“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 14: Donderdag 26 augustus: Miranda – Pantanal (on the road, wandelsafari)

We moesten vanochtend om acht uur klaar staan maar we zijn toch meestal vroeg wakker; Hans zeker, en ik had ook redelijk slecht geslapen omdat ik de laatste paar nachten weer veel droom... We moesten onze bagage in vuilniszakken inpakken want we zouden na een uurtje op asfalt rijden in het gehuurde busje overgeheveld worden naar een open jeep en nog eens anderhalf uur rijden op stofwegen om de camping te bereiken! De rit op asfalt was al leuk omdat we prachtige roze en gele bloeiende bomen zagen – geen bladeren dus, alleen maar vele vele roze of gele bloemetjes, en daar dan hele bossen van. Prachtig! En we zagen een dode capibara op de weg en zijn gestopt om een doodgereden tapir te bekijken; het was duidelijk pas een paar uur geleden gebeurd maar zijn ogen waren al uitgepikt door een of andere vogel. Niet zo’n vrolijk gezicht maar wel indrukwekkend om zo’n tapir van dichtbij te zien, wat een enorm beest!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Onderweg zagen we nog drie capibara’s de bosjes in schieten, leuk! En er was een aanrijding geweest tussen twee zwaarbeladen grindwagens; duidelijk kwam er een van links die geen voorrang had en konden ze allebei niet meer op tijd uitwijken... Het was een zwaar ongeluk, de trucks waren total loss en we vermoedden dat een van de chauffeurs het niet overleefd heeft. Toen we bij de splitsing kwamen waar wij moesten overstappen in de open jeep was deze er nog niet dus was er tijd voor een (wild)plaspauze en een fotoshoot bij de plas water naast de splitsing. Die zat namelijk zó vol kaaimannen dat we ons afvroegen waar ze van leefden als het niet elkaar was! Zeker 30-35 aan de kanten, en wie weet hoeveel nog in het water want regelmatig kwam er weer een kop of een paar ogen boven het water steken... Een ongelofelijk gezicht!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eenmaal op de dirtroad viel het enorm mee met het stof; er was wel een vrouw die er veel last had maar dat leek meer een zwaar geval van aanstelleritis te zijn want er was nauwelijks stof. Het was wel een hele leuke hobbelige rit met veel te zien – poelen vol kaaimannen, of ontelbare hoeveelheden watervogels, mooie bomen, krakkemikkige bruggen, en hobbelige wegen... Er vloog op een gegeven moment zelfs een zwerm roze watervogels over – het leken flamingo’s te zijn maar was meer een soort van lepelaar... Prachtig! En we zagen een kaaiman op de weg liggen die zich echter snel uit de voeten maakte toen wij eraan kwamen scheuren. Dat geeft maar aan net als de vogelspin van eergisteren dat je toch altijd op moet blijven letten...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Toen we het terrein van fazenda Santa Clara opreden waar we zouden verblijven zagen we een aantal gordeldieren kort achter elkaar. Eenmaal op de camping aangekomen (ze hebben op hun uitgestrekt land een posada en camping aangelegd en bieden allerlei activiteiten aan) hadden we even de tijd om rond te kijken vóór de lunch. De camping is eenvoudig en ligt aan een rivier die uiteraard net zoals blijkbaar al het water hier vol is met kaaimannen. Je kunt er ook zwemmen en ze zeggen dat de kaaimannen niets doen, maar ja… In ieder geval hoeven we hier niet te helpen met eten koken en afwassen of opruimen, want we hebben wel behoefte aan rust onderhand en anders komt het er nauwelijks van! Het eten was eenvoudig en zeer Braziliaans maar smaakte goed; het is hier alleen snikheet, dus dat wordt afzien. Gelukkig begon in de middag een beetje een briesje op te steken – al is dat nog alsof je de oven deur open zet om af te koelen! Na de lunch zette we onze tent op aan de rivieroever, zo veel mogelijk onder een boom om in ieder geval het idee te hebben van wat beschutting. Daarna was het tijd om te luieren of in mijn geval om bij te raken met typen want we gaan pas vanmiddag om half vier op pad, blijkbaar een wandeling... We zijn benieuwd, gezien de hoeveelheid dieren die we al gezien hebben is het wel veelbelovend!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Hans heeft een tijdje liggen slapen in de hangmat en nadat ik klaar was met typen ben ik ook een uurtje in de hangmat gaan liggen – het was warm en drukkend en we waren moe dus het dutje was welkom... Al was Hans niet echt overtuigd van de hangmat, dat is niets voor hem!


Aan het begin van de wandelsafari, die zo’n twee uur zou duren en rond zonsondergang terug op de camping zou eindigen, hadden Hans en ik het idee dat we weinig te zien zouden krijgen los van wat vogels en wat uilen. Maar op een gegeven moment leidde de (blootsvoets) gids ons een palmbos in – zoiets hadden we nog nooit gezien, letterlijk een bos van palmen en hier en daar een andere boom. En door de vorm van de palmen met een kale stam en kromme bladeren was het net alsof je door een soort gewelf liep van takken en bladeren. Heel mooi en het had een beetje magische sfeer! Maar hier hebben we dus heel veel neusbeertje gezien in de bomen en op de grond, hartstikke leuk want we liepen echt door de bosjes op zoek naar ze – ze riepen constant naar elkaar en gingen tegen het einde van de wandeling hun nesten opzoeken om te gaan slapen... Ook zagen we apen in de palmbomen en toen we terug waren op de camping liepen in het donker twee capibara’s langs de "eetkamer"...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters