“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 29: Vrijdag 10 september: Copacabana [3800m] (Isla del Sol)

Hans is vandaag in het hotel gebleven om te rusten en bij te komen, want hij voelde zich weliswaar niet meer misselijk en heeft bijna geen diarree meer, maar was nog steeds niet helemaal 100% en op de planning voor vandaag stond een lange dag en een zware wandeling op de Isla del Sol. Hij voelde zich op zich wel prima ’s-ochtends, maar zo’n lange dag en de wandeling van zeker 5 uur zou veels te veel voor hem zijn. En het was wel lekker voor hem om een dagje te kunnen rusten natuurlijk!


Dus ik ben om half acht ’s-ochtends gaan ontbijten terwijl Hans nog lekker in bed bleef, en iedereen had natuurlijk enorm medelijden met mij omdat Hans nog ziek op bed lag... Irma, de vrouw van Alfred, bleef als enigste ook in het hotel want zij was ook ziek en had zelfs koorts. Lore, een andere vrouw ging wel mee maar had de avond van tevoren tien minuten na het eten alles overgegeven en voelde zich dus niet zo heel erg fit! En er waren nog twee mannen die ook een beetje last van diarree hadden gehad de vorige dag, plus Ralph was vandaag niet lekker met diarree (maar ja, hij moest mee, hij is de gids)... Wat het precies is weet niemand maar we zijn allemaal zo gammel op deze reis!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Om acht uur was het verzamelen bij de truck achter op het terrein om ons lunchpakketje samen te stellen: een broodje en daarbij lekker een zakje chocoladekoekjes en een grote mandarijn. Ik had een 2 liter fles water bij want ik ging er vanuit dat het een hele warme dag zou worden dus beter om een beetje veel mee te slepen aan het begin dan aan het einde van de dag te weinig water te hebben! Ik was flink verbrand geraakt in de Salar de Uyuni dus ik heb mijn gezicht nu maar flink ingesmeerd... Nadat iedereen klaar was liepen we naar het strand waar alle bootjes klaarlagen. In een van de vele eenvoudige afgedekte houten bootjes zijn we in ongeveer een uur en drie kwartier min of meer rechtstreeks over het Titicacameer naar de Isla del Sol (het Zonne-eiland, een belangrijke spirituele plek voor de Inca’s) gevaren. De boottocht was wel mooi, het is gewoon een heel erg mooi meer en ongelofelijk groot met veel eilandjes! Vlakbij de Isla del Sol was ook de Isla de la Luna (Maan-eiland) maar daar zijn we alleen langs gevaren en niet aan land geweest.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We meerden aan in het kleine plaatsje Ch’alla Pampa aan de noordkant van het eiland, gelegen in de beschutting van een grote baai. Hier was er nog even tijd voor een plaspauze: gewoon op de wc, maar wel 2 bolivianos dokken! Die had niet iedereen, maar gelukkig had Alfred een tientje bij en kon hij dus vier anderen mee nemen waaronder ik... Maar voor dat geld kregen we wel een viertal velletjes wc-papier mee (er was geen wc-papier, geen bril, en nauwelijks water in de wc...)! Buiten werden we aan alle kanten toegeroepen om bij de stalletjes te kopen, eigenlijk verbazend – Bolivianen (vrouwen) zijn best wel ondernemend maar hier op dit eiland lijkt men nóg veel ondernemender! Toen iedereen klaar was en van Ralph de tickets gekregen hadden was het tijd om te gaan wandelen. Ralph had in principe tickets voor heel het eiland gekocht, maar het eiland is teruggegeven aan de inheemse bevolking en dus opgesplitst in drie gemeenschappen. En er was een kans dat de gemeenschappen onderling de boel nog niet zo geregeld had dat we alsnog bij zouden moeten kopen als we de grens met een andere gemeenschap overstaken... We zouden zien!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Ik voelde me vandaag voor het eerst eigenlijk sinds de Pantanal heel erg fit en ik had erg veel zin in deze wandeling, ik had zin om eens lekker fysiek moe te worden vandaag! Dat zou ook wel lukken, het was namelijk best wel een pittige wandeling want je zit al op zo’n 3850 m boven zeeniveau en doet ook nog heel de dag stijgen en dalen tussen deze hoogte en 4050 m boven zeeniveau. Maar het eiland zelf was erg mooi, een grillige verzameling van allerlei kleuren zandsteen, en de uitzichten over het Titicacameer aan alle kanten waren ook prachtig. Het was alleen bloedheet, zo’n 28-30 graden, en brandende zon dus ik was dolblij dat ik toch maar een zware 2 liter fles water bij me had, want ik heb uiteindelijk driekwart van de fles leeggedronken in mijn eentje zonder nog te hoeven plassen... na ongeveer anderhalf uur kwamen we bij de ruines van een Inca-dorpje, een labyrint van aan elkaar gekoppelde kleine stenen kamertjes tegen een steile berghelling geplakt. Zoiets is altijd erg leuk om te zien en spreekt ook best wel tot de verbeelding, net zoals de ontelbare landbouwterrassen die nog op bijna iedere helling van het eiland terug te vinden zijn – de meeste zijn natuurlijk ook behoorlijk vervallen inmiddels, maar als je zo tegen een berghelling kijkt kun je hun schaduw nog heel goed zien. Wat moet dat een indrukwekkend gezicht zijn geweest vroeger toen alles nog in bedrijf was!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We hebben na een paar uur wandelen rond lunchtijd een schuine rotswand opgezocht in het zonnetje (in de schaduw is het namelijk net een tandje te koud vanwege de wind) om te lunchen en siesta te houden. Deze rotswand lag hoog boven de baai waar we oorspronkelijk aan land gekomen waren dus je zag de bootjes steeds af en aan varen. En dan is dit nog wel de noordkant van het eiland, die veel minder bezocht wordt! Oef een beetje erg toeristisch dus... “Gelukkig” gaat niet iedereen die zware wandeling maken dus onderweg was het redelijk rustig. Voordat we pauze hielden was ik niet te stoppen en had ik het gevoel dat ik zo in een keer de hele wandeling af zou kunnen maken: ik had ook helemaal niet zo’n behoefte aan pauze. Maar als je dan met een volle buik een uurtje hebt liggen dutten in de zon dan ben je hartstikke lui geworden, plus we hadden gelijk na de lunch weer een pittige klim – dus het half uurtje na de lunch was heel erg zwaar! En eigenlijk voegde de wandeling na de lunch (eigenlijk al na de eerste Inca-ruine) weinig meer toe aan het geheel... Wat we in de eerste twee uur gezien hadden was naar mijn idee het mooiste gedeelte van het eiland, met kleine indianendorpjes, prachtige bergwanden, prachtige uitzichten over het enorme Titicacameer en de vele grillige baaien van dit eiland, de vele landbouwterrassen (oude maar ook een paar huidige, in gebruik zijnde), en natuurlijk het Inca-dorp. De rest van het eiland was minder spectaculair en met name gewoon zweten en wandelen...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Wat wel gebeurde was dat we op een gegeven moment bij een bord boven op een steile helling kwamen waar twee strenge mannen stonden – en op het bord stond “Challa”, de naam van de indianengemeenschap die het middenste gedeelte van het eiland bezat... We moesten weer betalen! Ze hadden niets te maken met ons algemene ticket, dat was alleen maar voor het noordelijkste gedeelte van het eiland en als we niet terug wilde lopen moesten we nu weer dokken, 5 bolivianos per persoon – en de gids ook, anders kreeg hij een boete! Tja dan betaal je wel want teruglopen is ook geen optie natuurlijk... En een uur of twee later was er wéér een controle, we moesten nog een keer 5 bolivianos (zo’n 60 cent per persoon) betalen! Maar goed, er zijn maar drie gemeenschappen op het eiland dus dit zal wel ver de laatste keer zijn geweest... Alleen gek dat het ticket precies leek op dat wat we bij de tweede controlepost gekocht hadden... Nog geen tien meter verderop zat een lokaal vrouwtje om onze tickets te controleren (ze zijn hier wel heel erg streng, midden op de berg springt er soms een jongetje tevoorschijn die onze tickets wil zien!) – geen probleem dachten wij, we hebben het ticket al. Niet dus; de Challa-gemeenschap had ons afgezet en twee keer hetzelfde ticket laten betalen, en nu moesten we alsnog voor de zuidelijkste gemeenschap een ticket kopen of voor eeuwig in niemandsland tussen de twee gemeenschappen rondzwerven! Ralph werd onderhand dus behoorlijk sjagerijnig, maar wat moet je, je kunt niet anders dan opnieuw een ticket kopen... Ach ja, veel geld is het ook gelukkig niet maar het is toch heel erg frustrerend om zo openlijk uitgeknepen te worden! Het is ons in ieder geval wel duidelijk dat Bolivia weliswaar een van de armste landen van Zuid Amerika is, maar de Bolivianen daardoor niet minder ondernemend...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Nu dat we toestemming hadden om ook het zuidelijkste gedeelte van het eiland te bezoeken (het vrouwtje stelde ons gerust dat dit de laatste keer zou zijn dat we een ticket moesten kopen) begon het einde van de wandeling ook in zicht te komen. Qua wandelen had ik nog wel even door kunnen gaan maar op zich vond ik het niet erg om te stoppen want het begon al weer redelijk laat in de middag te worden en ik wilde ook wel onderhand lekker in de hotelkamer bij Hans zijn! Het zuidelijkste gedeelte van het eiland was even wennen, want zo afgelegen en kaal als de rest was geweest, zo druk en vol was dit gedeelte. We liepen het laatste uur constant door de bebouwing, er waren namelijk tientallen restaurants, winkeltjes en hotels! Ralph zei dat in vijf jaar dit gedeelte van het eiland explosief ontwikkeld is geweest, want vijf jaar geleden stond er hier nog niets... En nu was ieder ander huis een pizzeria en/of hotel en de rest allemaal winkels! De wandeling werd daardoor ook minder mooi en leuk, maar we waren er gelukkig toch al bijna. We moesten alleen nog de “Inca-trap” afdalen naar de haven waar we opgehaald zouden worden. Die trap was bijzonder, een soort van zigzaggende wenteltrap die ook door de lokale bevolking gebruikt werd om hun winkeltjes te bevoorraden – alles zelf meezeulend of op de rug van ezels... Alleen toen we beneden in de overvolle en toeristische haven aankwamen bleek dat de eilandbewoners een andere versie van de Inca-trap voor de toeristen hadden – een rechte trap met twee vreselijk kitscherige beelden van Inca’s aan het begin. Ik heb er wel niet zo heel veel verstand van maar ik ben ervan overtuigd dat de trap die wij gelopen hebben, tussen de velden en het (nieuwe) dorpje door, de oorspronkelijke trap is en die rechte trap gemaakt is voor de toeristen, want onze trap was veel en veel authentieker!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Ons bootje stond gelukkig al klaar dus we konden gelijk instappen en terugvaren naar Copacabana. En omdat we nu vanuit de zuidkant van het eiland vertrokken was de vaartijd ook ingekort met een half uur – maar iedereen was moe en lag dus een beetje te dutten, en ik denk dat iedereen ook blij was toen we weer in Copacabana aanmeerde, ondanks dat het vaartochtje zelf ook best mooi was zo aan het einde van de dag. Het was een hele mooie maar lange dag geweest, al was de wandeling qua ruines mij in ieder geval wel tegengevallen. Ik had namelijk de verwachting gekregen dat we van het ene Inca-dorp naar het anderen zouden lopen, maar in de praktijk was er maar één echt noemenswaardige ruïne geweest en voor de rest vond je alleen af en toe een stapeltje stenen naast het pad, die er zo onbestemd uitzagen dat ze net zo goed 5 jaar oud zouden kunnen zijn als 500 jaar oud... Toen we aankwamen in Copacabana was het al weer kwart over vijf dus ik ben nog even gauw het centrum ingegaan om de ketting te kopen die ik gisteren gezien had, en daarna rechtstreeks terug naar het hotel naar Hans toe. Die had een rustige en redelijk goede dag gehad maar voelde zich nu tegen het einde van de dag opeens weer slap en een beetje trillerig – hij heeft het toch ook goed te pakken gehad! En voor het avondeten hadden we allebei best wel trek maar kregen we in de praktijk ons eten nauwelijks weg en werden er zelfs een beetje misselijk van de geur – ik waarschijnlijk vanwege de zware dag en Hans toch nog een beetje vanwege zijn ziekzijn. Gelukkig ging het toetje, een heerlijke taart omdat Alfred jarig was vandaag, er wel goed in!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters