“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 11: Maandag 23 augustus: Jardím (snorkelen Rio da Prata)

We hadden redelijk geslapen vannacht, gezien de omstandigheden, en waren blij dat we de tent op het betonnen platje en onder het rieten afdakje hadden gezet. Daardoor bleef de tent ook lekker luchtig want we hadden alleen de binnentent gebruikt natuurlijk. Ondanks de herrie van de kikkers hebben we er weinig last van gehad, en gelukkig lijken de insecten hier inderdaad een tijdje na zonsondergang te verdwijnen... Na even gauw op te frissen was het tijd voor ontbijt en daarna om acht uur vertrekken naar de fazenda/boerderij waar vanuit we zouden gaan snorkelen in de rio da Prata en een kleiner riviertje!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We waren stomverbaasd om te zien hoe ongelofelijk strak deze fazenda georganiseerd was. Ze hadden bijna zo’n dertig jaar geleden een riviertje afgesloten voor vissers en bootjes, waardoor ze het nu als ecologisch gebied konden aanbieden. Het riviertje was kristalhelder en hartstikke schoon, en er zwommen enorm veel vissen want die hadden natuurlijk niets meer te vrezen van de mens. Deze fazenda bood nu dus snorkeltochten door de rivier en deed dat met militaire precisie organiseren... We moesten wetsuits en schoentjes aan die na iedere zwembeurt gewassen en gedesinfecteerd werden, we kregen goede en nieuwe snorkelbrillen en snorkels mee, en we werden tot bijna op de minuut opgehaald en naar het startpunt gebracht. Ieder half uur vertrok een nieuwe groep van negen man en een van hun gidsen, en ze hadden per jaar zo’n 50.000 bezoekers. Ongelofelijk! Heel de fazenda zelf zag er prachtig uit, met veel groen, bloemen en vogels, en je kon bij het snorkelen ook een maaltijd en een uurtje dutten in hun hangmatten krijgen – het totaal kostte dan zo’n 55 euro per persoon... Een goed lopende zaak, dat was wel duidelijk, want wij konden om negen uur beginnen en er was voor ons al een groep gegaan, en toen wij terugkwamen zat het eetgedeelte eigenlijk constant wel vol met mensen.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We kregen dus wetsuits en schoentjes op maat, moesten ons aankleden – zwempak eronder aan, natuurlijk. De wetsuits moesten strak zitten dus dat was lachen natuurlijk terwijl iedereen zich erin worstelde! Met name de mouwen waren lastig, maar daar was een trucje voor dat ook tot veel hilariteit leidde – je moest namelijk in de mouw van de ander blazen en kon het dan redelijk op de arm “vormen”... Eenmaal aangekleed moesten we in een jeep een eindje over het terrein rijden richting het bos, waar we op een gegeven moment stopte en verder moesten lopen naar de rand van de rivier. Dat was nog een flink eind lopen, zeker een half uur! En geen gezicht natuurlijk, zo’n hele groep in zwarte teletubbiepakjes door de jungle lopend... Bij de rivier aangekomen was er een steiger gemaakt met zwemvesten voor de mensen die zich niet zo zeker voelde in het water, en een soort vijver waar je het snorkelen kon oefenen. Gelijk al zagen we dat het water kristalhelder was en vol vis! In het oefenvijvertje zwommen we een rondje en oefende iedereen met alleen zijn armen en niet zijn benen gebruiken – en zwommen piepkleine visjes tegen onze gezichten aan!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Toen was het tijd om de rivier af te gaan – we zouden het hele eind met de stroom meegevoerd worden dus het was niet de bedoeling om te zwemmen, enkel bij te sturen met de armen als het nodig was. Hans en ik hadden nog nooit in een rivier gesnorkeld, al helemaal niet eentje die zó vol vis zat als deze! De gids vertrok eerst en wij moesten met een paar meter tussen iedereen één voor één achter hem aangaan. En inderdaad je hoefde nauwelijks te zwemmen, je kon gewoon meedrijven met de stroom. En overal vissen, ongelofelijk! Ze waren niet bang van ons maar gingen wel opzij voor ons natuurlijk, en het was behoorlijk indrukwekkend want er zaten grote vissen tussen en soms zat je opeens middenin een school vissen! En je ziet natuurlijk ook goed dat je echt in een rivier zit, en dat is ook best gek eigenlijk: bomen, wortels en takken in het water, gras op de bodem, en natuurlijk zoet water... Het was prachtig!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten en op de filmpjes om ze af te spelen

Wij zijn totaal wel ruim anderhalf uur in het water geweest, waarbij we van de ene, kleine rivier, de andere grote indreven, en echt door jungle dreven – als je je hoofd boven water stak (niet te vaak, er was onder water veels te veel te zien) dan zag je jungle en omgevallen bomen in het water, lianen, en bladeren... Op een gegeven moment moesten we een paar honderd meter “klunen” – er was een stroomversnelling met rotsen waar we niet overheen konden zwemmen, dus er was een touw over de rivier gespannen, de gids viste ons letterlijk uit het water (dat inderdaad opeens heel snel stroomde) en we moesten een eindje in onze soppende duikschoentjes en wetsuits door de jungle wandelen tot vlak voorbij de stroomversnelling om er daar weer in te gaan. Leuk!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten of op de filmpjes om ze af te spelen

Het zwemmen door zo’n rivier was echt schitterend; ze hadden tegen ons gezegd dat deze rivier net was als zwemmen in een aquarium, en dat klopte ook wel inderdaad! Overal prachtige vissen die totaal niet onder de indruk waren van ons en gewoon tussen ons door zwommen, ongelofelijk... Op een gegeven moment kwamen we bij een uitrustpunt (er waren er een aantal langs de route – Hans en ik zijn sterke zwemmers maar voor mensen die dit niet gewend zijn of die bang zijn zijn dat soort punten welkom) waar de rivier tijdelijk verbreedde tot een breed en diep basin. De reden daarvan bleek onderwater – een bron. Letterlijk! Het water kwam in een gebied van ongeveer een meter doorsnede omhoog borrelen door het zand op de bodem, wat een heel vreemd en een beetje onwerelds gezicht was... het kwam met zo’n kracht omhoog dat je als je naar beneden probeerde te zwemmen gewoon naar boven gestuwd werd. Hans kreeg het voor elkaar om tot aan het opborrelende zand te zwemmen, ik kwam nauwelijks een meter onder water.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Bij de rustplaats bij deze bron waren honderden kleine visjes: als je stilzat op het vlonder net onder water dan kwamen ze op je af en gingen heel zachtjes knabbelen aan je benen – waarschijnlijk de dode huidcelletjes opeten, het deed namelijk geen pijn het was alleen een raar gevoel! Toen we hierna doorzwommen kwamen we al gauw bij de grote rivier en zwommen we vanuit onze kleinere en ondiepere zijtak zo de diepere en bredere rivier in. Die overgang kon je onderwater goed zien, doordat de grotere rivier een kanaal voor zichzelf had uitgesneden in de bodem, en doordat het water op de grens waar de twee verschillende wateren samenkwamen trilde. Dat kwam omdat er koud water (uit de grote rivier) gemengd werd met warm water (uit de kleine rivier)... En dat maakte dat er bijna geen grote vissen meer waren in de grote rivier, alleen nog hier en daar wat kleintjes. Gelukkig hadden we de kaart al bijna volgeschoten! Toch was ook dit laatste stuk mooi om te zwemmen, gewoon heel die ervaring van in een rivierenstelsel zwemmen in zoet water is al leuk...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eenmaal bij het eindpunt gekomen stonden de zakken met onze kleren al klaar voor ons, en konden we ons in een paar pashokjes, in de jungle, omkleden (wat is het ongelofelijk georganiseerd allemaal!). Eenmaal omgekleed bracht de jeep ons weer terug naar de fazenda waar we aan de lunch konden beginnen: een buffet dat blijkbaar bijna volledig bestond uit producten uit eigen tuin, slachterij of keuken. Het was alweer bloedheet (zeker 35 graden als niet meer, zoals de laatste dagen) en inbegrepen in de prijs was een uurtje in de hangmat (niet zo letterlijk maar toch stiekem wel een beetje) dus na de lunch was het siëstatijd... De hangmatten waren om in te komen een beetje ongemakkelijk en onwennig voor ons, maar het lukte geloof ik toch wel aardig want de tijd vloog voorbij. Hans weet ik niet zo maar ik heb zeker geslapen!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We vertrokken rond half drie richting de camping en zagen onderweg een aantal gordeldieren achter elkaar – wat een gekke dieren! We hebben ze heel goed gezien al zijn ze heel snel weg, ze moeten niets van ons hebben dat was duidelijk... Eenmaal terug op de camping zijn Hans en ik naar het meertje bij de camping gelopen met de bedoeling om nog even een tijdje lekker te zwemmen en af te koelen, maar dat was niet te doen: we werden letterlijk opgegeten door de muggen en de steekvliegjes, alsof we constant aangevallen werden door onzichtbare vampiertjes! Bah, zo was er niets aan; je wist niet hoe je moest gaan staan bij het omkleden om de bijtvliegen te vermijden... Eenmaal in het water was het ook niet geweldig: hier waren namelijk ook van die kleine knabbelvisjes die ijverig aan mijn benen gingen knabbelen! Brrrrr ze doen wel niets maar toch niet echt geweldig...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De zwemsessie was dus snel voorbij en achtervolgd door bloeddorstige vliegen en muggen zijn we maar gauw terug naar de camping gegaan om te douchen en om te kleden! Het avondeten was een heerlijke kipcurry met bakbananen, en tijdens het natafelen zag ik iets bewegen in het licht van de keuken – een enorme pad was het veld over aan het hoppen... Echt enorm, ik denk zeker zo’n 15 cm breed... De arme pad werd gelijk door allerlei flitsende camera’s aangevallen en schrok daar zo van dat hij de rest van de avond bij een boompje bleef zitten, misschien in de hoop dat hij met rust gelaten zou worden – maar iedere keer als hij weer ging bewegen kwam er weer iemand met een toestel of een videocamera aangerend! En tegen bedtijd stond heel ons kamp weer op zijn kop want er liep een (gewoon formaat) miereneter dwars door het kamp! Zo groot als een middelmaat hond, liep deze miereneter redelijk relaxed langs onze tenten op zoek naar insecten en hij trok zich niets van ons of onze flitsende camera’s aan... Wow, leuk! Toen we eenmaal uitgekeken waren en de miereneter weer in het donker verdween was het dan echt tijd om naar bed te gaan, maar ik was gelukkig nog niet uitgekleed toen Heidi riep dat hij weer terug was, dus toen ben ik samen met Heidi, en Maggie waar we goed contact mee hebben en heel veel plezier, een hele tijd bij de miereneter gebleven om te kijken hoe hij op zoek naar insecten rondliep en in de boden groef... Prachtig om te zien!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters