“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 16: Zaterdag 28 augustus: Pantanal (jeepsafari, piranha’s vissen, wandelsafari)

Al durfde ik nog steeds nauwelijks iets te eten vandaag behalve een piepklein beetje vers groente en fruit, en al voelde ik me nog steeds behoorlijk slap, voor de rest voelde ik me niet meer ziek. Dus ik ben vandaag mee geweest. Het was een daglange excursie vandaag, we zijn heel de dag met de grote open jeep, onze gids Pedro en zijn chauffeur die alleen maar Portugees sprak mee geweest, en het was een hele leuke maar ook wel hele lange dag...


We vertrokken ’s-ochtends vroeg rond een uur of acht en hadden een rugzak vol met van alles en nog wat bij, want we moesten natuurlijk water voor heel de dag hebben maar Heidi wist ook niet wat het programma zou zijn voor de dag en we moesten maar op alles voorbereid zijn... Dus we hadden onder andere waterschoentjes bij , een zwembroek voor Hans en een handdoek, en t-shirts met lange mouwen tegen de insecten want we zouden pas na zonsondergang terugkomen. Eerst hebben we in de jeep een safari gemaakt van een paar uur, waarbij we een deel op de hoofdweg en een deel dwars over de vlaktes zelf gereden hebben. Het landschap bestaat uit bosjes en velden, waarbij de velden onder water staan of, al dan niet kort geleden, stonden. Dus soms is het een beetje modderig en soms is het droog maar zie je nog wel de waterplanten (op het droge) groeien... Best leuk! En als je om een bosje heenrijdt vliegt er opeens een groep geschrokken watervogels op zoals witte reigers, blauwe reigers, ibissen in verschillende kleuren, roze lepelaars en de enorme loopvogel die zowat het logo is van de Pantanal, de jaribu. Ze landen dan in de bomen om ons heen om te wachten tot we weer weg zijn zodat ze terug kunnen naar hun plas water...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Uiteindelijk kwamen we aan bij een plas water waarbij Pedro besloot dat we ver genoeg het binnenland ingetrokken waren, en werd de jeep achterwaarts de bosjes ingeparkeerd terwijl wij wat water pakte want we zouden nu een wandeling van zo’n twee uur gaan maken. De wandeling ging langs de plassen water (het is niet echt een moerassig landschap, meer een erg nat landschap: een beetje moeilijk te beschrijven!) en door bosjes en wouden, waaronder weer een palmwoud. We zochten en zagen allerlei mooie vogels, apen, neusberen en zelfs een miereneter (normaal formaat) die echter zodra hij onze kudde olifanten hoorde aankomen door het palmenwoud zich als een haas uit de voeten maakte. Het was nou toch te laat dus wij met veel kabaal dwars door het struikgewas erachteraan in de hoop dat we een beter zicht zouden krijgen op hem dan de glimp die we hadden gehad (Hans had hem als eerste gespot!) maar de miereneter zat natuurlijk al lang en breed veilig in zijn holletje onder een dicht bosje. Pedro probeerde er nog bij te kruipen – om de miereneter aan zijn haren naar buiten te sleuren voor de foto? – maar is nogal fors gebouwd dus wat hij ook van plan was, het lukte niet... Op een gegeven moment pakte Pedro een of andere vrucht, sneed het open, prakte wat in het witte vruchtvlees en vroeg om vrijwilligers – het heldere vocht van deze vrucht maakte namelijk na een tijdje donkerblauwe vlekken op de huid, en werd door de indianen voor tijdelijke tatoeages gebruikt. Hans wilde wel dus duwde zijn duim in de vrucht… En afwachten maar!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eenmaal terug bij de auto voelde ik me weer behoorlijk slap en heb dus een tijdje in de cabine op de stoel een dutje gedaan terwijl Hans samen met een deel van de groep achter de chauffeur aanging die zwoer dat hij vlakbij een gordeldier had... Een uur later kwamen ze doodmoe terug, ze hadden al die tijd gelopen en niets gezien behalve uiteindelijk het hol van het gordeldier! Wat was ik blij dat ik niet meegegaan was, dan was ik echt kapot geweest! Nu was het in ieder geval tijd voor een beetje siëstasiësta, om te rusten en om de hitte uit te zitten terwijl Pedro en de chauffeur een verse lunch in elkaar draaide op gasbranders op de zijkant van de jeep. Het rook en zag er heerlijk uit maar ik heb alleen maar wat tomaten gepakt, ik durfde nog niet te eten. Hans heeft in ieder geval lekker noodles met tomaten en kaas gegeten! Hans zijn duim begon trouwens al wat blauw te kleuren...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na het eten en een kleine siësta (we zijn lekker achterin op de banken gaan liggen en werden al gauw gevolgd door anderen die dat ook wel een goed idee vonden) was het tijd voor een volgende activiteit: piranha’s vissen! Het laatste waar je dan aan denkt is dat je zelf tussen de piranha’s gaat staan, maar dat was dus precies de bedoeling – tot halverwege de dijen in het water met een bamboehengel en stukjes vlees als aas... Er waren maar drie mensen die samen met Pedro het water in durfde lopen om te gaan vissen, en Hans was daar natuurlijk een van! Ik had het ook wel gewild als ik niet ziek was geweest, maar nu kon ik dus mooi (vanuit de kant) deze heldendaad voor Hans vastleggen op de foto... Het was geweldig om te zien en voor Hans om te doen, want vissen op piranha’s is allesbehalve saai! Ze happen al als het aas amper het water geraakt heeft – Pedro, die natuurlijk de goede slag had, kon ze zo uit het water vissen, en zelfs Hans die het voor de eerste keer deed kreeg er aardig wat te pakken... Maar ondertussen sta je tot halverwege je dijen in modderig water, tikken er onzichtbare dingen (piranha’s) zachtjes tegen je benen aan en zwemmen er kaaimannen om je heen die het aas en de vissen willen hebben! En al weet je wel dat de kaaimannen waarschijnlijk niet geïnteresseerd zijn in jou, het blijft een beetje spannend... Gelukkig had Pedro daar een goede (?) oplossing voor; als een kaaiman te dichtbij kwam gewoon een ferme tik op de neus geven met de hengel. Jaja...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

In ieder geval vond Hans het hartstikke leuk om te doen en heeft hij toch zeker 5-6 piranha’s gevangen – de anderen hadden ook meerderen gevangen en zo liepen ze met flink wat vis terug naar de jeep, waar de chauffeur klaarstond om ze schoon te maken. De piranha’s werden schoon gemaakt en de huid werd gelijk al ingekerfd om straks de kruiden en olie beter vast te houden, en daarna gingen ze in een emmertje schoon water om ze vers te houden. Het was inmiddels rond vier uur en tijd voor de volgende activiteit: een wandeling, zo’n anderhalf uur. Ik voelde me wel weer opgeknapt (het piranha’s vissen was natuurlijk ook knettergek geweest om naar te kijken!) maar besloot geen risico te nemen dus ik ben bij de jeep gebleven die de wandelaars aan het einde zou oppikken.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Nadat de chauffeur klaar was met de laatste piranha’s schoonmaken en voorbereiden heeft hij op zijn gemak alle spullen opgeruimd en de zijkant van de jeep weer dichtgeklapt, en toen was het scheuren! In nauwelijks vijftien minuten scheurde hij terug over het veld en weer de stoffige hoofdweg op (ik vloog af en toe bijna de achterbak uit!) naar een brug een eindje verderop, en daar hebben we ruim een uur staan wachten tot de wandelaars in de verte aankwamen. Zij hadden wel een mooie maar vooral warme wandeling gehad natuurlijk, en ik had denk ik evenveel gezien op mijn brug, want als je echt een tijdlang stilstaat en luistert en kijkt gebeurt er van alles om je heen... Er zijn wel niet veel grote dieren maar des te meer vogels – en natuurlijk de kaaimannen. Plus ik kon gewoon lekker rustig stilzitten op de rand van de brug (niet te veel bij voorstellen, een robuuste houtconstructie van een paar meter lang over een plas water, met een laag planken erop zodat de auto’s eroverheen kunnen rijden) en kijken en luisteren terwijl de anderen moesten wandelen... Het enige nadeel was dat ik opgegeten werd door de muggen natuurlijk! Op deze brug had mijn chauffeur ontvangst op zijn mobiele telefoon, wat hij duidelijk wist want we stonden nog niet goed en wel stil of hij stond al midden op de brug zijn telefoonlijstje af te werken! En omdat we daar natuurlijk een tijdlang gestaan hebben probeerde we een beetje te communiceren; probleem was alleen dat hij alléén maar Portugees met een nogal zwaar accent sprak, dus niet alles waar ik beleefd ja op knikte begreep ik! Maar zo af en toe konden we een klein gesprekje voeren en kwamen we er met mijn Spaans en zijn Portugees best wel uit.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Toen iedereen weer bij de jeep was, rond half zes, zijn we op ons gemak teruggereden naar de camping waarbij we het laatste uur in het donker reden. Veel hebben we niet meer gezien, maar men was ook zo moe inmiddels dat het niet veel meer uitmaakte – sommigen zaten te knikkebollen en andere staarde gewoon een beetje moe voor zich uit. Het was een hele leuke dag geweest en het werd nu afgesloten met de eigen vangst, versgebakken bij het avondeten: wij hebben niet vaak zúlke verse vis gegeten – drie uur geleden lagen ze nog in het water! Ik heb nog altijd niets gegeten behalve wat gekookte worteltjes en verse sinasappels (alleen maar uitsabbelen, zonder de velletjes), waar ik me al heel de dag op verheugde, maar voelde me verder prima alleen doodmoe en natuurlijk een beetje slap. Dus ik ben weer gauw naar bed gegaan, ondanks dat het de laatste avond was voor Maggie en Günther, die een uitgebreid afscheid kregen met wat kleine souvenirs en zelfs een oorkonde. Wij hebben het heel gezellig gehad met ze en hadden zelfs onderweg al emailcontact – dan zaten wij in onze hotelkamer en zij beneden bij de computers in de lobby en stuurde we elkaar een emailtje! – dus die vinden dat niet erg en daar nemen we morgenochtend zelf nog wel goed afscheid van.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters