“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 20: Woensdag 1 september: Saimapata [1000 m] (Amboró National Park)

Hans heeft heel slecht geslapen maar we waren niettemin natuurlijk hartstikke blij met ons kamertje! Het had namelijk heel de nacht heel woest gewaaid dus het was lekker om binnen te zijn. Het waaide zo erg dat het (nogal ruim) gemaakte raam enorm heeft zitten klapperen – we moesten er uiteindelijk papiertjes in proppen tegen het lawaai. En Hans heeft flink last gehad van een pijnlijke steek in zijn zij, waar er iets in zijn darmen niet helemaal goed zat. Pas vroeg in de ochtend kon hij naar de wc gaan en er van af komen. We (en hij zeker) zijn toch een beetje angstig als hij ergens pijn heeft, en dit was blijkbaar zo erg dat hij op een gegeven moment bang was dat hij naar het ziekenhuis moest – in Bolivia... Gelukkig viel het uiteindelijk allemaal wel mee, maar hij heeft dus wel slecht geslapen!


Ik kreeg ’s-ochtends ook buikpijn, niet constant maar af en toe hele pijnlijke steken – en ik begon me al gauw misselijk te voelen... Helaas lijkt het erop dat ik, ondanks een dag of twee pauze, toch nog last had van het virus dat ik in de Pantanal opgelopen had! Maar het kwam en ging dus ik had geen zin om wéér een excursie te missen, zeker niet die van vandaag: want vandaag bezochten we Amboró National Park, een ongelofelijk mooi gebied van oneindige, afgeronde groene bergtoppen. Hier hebben we ongeveer een uurtje gewandeld in een woud van reuzenvarens, varens zo groot als bomen.


We werden weer opgehaald door de Duitssprekende Argentijnse gids in zijn 4x4 jeep – het was zeker een uur rijden om er te komen, en minstens even leuk als de wandeling zelf... We reden namelijk weer binnen de kortste keren op ongeasfalteerde wegen, en moesten door riviertjes rijden en over steile, onregelmatige paden en door het bos om bij het begin van het wandelpad te komen. Ondertussen zag je door de bomen af en toe beelden van een landschap dat gewoon ongelofelijk is; bergen, bergen, bergen, zo ver als het oog reikt – blauwige, afgeronde toppen, begroeid maar redelijk kale bergen, bossen in de valleien, en echt de ene bergketen na de andere – ze versmelten en vervagen met de horizon, zo ver gaan ze. Het is niet echt goed te beschrijven, maar vandaag was dus een voorproefje van het landschap van Bolivia, en dat is prachtig! Het zal de komende tijd meer gaan om wat er onderweg te zien is en de excursies zullen minder worden, maar dat vinden we niet erg, we genieten misschien nog meer van landschappen dan van hoogtepunten!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Het woud van reuzenvarens was indrukwekkend, zelfs al waren er vele varens beschadigd en onthoofd geraakt door de flinke wind van de laatste dagen. Toch waren er nog altijd veel onbeschadigde varens (een “paraplu” van enorme varenbladeren bovenop een lange dikke steel) en zelfs de onthoofde varens waren mooi – er waren al gelijk nieuwe harige bladeren aan het vormen... Je voelde je nog altijd een beetje in Jurassic Park, de sfeer was heel bijzonder... De wandeling zelf was ook heel mooi want los van de varens had je natuurlijk als achtergrond steeds het berglandschap! Helaas voelde ik me tegen het einde vreselijk misselijk, en was ik zelfs bang dat ik moest gaan overgeven; wat misschien wel verlichting had kunnen geven... Ik heb dus nauwelijks iets gegeten van onze picknick lunch die we meegenomen hadden, en ik heb onderweg naar beneden bij een open raam in plaats van achterin gezeten. De gids keek af en toe of het wel goed ging en ik niet van plan was zijn bekleding te vervuilen!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Toen we aankwamen op de camping zijn Hans en ik gelijk even de kamer gaan afrekenen. De Nederlandse eigenaar had gezegd dat we naar Jezús moesten vragen, dus ik in mijn beste spaans uitleggen aan de mensen die we tegenkwamen wat we wilde en wie we daarvoor nodig hadden. We wisten al wat de prijs was, 190 bolivianos per nacht, dus 380 bolivianos totaal (dat is ongeveer 45 euro voor twee nachten) – maar tot onze verrassing gaf Jezús aan dat het 160 bolivianos was, dus 320 bolivianos totaal... Ook goed natuurlijk, daar gaan we niet mee in discussie! Maar het deed ons wel nadenken – dat zou dus waarschijnlijk betekenen dat de eigenaar even gauw de prijs omhoog had gegooid bij het zien van onze groep, aangezien Jezús duidelijk de standaardprijs hanteerde... Ach het gaat maar om 7,50 euro per stel extra, maar toch... Later kwam Jezús toch nog even langs onze kamer om alsnog die 60 bolivianos extra te innen – waarschijnlijk had iemand anders zelf de door de Nederlander gestelde prijs genoemd en had Jezús beseft dat zijn baas niet de standaardprijs had gevraagd! Hebben we toch een uurtje lang 7,50 euro korting gehad...

We hebben de middag lekker in de kamer doorgebracht met slapen en rusten, en ’s-avonds leek het erop dat het zou gaan regenen dus hebben we in een van de huisjes op de camping gegeten in plaats van buiten zoals normaal. Het was erg lekker – Ralph had gekookt en kan dat toch wel heel goed; vandaag gehaktballen met puree en een wortelsalade vooraf. Maar mij smaakte het niet dus ik heb heel weinig gegeten (Hans had geluk en kreeg mijn gehaktbal min één hapje) en ik ben redelijk gauw weer terug naar de kamer gegaan; de buikpijnsteken bleven namelijk maar doorgaan, al was de misselijkheid gelukkig inmiddels wel wat gezakt!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters