“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 23: Zaterdag 4 september: Sucre – Potosí [4100 m] (stadsmarkt, on the road)

We hebben niet zo heel erg goed geslapen vannacht maar Heidi waarschuwde ons dat we waarschijnlijk de komende twee nachten nog veel slechter zouden slapen – want doordat je zo hoog zit heb je ’s-nachts moeite met genoeg zuurstof binnen te krijgen... En Potosí lag op een duizelendwekkende 4100 m boven zeeniveau! We hebben nog nooit zo hoog geslapen (Potosí zal ook wel de hoogste slaapplaats van de hele reis zijn), en we twijfelen of we ooit wel eens überhaupt zo hoog zijn geweest!


Maar voorlopig waren we nog in Sucre; we hadden vandaag weer eens een kostbaar ochtendje vrij, en die hebben we benut door op ons gemak op te staan (niet laat hoor, misschien rond acht uur) en te ontbijten. Men spreekt alleen maar Spaans hier in Bolivia en kan nauwelijks Engels (behalve misschien een paar woordjes in de hele toeristische plekken), maar het is wel heel duidelijk uitgesproken dus ik kan me redelijk redden... Korte zinnen bouwen gaat me goed af en korte gesprekken voeren ook, en dat is handig want zo kan ik bijvoorbeeld vragen wat voor ijssmaken er zijn of voor Hans een spiegeleitje bij het ontbijt bestellen (de belangrijke zaken he)! En het was nog precies het goede spiegeleitje ook, dus Hans was dolblij want het ‘restaurant’ eten komt ons onderhand de neus uit en het is lekker als je eens een keer iets echt lekkers hebt!


Daarna zijn we naar de lokale overdekte markt gewandeld, een paar straten van het hotel vandaan. Het is best fijn in die Zuid-Amerikaanse steden rond te lopen want over het algemeen hebben ze de straten in een gridpatroon gelegd dus als je een beetje oplet kun je niet verdwalen op korte afstanden. Zo’n markt is natuurlijk hartstikke kleurrijk, rommelig en heel erg authentiek; dit is niet voor toeristen, dit is waar men zijn boodschappen doet of wat lekkers gaat eten! Het was een groot overdekt gebouw vol met stalletjes, en als je door de drukte (en de vliegen op de vleesafdeling) heen keek zag je dat het enorm gestructureerd was... Er waren twee verdiepingen en wat splitlevel-niveautjes, waarbij iedere verdieping opgesplitst was in verschillende afdelingen; de vleesafdeling, de visafdeling, de groenteafdeling, de fruitafdeling, de broodafdeling, en nog kleinere gebieden met kruiden, vruchtensappen, aardappels, pasta’s, bloem, zout, schoonmaakmiddelen, puddingkjes en geleien (in bekertjes zodat je ze zo naar binnen kon slobberen), taarten (prachtige bouwwerken!), jerrycans vol yoghurtdrink in allerlei smaken, en bloemen... En de grotere afdelingen waren vaak speciaal daarvoor gemaakt: zo was de vleesafdeling opgedeeld in kleine, goed schoon te maken, betegelde hokjes waar al je waar uitgestald kon worden, met daarachter gangen waarin het vlees op maat gezaagd en gehakt werd... Er liepen zoals overal in Bolivia een paar brutale honden rond in de gangen en tussen de vleesstalletjes, hoopvol voor wat lekkers... Fascinerend om te zien allemaal! Op de tweede afdeling was een groot gedeelte van de ruimte bezet door eetstalletjes, voor “comida rapida” (fastfood op zijn Boliviaans), traditioneel eten of zoete hapjes. Overal stond keurig een menu met de prijzen, die naar ons idee vast leken te zijn. Het is allemaal behoorlijk georganiseerd en gereguleerd, dat is ons wel duidelijk!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

99% van de verkooplieden was vrouw, en het overgrote merendeel van de klanten ook – en overal zag je dames rondlopen in traditionele kledij – mooie klokrokjes tot aan de knie of tot aan de enkel, vaak van satijn, fluweel of dergelijke glimmende stoffen, natuurlijk allerlei soorten hoeden van bolhoedjes en gleufhoedjes via rieten hoedjes tot hoge hoedjes, een mooie sjaal over de schouder en felgekleurde doeken op de rug waar ze alles mee deden en in vervoerde... Die doeken werden gebruikt als versiering, om de schouders warm te houden, om baby’s in te vervoeren, of om eigendommen bij elkaar te houden en zelfs als boodschappentas op de rug. Ongelofelijk! En die dames die de blote benen nog wat frisjes vonden droegen dikke wollen kniekousen, leggings of beenwarmers... Omdat de dames hier aan het werk waren, droegen ze over deze kleding ook nog grote schorten. Qua hoeden zijn er in Bolivia zo’n 7 miljoen mensen, waarvan er 3 miljoen hoedendragers zijn, en vaak voor allerlei gelegenheden een nieuwe hoed gekocht wordt. De hoed wordt ook, vooral door vrouwen, gezien als een uiting van hun indiaanse afkomst en er is blijkbaar een hele taal van stijlen, kleuren en vormen afhankelijk van afkomst, regio of tijd van het jaar...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Het was natuurlijk enorm druk en omdat er zoveel van dezelfde stalletjes op kleine afstand van elkaar staan waren de Boliviaanse verkoopdames vaak gewiekste verkopers! We kregen bijvoorbeeld een lekker stukje tropische vrucht toegestoken om te proeven en toen bleek dat we niet gelijk overging tot kopen moesten we plechtig beloven om later terug te komen en de vrucht alsnog te kopen hihihi! En de dame in kwestie was nogal een formidabele tante dus we zijn voor de zekerheid maar niet meer via haar hoekje gelopen... We waren namelijk helemaal nooit van plan geweest om de vrucht te kopen, hoe lekker hij ook was!


We hebben veel foto’s gemaakt maar ook hier was het oppassen en werd er weleens gemopperd om weg te wezen met het toestel... Tegelijk waren er ook die heel aardig waren of grapjes maakte natuurlijk! Er was een vrouw op de groenteafdeling die zag dat ik van haar collega’s foto’s stond te maken, en ze riep me, vroeg om de foto te laten zien en pakte toen mijn toestel af, zo van “en nu is hij lekker van mij!”... En gieren van het lachen natuurlijk om de enorme mop! Maar toen ik nadat we klaar waren met lachen vroeg of ik nu misschien ook een foto van haar mocht maken, maakte ze gebaren dat ik al van anderen had en niet ook nog haar foto hoefde te hebben... Ach ja! Niet aandringen in zo’n geval natuurlijk!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na ruim een uur in de markt rondgelopen te hebben en alles te hebben bekeken waren we het zat en besloten terug te wandelen naar de kamer. Dat is wel bergopwaarts (los nog van de vier trappen in het hotel zelf) en het blijft qua bewegen rustig aan doen want je merkt dat je minder zuurstof in je lichaam hebt! Het was nog vroeg dus we hadden nog een paar uurtjes vrij voordat het tijd was om te verzamelen om 12 uur. Om 12 uur moesten we de kamers verlaten maar kregen we nog wel een lunch van “empanadas”, hartige deeghapjes, op het terrasje in het hotel. Die empanadas waren heerlijk, rijk gevuld met kip en met gehakt en iedereen heeft zitten smullen! Ze werden vers van de bakker gebracht, en uit de gehakt-empanadas liep de hete bouillon zo over je kin als je niet oppaste, zo sappig en vers waren ze... Heerlijk!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na de lunch was het tijd om te vertrekken, dus we hebben alles in de truck geladen en Ralph leidde ons uit de smalle straatjes van Sucre richting Potosí... Het was gelukkig maar een korte rit van zo’n vier uur (vandaar dat we ook zo laat konden vertrekken), wel was het weer een heel mooi stuk om te rijden. We reden al heel gauw boven de 3500 m, en zijn via een prachtige, lange, slingerende en steile asfaltweg gauw gestegen tot we op een hoog plateau reden, rond 3600 m hoogte. Maar we konden nog veel hoger, want in de verte zagen we al de bergen waar Potosí tussen ligt, en die zijn ver over de 4500 m hoog! Potosí zelf lag ongeveer op 4100 m hoogte, en is een stadje met een bijzondere geschiedenis. Het is eigenlijk met name ontstaan omdat de berg waar het tegenaan gebouwd is, de “rijke berg” of de “zilverberg”, zo vol zilver zat dat in de 17e en 18e eeuw Potosí een ongekende rijkdom had. Dat gaf natuurlijk een grote “zilverrush”, en een explosieve groei. De rijkdom en de daaruit vloeiende decadentie was op een gegeven moment zo hoog dat edellieden hun paarden met zilveren hoefijzers lieten beschoeien! Nu is van die rijkdom niet zo veel meer te merken, het is vooral een mijnstadje met een rijke geschiedenis – en ze produceren nog altijd veel zilver, zink en andere metalen.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Morgen zouden we ons een beetje verdiepen in die mijncultuur en de geschiedenis van de stad. Nu vanavond ging het er vooral om om een beetje te acclimatiseren en te wennen aan de hoogte en de daarbij horende ijle lucht! Op zich hadden we al een voorsprong aangezien we al twee dagen over de 2600 m hoogte waren geweest, maar toch was dit een grote sprong naar de 4100 m dus het zou een zware nacht worden... Tijdens een rustige wandeling naar het restaurant voor het avondeten zagen we bruidsautos staan bij een kerkje – prachtig versierd met linten en zwaantjes van piepschuim! En terwijl we de twee of drie straten naar het restaurant liepen zagen we wel drie als het niet vier bruidspaartjes waren, bezig foto’s te maken of naar de volgende gelegenheid te wandelen... En een van die paartjes wilde nadat wij hun op de foto gezet hadden zelf met ons op de foto! Dus Hans en ik liepen met armen bedekt met confetti het restaurant in...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters