“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 4: Maandag 16 augustus: Portal do Paraná – Paranaguá (Ilha do Mel)

Eenmaal in de slaapzak in onze tent was het qua kou vannacht eigenlijk wel te doen, (we hadden wel ons ondergoed en t-shirt aangehouden) – en we hadden natuurlijk de dubbele matjes dus dat scheelde waarschijnlijk ook wel voor de kou uit de grond. Door het constante geluid van de zee leek het in de tent alsof het harder waaide dan het werkelijk deed – wel een mooi en rustgevend geluid... Eigenlijk hebben we allebei gezien de omstandigheden een redelijke nacht gehad: zelfs het beetje regen ’s-nachts hadden we gelukkig geen last van...

’s-Ochtends was Hans vroeg wakker, dus we zijn op tijd opgestaan, nog voor 6 uur (ontbijt was pas om 7 uur) en nadat we onze eigen tent leeggeruimd hadden zijn we gaan helpen met het ontbijt klaar te zetten. Het was ons eerste “campingontbijt” deze reis en misschien daarom wel zo uitgebreid, al denk ik eigenlijk dat dat gewoon de norm is hier op deze trip – allerlei soorten broodbeleg, vers fruit, allerlei soorten muesli/ontbijtgranen, en natuurlijk koffie en thee... Er stond zelfs een chocoladecakeje op tafel! En omdat we vandaag een hele dag naar het eiland Ilha do Mel zouden gaan moesten we na het ontbijt nog een lunchpakketje maken: zelf belegde broodjes, en als je wilde fruit en een twix-reep erbij... Wij hadden nog 4 krentenbollen over dus wij hebben lekker in plaats van de broodjes belegde krentenbollen gemaakt!

Nadat het ontbijt klaar en opgeruimd was hebben we nog geholpen met alles weer terug in de truck te passen – alleen de tenten hoefde niet, die zou Ralph zelf doen terwijl wij naar het eiland waren: Heidi ging met ons mee. Er blijft bijna altijd een van de twee (tot nu toe steeds Ralph) bij de truck als wij ergens naar toe gaan. Dat is wel een prettig idee!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Toen iedereen klaar was werden we naar de haven in Portal do Sur gebracht waar we vandaan zouden vertrekken naar Ilha do Mel, oftewel “Honingeiland”... Hans en ik waren nogal verbaasd over hoe groots dit opgezet was – er was een volledig terminal-complex opgezet met kantoortjes, winkels, ticketbalies en wc’s! Er stonden zelfs lijnen op de grond zodat mensen netjes in de rij konden staan om hun kaartje te kopen... Nogmaals wat een geluk dat we in het laagseizoen zijn... In het haventje lagen een aantal houten bootjes die als ferry’s heen en weer pendelde naar het eiland toe, en we kregen een papieren bandje (met een kleur naargelang of je 65 was of niet) om onze pols als bewijs dat we betaald hadden – net als op zo’n all-inclusief resort! Ach ja...

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Het houten bootje (redelijk eenvoudig; een romp, dak, bankjes langs de zijkanten en plastic doeken om de ergste wind buiten te houden) scheurde in minder dan een half uurtje naar het eiland, af en toe over de golven stuiterend. Het begon te regenen en het idee van een “tropisch paradijsje” werd daarmee een beetje teniet gedaan. Niettemin een mooi eiland hoor! Afwisselende zandstranden, mangroves en heuvels volledig bedekt met (sub)tropische bossen en begroeiing, en hier en daar aan de kust kleine nederzettingen van kleurrijke houten huisjes met in het water tientallen kleurrijke bootjes. Wij meerden aan op "Nova Brasilía", en zouden naar Fortaleza lopen via de jungle om dan vanuit daar terug te lopen via het strand – en een afsteggertje maken naar een vuurtoren voordat we weer terug op de boot zouden stappen. Een behoorlijk pittige wandeldag dus – er werd zeker 4 uur voor gerekend, misschien meer!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

De wandeling naar Fortaleza ging na een korte wandeling over het strand door een jungleachtig mangroveachtig bos – erg leuk om zo te lopen en al die begroeiing te zien! Het is namelijk zo dat echt overal planten groeien – en vaak groeien er nog planten op de planten, en soms zelfs weer planten dáár bovenop! Ons pad was vrij en goed te belopen maar aan beide kanten waren er bomen, slingerplanten, woekerplanten, bromelia’s en ananasachtige planten, mos, gras, parasieterende en in symbiose levende planten, lelies, echt veels te veel om op te noemen overal groeide wel wat... En we hadden gezelschap, Hans werd namelijk heel de heenreis gestalked door een hondje uit Nova Brasilía die niet van zijn zijde te slaan was en helemaal is meegelopen naar het fort!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Fortaleza was een mooi klein fort aan het strand tegen een rots aangebouwd, en duidelijk flink gerestaureerd maar niet storend. Het had wel een bepaalde sfeer, zo tegen de enigste rotswand in de omgeving gebouwd, een beetje verlaten van alles (Fortaleza zelf lag wel dichtbij maar was duidelijk klein en weggestopt tussen de bomen), witgeschilderd en op het strand staand met zijn mooie kleine typische wachttorentjes... Al had het tijdens de heenwandeling regelmatig zachtjes geregend, nu was het droog en kwam zelfs de zon tevoorschijn, waardoor de sfeer om het fortje nog versterkt werd. We hebben er geluncht en lekker gezeten in het zonnetje, maar toen het tijd was om terug te lopen betrok de lucht gelijk weer en ging het regenen – hard dit keer!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Hans en ik zijn daarom niet via het strand maar weer via de jungle gelopen – ieder kon namelijk op zijn eigen gelegenheid teruglopen. De jungle was wel iets minder direct qua route maar zeker iets droger en meer beschut! En wij hebben flink doorgestapt want onderhand hadden we het wel weer gezien en wilde we terug bij de haven zijn. We zijn niet naar de vuurtoren gelopen want daar hadden we weinig zin in, met die regen, en we konden de vuurtoren al zien staan vanuit het strand van Nova Brasilía. Het uitzicht daar vandaan over het eiland zou niet veel verschillen met de uitzichten die we tot nu toe gehad hadden... En we waren moe dus besloten de vuurtoren over te slaan. In plaats daarvan zijn we lekker op een bankje bij de haven gaan zitten om te wachten op de rest.

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Met de ferryboot van drie uur zijn we teruggevaren naar Portal do Sur, waar Ralph ons op stond te wachten. Na een plaspauze en een half uurtje rijden kwamen we rond half vijf aan in het hotel in Paraná; hiervan hadden Ralph en Heidi gezegd dat het goed was maar het eten zéér eenvoudig… Dat klopte wel! We moesten het eten van tevoren doorgeven aan de receptie (een bestedingslimiet van 30 reales per persoon, ongeveer 15 euro waarmee je min of meer twee hoofdgerechten en één voorgerechtje kunt krijgen) maar het duurde nog een eeuwigheid voordat het eten kwam. En hoe! Hans en ik hadden uiensoep besteld, denkende dat dat wel een veilige keuze was en dat we inmiddels wel alle varianten van uiensoep (van goed tot slecht) meegemaakt hadden... Dit was dus toch een nieuwe variant: een witte dikke pap met uiensmaak – en een bakje geraspte kaas. Ongelofelijk! Het smaakte wel (in ieder geval genoeg om het op te eten) maar leek in geen velden of wegen op uiensoep... Je kon het letterlijk op je brood smeren!

Klik op de foto’s om ze uit te vergroten

Hans had als hoofdgerecht gebakken kip met friet – en zijn kip was zo doorbakken dat hij ermee op zijn bord kon tikken om iedereen’s aandacht te roepen! Mijn kip in een korstje met friet was gefrituurd en nauwelijks gemiddelde snackbar kwaliteit. We hadden “vers” vruchtensap besteld, daar zat alleen meer water dan sap in... En het duurde een eeuwigheid om heel de groep van eten te voorzien – er kwamen steeds maar 2-3 borden per keer uit de keuken en dan weer een hele tijd niets – en als het nou haute cuisine was... Maar alle gerechten waren een variant op gebakken vlees/vis/kip met friet dus niet echt ingewikkeld! Een stel had als aperitief caipoerha’s besteld, die kregen ze pas nadat ze hun hoofdgerecht ophadden... enzovoorts enzovoorts enzovoorts! Het was in ieder geval gezellig en we zagen af en toe blauw van het lachen als er weer iets onverwachts uit de keuken kwam!

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters