroogd was werd het tijd om het kamp op te zetten... Omdat wij ook daar bij moeten/mogen helpen werd eerst door Ralph een voorbeeldtent opgezet (we moesten lootjes trekken om te kijken wiens tent opgezet zou worden) en mocht daarna ieder stel zijn eigen tent opzetten. Hans en ik hadden er tijdens de demonstratie een hard hoofd in (de Bhejane tenten in Zuid Afrika zijn toch een stuk makkelijker!) maar in de praktijk viel het best mee en waren we gauw klaar! Wij hadden onze eigen luchtmatjes meegenomen omdat in de reisbeschrijving stond dat isomatten zouden worden geleverd en die ons te dun zijn, maar het bleek dat Heidi en Ralph (dunne) luchtmatjes bij hadden. Dus hebben we hun matjes maar bovenop onze matjes gelegd aangezien het toch afzien is en best wel een beetje comfortabel mag zijn! En daarop de slaapzakken en dan maar hopen dat we het niet te koud zouden krijgen vannacht want het was nu overdag al behoorlijk fris... We waren hartstikke blij dat we onze zware winterjassen meegesleept hadden want we konden ze gelijk al goed gebruiken!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Na het opzetten van het kamp (Heidi en Ralph slapen meestal in de truck, waar ze een mooi klein slaapkamertje hebben) hadden we een paar uurtjes vrij dus zijn we de foto’s gaan overzetten naar de laptop en daarna een eindje wandelen op het strand. Strandjutten is hier leuk want er liggen allerlei soorten tropische mangrovezaden die zich door de zee laten verspreiden en daar speciaal voor uitgerust zijn door goed te kunnen drijven en stevig gebouwd te zijn! Zo lagen er hartstikke veel bolletjes – kogelronde lichte zaden met een stevige schil – en waren sommige zaden al aan het ontkiemen, zo op het strand...

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

’s-Avonds hielp iedereen mee met het voorbereiden van een vismaaltijd – aluminiumfolie pakketjes gevuld met groente, kruiden, knoflook, kaas, vis en limoen, gebakken op de barbecue. Met als “voorafje” heerlijke worsten en overheerlijk knoflookbrood, ook van de barbecue! Het voorafje was zoals gezegd heerlijk, de vispakketjes voldeden alleen niet helemaal aan de torenhoge verwachting want het voorbereiden ervan deed iedereen het water in de mond lopen zo goed zag het eruit; helaas ging de groente in het pakketje door de hitte slinken en min of meer een slijmerige massa vormen – de smaken waren nog goed maar het oog wil ook wat tenslotte! En Hans had vreselijke pech want het was visfilet maar hij had net een stuk dat slecht schoongemaakt was waardoor voor hem na een aantal mondvol graten de lol er ook gauw vanaf ging...

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters