“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 17: Zondag 29 augustus: Pantanal – Corumbá (jeepsafari, boottocht)

Zoals gezegd was het vandaag tijd om afscheid te nemen van Maggie en Günther die weer naar huis gingen: zij zouden eerst nog een boottochtje krijgen en vanmiddag naar Campo Grande gebracht worden, wij zouden vanochtend al naar Corumbá aan de Boliviaanse grens gebracht worden. Omdat het een rit van zo’n vier uur zou zijn was ontbijt vroeg en vertrek gepland voor acht uur, half negen, zodat de tenten afgebroken en opgeruimd konden worden en de bagage, inclusief alle tenten natuurlijk, weer in de open jeep geladen konden worden. Net als op de heenweg in plastic vuilniszakken verpakt en onder de banken gestopt tegen het ergste stof... Maar vuil is alles inmiddels toch wel, dat is onvermijdelijk alles wordt hier stoffig!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De rit naar Corumbá was een hele beleving, heel erg leuk maar ook heel erg vermoeiend. Om te beginnen was het vandaag op het heetste van de dag toch zeker tegen of zelfs over de 40 graden, aangezien het rond half elf al zo’n 38 graden was! En er was gezegd dat de rit vier uur zou duren maar in werkelijkheid duurde deze zes en een half uur... En dat in die hitte...


Het landschap veranderde een paar keer tijdens deze rit, die bijna alleen maar rechtdoor was (waarom kromme wegen aanleggen als een rechte lijn het kortste is tussen twee punten): we gingen bijvoorbeeld van de redelijk stoffige omgeving waar wij in zaten over naar een veel nattere omgeving, en daarna over naar een soort savanne-achtige omgeving, en dan weer bosrijk. Heel leuk en we hebben heel veel vogels, kaaimannen en capibara’s gezien! Verrassend genoeg waren de capibara’s vandaag totaal niet bang van ons en gingen soms zelfs niet eens opzij als wij aankwamen en ze langs de weg lagen... We hebben ze dus ontzettend goed kunnen bekijken, en het waren er zó veel dat er op het laatst niet eens meer voor gestopt werd (niet dat het niet leuk bleef maar je moet ook door kunnen rijden natuurlijk). Wat ook voor het eerst was, was dat we vandaag heel veel capibara familiegroepjes gezien hebben: een paar volwassenen en een stuk of 5-8 kleintjes! Heel erg leuk om te zien en de kleintjes zien er zo ontzettend lief uit... Capibara’s leven in familiegroepen, maar tot nu toe hadden we alleen maar individuele dieren gezien.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Wij kwamen, na een hele tijd door het platte waterlandschap te hebben gereden, aan bij een behoorlijke rivier, de rio Paraguai – hier staken we met een oud ferrytje over naar de overkant. Inmiddels had de jeep wat moeite met starten – gelukkig was daar wel een oplossing voor, want hij stond op een heuveltje langs de rivieroever: even laten rollen dus... het ging goed! Op een gegeven moment, na zo´n vier uur rijden, werd het platte landschap heuvelachtig, en reden we rode heuvels in die zó in Zuid-Afrika in het Kruger Nationaal Park hadden kunnen staan – het enige dat ontbrak waren natuurlijk de dieren zoals olifanten en giraffen... Hier was het bloedheet en was het brandgevaar erg groot, wat ook te zien was want je rook en zag overal rook en zwartgeblakerde, nasmeulende bomen en struiken. De weg werd bobbeliger, vol scherpe rode stenen – dit was blijkbaar een gebied met veel mangaan en ijzer in de grond, dat kon je wel zien door de diep roestrode kleur van alles.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Wij hadden inmiddels al een lekke band opgelopen, maar die was gelukkig bij de achteras (dubbele banden) dus hoefde niet vervangen te worden – nu op deze ondergrond kregen we dus een tweede lekke band, aan de voorkant! Die moest wel vervangen worden... Dus ze hebben de auto stilgezet en zijn aan de slag gegaan. Blijkbaar was er inmiddels ook een beetje een probleem met de rem, maar daar heb je rotsen voor – met een rots onder de (lekke) achterband hebben ze de voorband dus verwisseld. Wij vonden het af en toe maar een beetje spannend om te bedenken wat er allemaal mis kon gaan – zoals het moment dat de krik weggehaald moest worden, en de auto een eindje naar voren kwam terwijl de chauffeur er nog onder lag! Maar alles is prima gegaan en binnen 20 minuten reden we weer verder. Gelukkig maar, het was onderhand niet meer te harden zo heet als je stilstond! Met een aangepaste verdeling van het gewicht (een paar mensen aan de kant van de platte achterband, de rest aan de andere kant) konden we verder.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Uiteindelijk is het 2WD busje een eindje de grindweg ingereden om onze inmiddels nogal gehavende jeep tegemoet te rijden en ons over te laden, en kon de jeep dus alleen verder richting de dichtstbijzijnde bandenshop in Corumbá! Het havenstadje Corumbá, grenzend aan Bolivia, was gelukkig niet ver meer, want we waren inmiddels allemaal doodmoe... Het was al laat, rond twee uur, en we hadden nog niet geluncht dus Heidi controleerde of we terecht konden bij een van de vele churrascaria’s hier in Brazilië – een grillrestaurant waar je een klein lopend buffet hebt met salades, begeleidende dingen zoals rijst, groente en pasta, en wat toetjes (crème caramel mag in geen enkel Braziliaans restaurant ontbreken en staat soms zelfs voor het ontbijt!), en waar het vlees vers gegrild aan lange spiezen naar je tafel gebracht wordt waar je een stukje aan kunt wijzen dat dat gelijk voor je wordt afgesneden. Het vlees is eigenlijk altijd wel heel erg goed, maar de rest is vaak een beetje gaarkeuken op zijn Braziliaans... Rond drie uur kwamen we aan bij het hotel, maar we hadden nog geen rust... Over krap drie kwartier moesten we al weer klaarstaan beneden in de lobby, want om kwart voor vier stond er een boottocht op de rio Paraguai op de planning, een grensrivier tussen Brazilie en Bolivia, maar ook Brazilie en Paraguay! We hadden nog net de tijd om de bagage neer te zetten in de hotelkamer, even wat water te kopen in een klein zaakje om de hoek en even met Hans zijn zoon te skypen – lang leven de techniek!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Het was gelukkig een rustig boottochtje en maar een uur lang, want het was duidelijk dat iedereen doodmoe was en naar zijn hotelkamer verlangde – sommigen (inclusief mijzelf) zaten tegen het einde zelfs te knikkebollen! Op zich was het wel leuk maar dit stukje van de Paraguai is niet zo heel erg spannend – het is de rivier in de buurt van een grote haven- en grensstad die duidelijk betere tijden heeft gekend... Terug op de kamer hadden we weer even rust en eindelijk de tijd om te douchen en het Panatal-stof af te spoelen! Na zo’n twee uur was het al weer tijd om in de lobby te verzamelen voor het avondeten, bij een tentje in de buurt – geen churrascuaraia maar á la carte, waarbij je één gerecht voor twee man bestelt. En dan nog zijn de porties enorm! Maar we hadden natuurlijk laat gegeten en waren ook gewoon moe dus bijna niemand heeft echt een deukje in zijn eten kunnen slaan, wij al helemaal niet want Hans had lekker van het vlees gesmikkeld met de lunch en ik was maar net weer een beetje begonnen met alles te eten en zat dus sowieso al heel gauw vol! We zijn uiteindelijk in bed gerold, met het heerlijke besef dat we de volgende dag tot 12 uur vrij hadden omdat we gelukkig het geplande boottochtje vanmiddag al gedaan hadden – de eerste keer deze reis dat we een echte halve dag vrij hadden!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters