“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 5: Dinsdag 17 augustus: Paranaguá – Foz do Iguaçu (on the road)

Vandaag was een dag van kilometers maken: we moesten namelijk zo’n 750 km overbruggen, en aangezien de truck niet constant 120 km/uur kan rijden (hoogstens 80-90 op een goede weg), en je af en toe pauze moet nemen, heb je daar best wel veel tijd voor nodig... Om er zeker van te zijn dat we niet te laat in Foz do Iguaçu aan zouden komen moesten we vanochtend om half vijf vertrekken!!! Yep, dat betekende om vier uur ontbijt, en dát betekende 3:45 opstaan. Het deed heel erg zeer om die tijd op de wekker te zien staan, maar we konden er redelijk mee omgaan aangezien we wisten dat als het nodig was we in de truck verder konden slapen tot een betere tijd...

Het ontbijt was relatief goed vergeleken met het avondeten – het viel ons al enorm mee dat er überhaupt ontbijt was toen we beneden kwamen! Op zijn Braziliaans, dus veel cakejes en ook wat hartige empanada’s en zo naast het gewone brood en broodbeleg. Lekker! Tenminste, dat vind ik wel lekker, alles een beetje uitproberen; Hans heeft liever meer hartige dingen...

Het was te merken dat het voor iedereen erg vroeg was want eenmaal onderweg in de truck viel iedereen in slaap om de gemiste uurtjes in te halen, en kwam er pas rond half acht weer wat meer leven in de groep... Het was een lange rit, maar op zich best leuk om zo door het landschap te rijden: Hans en ik waren onder de indruk van de goede wegen en bewegwijzering – maar dit is natuurlijk wel het meest bevolkte hoekje van Brazilië, dus dat scheelt. Om de twee uur stopte we voor een korte pauze bij een tankstation of lokale specialiteiten-winkeltje om te plassen en de benen te strekken, en rond kwart over elf stopte we voor de lunchpauze (het was al weer heel lang geleden sinds we iets gegeten hadden tenslotte!). De lunch was doe-het-zelf, in het veldje van een kerkje langs de weg; de achterklep gaat dan open en de bakken met bestek, snijplanken, sauzen enz komen te voorschijn, brood wordt gesneden, beleg wordt klaargelegd en groente en fruit gewassen en gesneden... Iedereen helpt over het algemeen mee om alles zo snel mogelijk klaar te zetten en naderhand weer op te ruimen – alleen vandaag ging Ralph gelijk een dutje doen: hij kwam pas weer tegen het einde van de lunch tevoorschijn en Heidi had een lunchpakketje voor hem gemaakt. Logisch natuurlijk aangezien hij de hele rit moest rijden en alert blijven!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Het landschap was mooi maar niet erg ruig (waar wij vooral van houden): overwegend glooiend, een beetje zoals de velden in Engeland of Zweden, een beetje rommelig qua huisjes, akkers en infrastructuur, en flink bebost. Alleen staan er hier tussen de “gewone” bomen regelmatig palmbomen, hoge dikke bamboestelen, bananenbomen en enorme apenbomen in het landschap verspreid... De “gewone” bomen zijn trouwens ook allerlei soorten tropische, sub-tropische en andere bomen, maar die zien er van ver tenminste nog normaal uit voor ons – de palmbomen, bananenbomen, metershoge bamboebosjes en apenbomen zijn ook van ver echt exotisch om te zien. Wel mooi allemaal om doorheen te rijden, we zijn ons steeds meer bewust dat we écht in Brazilië zijn en rondreizen!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Onderweg hebben Hans en ik af en toe wat lokale snoepjes en chips gekocht – kokossuikers, melk/kokoscaramels, een of andere wortelchips (smaakte net als aardappels, misschien waren het wel aardappelchips!) en een soort van speculaaskoekjes met chocola bedekt. We hebben ons nog ingehouden want er waren honderden verschillende dingetjes om uit te kiezen! Dat is echt iets Zuid Amerikaans, al die zoetigheden… En van een hoop dingen hebben we natuurlijk geen idee wat het zijn, aangezien mijn mogelijkheid om het Portugees te ontcijferen ook maar afhangt in hoeverre het met Spaans/Frans/Engels/Nederlands en andere bekende talen te vergelijken is...! Maar het is zeker leuk om in zo’n winkeltje rond te neuzen en in het winkeltje waar wij de meeste van onze snoepjes gekocht hebben was de eigenaresse bijzonder vriendelijk en nieuwsgierig naar ons, waar we vandaan kwamen, waar de rest van onze groep vandaan kwam en in hoeverre Nederlands op Duits leek. In ons beste Portugees hebben we uitgelegd dat dat net zoiets is als Portugees en Spaans. Eenmaal terug in de truck bleek dat er een foldertje in ons tasje zat over Jesus… Gek genoeg waren wij de enigste die dat gehad hadden! Was dat omdat ze ons welgezind was of omdat ze het idee had dat we nodig “gered” moesten worden?... Tja...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We kwamen om half zes ’s-avonds aan in ons hotel, en zijn weer moe! Het zijn lange, volle dagen... We merken wel dat het hier gelukkig wat warmer is dan het aan het begin was – Foz do Iguaçu is sowieso half-tropisch – en hebben dus gelukkig voorlopig de warme vesten en winterjassen niet meer nodig! De hotelkamer is enigszins kaal maar functioneel en we merken dat het hier opeens enorm toeristisch is – de watervallen zijn natuurlijk een belangrijke trekpleister! Vanavond om half acht eten en morgen weer een lange, volle dag! We komen tot op heden nauwelijks aan rusten toe lijkt het – niet dat deze reis specifiek bedoeld was om te rusten natuurlijk...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters