“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 12: Dinsdag 24 augustus: Jardím – Miranda (on the road)

Het was niet zo’n hele spannende dag vandaag: we moesten weer een afstand overbruggen, zo’n 230 km, en dat was vooral rijden, rijden en rijden. We konden wel op ons gemak ontbijten en inpakken, want we zouden pas om 9 uur vertrekken, maar het hele kamp moest natuurlijk afgebroken worden en alvast een beetje ingepakt voor straks in de Pantanal. Want er gaat nu even een logistiek kunstwerkje plaatsvinden: Ralph rijdt met de truck zo’n 1000 kilometer door naar Bolivia terwijl wij twee nachten in Miranda (een grensstadje van de Pantanal regio) blijven en dan drie nachten in de Pantanal kamperen, een nacht aan de grens met Bolivia overnachten en dan naar Bolivia vliegen. Wij moeten dus de tenten, matten, slaapzakken en grondzeilen meenemen samen met bagage voor 5 dagen in Miranda en de Pantanal, en die moet ook weer het vliegtuig ingenomen worden dus het mag allemaal niet al te zwaar worden... En je moet nu de bagage zo inpakken dat je alles bij hebt in de Pantanal wat je eventueel nodig zou kunnen hebben, want als Ralph het eenmaal meeneemt dan is het ook voor zeker 5 dagen weg! Onder andere vandaar rijden wij eerst naar Miranda, waar we rond de middag aan zouden komen en dan nog de middag de tijd hebben om in redelijk comfortabele omstandigheden onze bagage uit te zoeken die dan de volgende ochtend meegegeven kan worden aan Ralph.

Hans en ik waren redelijk vroeg wakker; ik moet zeggen het slapen in de tent valt me enorm mee maar het blijft afzien. We hebben een tijdje liggen kijken naar een grote spin (zo’n 1 cm lichaamsdoorsnede) die buiten op onze tent rondliep, en zijn toen maar gaan opstaan. Eerst op ons gemak alle bagage in de tent opruimen en weer terug in de auto laden, de matjes en slaapzakken en zo, en daarna de tent zelf afbreken. Eerst hebben we nog de moeite genomen om de spin van de tent te jagen... Het leek zo’n grote spin... Maar toen ik het grondzeil oppakte en min of meer automatisch uitschudde kwam er opeens een grote vette vogelspin onder vandaan rennen! DAT was nou pas echt een grote spin! En hij had vannacht onder onze tent gelegen, aan mijn kant! Brrrrrrrr! Maar goed, vogelspin moest op de foto natuurlijk en daar wilde iedereen wel een foto van maken dus het kamp afbreken werd even onderbroken voor een fotoshoot...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Nadat de opwinding over de vogelspin wat was gezakt (volgens de kenners overigens niet gevaarlijk, alleen eng) is iedereen weer verder gegaan met zijn spullen in te pakken, waarna we rond acht uur op ons gemak ontbeten hebben en daarna de truck ingeruimd. Tijdens het ontbijten kwam er nog een grote loopvogel buurten, om te kijken of er wat te halen viel en hij was behoorlijk brutaal – hij liep een paar rondjes om ons heen, en op een gegeven moment vloog hij op de barbecue om ons van daaruit te bestuderen! Toen hebben we hem weggejaagd waarna hij nog een rondje om de tafel liep om daarna maar weer naar de kikkervijver te vertrekken.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De rit was zoals gezegd niet zo heel spectaculair... Vooral heel erg heet en stoffig. Het moet onderhand overdag ruim 35 graden zijn, als niet meer – en de truck heeft geen airco dus Hans zit af en toe af te zien en terug te verlangen naar Spitsbergen begin van deze maand! Maar tijdens het rijden zet bijna iedereen zijn raampje open waardoor er in ieder geval (hete) bewegende lucht in de truck komt en dat scheelt al een stuk om af te koelen... Rond half twaalf zijn we onder een grote boom gestopt voor de lunch – met de restjes rijst van gisteravond en andere dingen die op moesten (er mag niets de grens over met Ralph mee) maakte Heidi nog een grote bak rijstsalade, en toe “ijskoffie”... Een colafles koude koffie nog van het ontbijt met een pakje zoete gecondenseerde melk erdoorheen geschud, en dan ijs in een beker en daar het koude koffiemengsel over heen gieten. Best lekker en lekker koud op een bloedhete dag!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eenmaal in Miranda aangekomen was het drie uur. Hans en ik zijn gelijk na het droppen van ál onze bagage in de kamer naar de supermarkt gegaan om water en wat fris voor de komende dagen te kopen, en anti-vliegen spul. En wat we ook nodig hadden was iets om de verschrikkelijke gekmakende jeuk van de huidige insectenbeten te verzachten... Maar ja niemand spreekt Engels en ons Portugees is ook niet geweldig! Gelukkig lijken veel woorden in het Spaans wel een beetje op Portugees dus met wat handen en voetenwerk, Spaans en opgepikt Portugees en gebarentaal en een beetje goede wil en fantasie van beide partijen komen je verrassend ver... Toen het meisje in de supermarkt snapte wat ik bedoelde verwees ze me naar de drogist – gelukkig is “farmacia” makkelijk om te vragen in het Portugees dus die vonden we ook redelijk gauw, en daar leek de dame achter de kassa ook gauw in de gaten te hebben wat we nodig hadden. Blijkt nu dat we een of andere heftige cortizonen-crème gekregen hebben die alleen in Brazilië verkocht wordt – het werkt even tegen de jeuk maar we vermoeden na wat googlen dat het pas echt werkt vlak nadat je gebeten bent en dan ervoor zorgt dat er geen jeukende bult ontstaat. We hopen het en smeren het ondertussen maar op de bestaande bulten voor tijdelijke verlichting! Het is echt niet normaal zoveel als ze jeuken...

We moesten om zeven uur onze bagage inleveren die met Ralph mee zou gaan, en daarna aansluitend gaan eten, dus we zijn na de boodschappen maar gelijk in onze steriel uitziende maar nette kamer (met goede airco!) de boel om gaan pakken, terwijl Hans alvast onder de douche dook. We hebben niet zo veel nodig en waren dus best gauw klaar en verheugen ons nu alvast op de Pantanal, we zijn benieuwd!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Om zeven uur hebben we de bagage ingeladen in de truck – en nog even de prikkenboekjes op het laatste nippertje afgegeven aan Heidi die daar opeens om vroeg voor de grensformaliteiten naar Bolivia! Gelukkig maar want die zaten bij de papieren in de tas die met Ralph meemoesten... Toen was het tijd om te gaan eten in een nabij gelegen tent – “de beste in de omgeving” volgens Ralph en Heidi (niet helemaal als grapje bedoeld). Tja... Het was eigenlijk gewoon slecht en je was blij met de dingen die eetbaar waren. En dat is blijkbaar normaal voor die tent. Nou is Miranda geen wereldstad dus alles is relatief natuurlijk, als er weinig eettentjes zijn ben je al gauw de beste van de omgeving, en misschien zijn wij gewoon te verwend maar het was echt gewoon slecht! Na het eten en kletsen zijn we redelijk gauw naar bed gegaan, blij om weer op een echt bed te kunnen slapen, hoe hard de matras ook is!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters