“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 27: Woensdag 8 september: zouthotel – Oruro [3700 m] (on the road)

Het was echt IJZIG vannacht in onze massief zouten bedden, gelukkig dat we af en toe de boel weer wat warmer konden stoken met de elektrische dekens anders was het niet uit te houden geweest vannacht! We hadden weer een vroege start vandaag en ontbeten dus terwijl de zon nog niet eens goed en wel boven de horizon was, want we hadden een lange dag voor de boeg; we moesten naar Oruro, een tussenstop onderweg naar het Titicacameer. Na een hartelijk afscheid van het personeel van het zouthotel (het is zichtbaar dat Heidi en Ralph veel mensen persoonlijk kennen en er goede relaties mee hebben, maar ja ze doen dit natuurlijk al zo’n 15 jaar) was het tijd om weer op pad te gaan. Alleen we moesten eerst opnieuw even langs een van de zoutverkopers in Uyuni want een Oostenrijkse vrouw had besloten dat ze zout wilde kopen en had dat natuurlijk niet gisteren gedaan toen we er waren en de kans hadden...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De rit naar Oruro was uiteindelijk wel 12 uur lang, grotendeels ongeasfalteerd en niet al te beste wegen. Ons gemiddelde was dus niet zo hoog! En we hadden natuurlijk wel regelmatig (plas)pauzes maar hoe dan ook was het een slopende lange dag. Vandaag was echt alleen maar de “antiplano” – het was vlak en het landschap bijna eentonig hetzelfde (maar wel mooi ruig, bijna woestijnachtig). We hebben veel lama’s en zelfs wilde alpaca’s gezien, het zijn zulke apart dieren met prachtige koppen! Tijdens het bekijken van één van de lama-kuddes kwam de lamehoedster aanlopen en vragen om wat geld omdat wij haar lama's aan het fotograferen waren. Een paar mensen gaven net als wij wat muntjes en voor de rest gaven we ook wat van de appels - het valt altijd op hoe goed Heidi met iedereen omgaat, ook zo'n (duidelijk erg arme) lamavrouwtje! Ze was zo hartelijk en beloofde volgend jaar terug te komen toen het vrouwtje vroeg wanneer we weer langskwamen!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Met de lunch kregen we nog de heerlijke tonijnsalade van gisteren, maar daarna hebben we urenlang over wasboord gereden, zelfs al zocht Ralph constant andere routes door het dal. Dat deed iedereen trouwens, er gingen allemaal onofficiële wegen dezelfde kant op als de officiële weg... Maar al dat hobbelen werd een van de mannen teveel, en toen we weer een plaspauze hielden moest hij overgeven. Hij heeft uiteindelijk in zekere zin geluk gehad, want hij was er op die manier ook gelijk van af. Hans voelde zich in de loop van vandaag ook niet zo lekker, erg misselijk op een gegeven moment zelfs. Waarschijnlijk had de tonijnsalade in combinatie met het gehobbel ook een verkeerd effect op hem, maar hij kon niet overgeven en zou er dus langer last van blijven houden...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De Oostenrijkse vrouw had op een gegeven moment een probleem met de keuze voor de plasplauzes. Ze vond dat Heidi veels te open plekken uitkoos en liet dit luid en duidelijk merken – tja, dat is nu eenmaal typisch van de antiplano, er zijn niet zo veel bomen of grote struiken, en dit is Bolivia dus er zijn nu eenmaal ook geen comfortabele en schone toiletten langs de weg. De vrouw was in ieder geval verbolgen over het feit dat iedereen maar zomaar ergens ging plassen en was waarschijnlijk bang dat de mannen haar konden zien... De opmerkingen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken want er wilde waarschijnlijk toch niemand kijken werden niet echt gewaardeerd; veel mensen balen een beetje van haar want ze heeft altijd overal onaardig commentaar en kritiek op en maakt denken wij het leven van Heidi en Ralph flink zuur met haar kritiek, opmerkingen en eisen... Vanaf nu moeten we dus de mannen aan de ene kant laten plassen en de vrouwen aan de andere kant, afhankelijk van het landschap... Onderweg kwamen we een Duits echtpaar tegen op de fiets - wat een bikkels, wat een zware rit moet dat zijn!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Heidi en Ralph waarschuwde ons dat we weliswaar in Oruro in een 4-sterren hotel zouden slapen, maar dat het Boliviaanse sterren waren en we dus moesten rekenen op een (zeer) eenvoudig hotel. Niet zo erg als Totora maar toch... Het zag er (zoals vaak) prima uit in de lobby maar ons kamertje was nauwelijks groot genoeg voor een normaal formaat dubbel bed – en één muur was helemaal gevuld met een enorm wandmeubel dat alles bevatte wat je verwacht te vinden in een hotelkamer, alleen dan op een zeer klein oppervlak! De badkamer was ook niet geweldig, en onze kamer lag aan een gang maar had alleen vitrage dus iedereen kon zo binnenkijken. Dit heeft Hans opgelost door ons sprei voor het raam te hangen als gordijn! We gingen ’s-avonds eten bij een goed restaurant een paar straten verderop, maar Hans kon nauwelijks eten vanwege de misselijkheid, en kreeg toen we terug waren in het hotel al gauw diarree. Er zijn er meer ziek in de groep, er heerst duidelijk iets dat door de vermoeidheid sneller toeslaat.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters