“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 30: Zaterdag 11 september: Copacabana – La Paz [3100 m] (on the road, Ra II, Tiahuanaco)

In dit hotel staan er bij het ontbijt naast de kannen met heet water bakjes met theezakjes, maar ook met cocatheezakjes en zelfs een bakje met echte cocabladeren! Cocabladeren zijn gewoon zo belangrijk voor de volkeren die op deze hoogtes leven dat ze dus zelfs in goede hotels te vinden zijn bij het ontbijt... Ralph had mij gisteren tijdens de wandeling verteld dat hij de (smerige) lucht van cocabladeren niet meer kan uitstaan omdat hij in het eerste jaar dat hij hier gidste altijd cocathee dronk, vooral als hij zich ziek voelde of last van de hoogte had. Ik kan het me voorstellen, cocabladeren stinken namelijk heel erg en zijn dus blijkbaar ook erg smerig! Maar essentieel voor mensen die de hele dag hard moeten werken op grote hoogtes...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gelukkig gaat het met Hans inmiddels weer beter, al is hij nog wel voorzichtig in wat hij eet. Hij voelt zich in ieder geval gelukkig niet meer misselijk... Het doel vandaag was La Paz, de regeringszetel van Bolivia. La Paz is een stad die, binnen de stad zelf, een hoogteverschil overbrugt van 1000 meter – vanuit El Alto, de voorstad die op 4000 meter ligt tot het laagste punt van de stad die op 3000 meter ligt... Het was een rustige rit vandaag, qua afstand niet zo ver maar we zouden onderweg veel kleine dingetjes doen vandaag. Het begon natuurlijk weer met de ferry om het Titicacameer over te steken en weg te komen van Copacabana (via de weg kun je ook rijden maar dan moet je Peru in en uit en dat is niet handig, grensformaliteiten in dit soort landen duren altijd lang en zijn onvoorspelbaar!).

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We reden langs het Titicacameer onderweg naar El Alto, en bezochten de familie van Paulino Esteban die aan het Titicacameer wonen. Paulino Esteban was de Boliviaan die Thor Heyerdahl (Kon-Tiki) geholpen heeft om de Ra II en nog wat andere rietboten te maken. Best interessant om te zien! Blijkbaar is Paulino onderhand miljonair want hij is expert in het maken van deze boten (en we denken de enigste), maar hij en zijn familie leven nog heel traditioneel en leken in ieder geval niet erg rijk! Terwijl wij aan het kijken waren naar de rieten boten kwam er een oud mannetje (wij denken de oude Paulino zelf?) naar ons toe en toen hij merkte dat ik verstond wat hij allemaal in et Spaans aan het vertellen was over de boten en waar we allemaal naar konden kijken begon hij over financiën tegen mij, over hoe duur het was om de boten te vervoeren en dat niemand hem wilde subsidiëren maar dat wij dat misschien wel wilde? enz… Hij wordt namelijk wel over heel de wereld ingeschakeld om rietboten te leveren, maar hij moet wel zelf het transport regelen en dat kost natuurlijk veel geld!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na het bezoek aan de rietbotenwerf (de ligging was prachtig, zo midden in het riet aan de rand van het Titicacameer!) zijn we even naar El Alto gereden om broodjes te kopen en toen gelijk weer door naar het volgende punt op het programma. Het archeologische hoogtepunt van Bolivia, de ruines van het tempelcomplex van Tiahuanaco (Tiwanaku)... Ahum, tja... Wat moet je ervan maken? Een archeologische touristtrap, eigenlijk! Maar eerst hebben we nog geluncht op het parkeerterrein van het groots opgezette complex. Een complex dat al aan alle kanten bestempeld werd als “Toeristisch” archeologisch complex... Na de lunch gingen we eerst naar het museumpje van Tiahuanaco, een eenvoudig maar toepasselijk en mooi modern gebouw van glas en betonstenen. Er was een vreemd briefje geplakt op de voorruit van het museum, dat ongeveer vertaalde als “de huidige staat van het museum is (helaas) de volledige verantwoordelijkheid van het ministerie van cultuur”! Eenmaal binnen begrepen we al gauw waarom, er stonden namelijk maar een handjevol stenen en een groot monolithisch beeld – blijkbaar had de lokale gemeente ruzie met de curators van het museum en dus de collectie gesaboteerd waardoor we nu eigenlijk door een leeg museum liepen! En óók niet mochten fotograferen...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Daarna liepen we naar een ander museumpje op het terrein, over de ontwikkeling van de indianenculturen in Bolivia en hoe die heel Zuid-Amerika en zelfs de wereld beïnvloed hadden(?) Het was wel een redelijk museumpje maar de nadruk lag wel heel zwaar op hoe belangrijk Bolivia was voor de wereldcultuurgeschiedenis, terwijl ik denk dat bijna niemand aan Bolivia zou denken als ze het hebben over grootse culturen... Ze zijn er in ieder geval zelf erg trots op! Daarna liepen we naar het tempelcomplex zelf. Heidi leidde ons rond maar op dit soort plekken moet je vaak ook nog een lokale gids aannemen, en die had héél veel te vertellen aan Heidi die dat allemaal braaf naar ons moest vertalen – en als ze het naar zijn gevoel te kort vertelde ging hij het in het Spaans aanvullen! Iedereen haakte constant af want de gids vertelde echt álles wat hij wist bij ieder punt op de route... We hebben er uren over gedaan om rond te lopen op een terrein ongeveer zo groot als een voetbalveld!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Het tempelcomplex zelf was helaas zo enorm gerestaureerd dat er niets origineels meer van over was. Dit complex was namelijk ooit erg belangrijk geweest, maar in verval geraakt waarna de lokale gemeenschappen de stenen van de tempels gebruikt hadden in hun gebouwen. In de huidige tijd besloten de Bolivianen dat dit een belangrijk erfgoed was en wilde het dus weer in een deel van zijn oorspronkelijke glorie herstellen, alleen niemand weet meer precies wat dat was omdat er niets meer over was van het complex dan een berg vol stenen! Dus wat er nu staat is allemaal gerestaureerd, nieuw en grotendeels gebaseerd op creatief inzicht. Het deed ons een beetje denken aan de gesubsidieerde opgravingen in Syrie! Zeker met zo’n enthousiaste lokale gids die vol trots precies uitlegt hoe alles gestaan heeft en waarom (en daarmee meer lijkt te weten dan de archeologen zelf die gewoon toegeven dat ze eigenlijk geen idee hebben hoe het complex er uit gezien moet hebben...).

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na Tiahuanaco zijn we richting La Paz gereden, weer via de drukke chaos van El Alto. Onderweg naar La Paz reden we in El Alto door wijken waar levensgrote poppen aan hun nek aan lantarenpalen hingen – een lugubere waarschuwing dat in die wijken de bewoners voor eigen rechter spelen en de politie zich niet (op tijd) zal vertonen als er vermoed wordt dat je iets crimineels gedaan hebt! Ook kwamen we middenin een feest met indiaanse dansers terecht, erg leuk om te zien! Toen we aan de rand van El Alto kwamen snapte we eindelijk wat men bedoelde met het feit dat La Paz duizend meter verschilde tussen het hoogste en het laagste punt – El Alto is redelijk vlak, en ligt op de Antiplano (een platte hoogvlakte op zo’n 4000 meter hoogte). La Paz ligt echter lager, in een enorme spectaculaire erosievallei geplakt tegen de bergwanden en in de valleien. En wij reden er vanaf boven op af; vanuit El Alto reden we op een gegeven moment bijna letterlijk de rand van de hoogvlakte af, via een lange slingerende haarspeldenbochtenweg naar beneden, tussen de steile geerodeerde zandsteenkolommen… Ongelofelijk spectaculair! Een hoofdstad die in zo’n spectaculair natuurfenomeen gebouwd was, indrukwekkend! De stad zelf was niet zo mooi, een rommelige grote Zuid-Amerikaanse stad, maar de ligging is gewoon ongelofelijk.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Ons hotel lag aan de andere kant van de stad, dus aan de andere kant van de vallei reden we weer tegen de helling op, door een ruig, kaal en grillig landschap van zandsteenkolommen – het “maanlandschap” waar we overmorgen zouden wandelen. Het hotel was eigendom van Zwitsers, en heette dan ook natuurlijk “Oberland” – onze Duitse reisgenoten waren allemaal zo blij om weer eens in een Duitssprekend gebied terecht te komen! Wij hadden een grote kamer met 2 dubbele en 1 enkel bed, dus we hebben ons lekker uitgespreid en onze bagage uitgestald, Hans heeft de ondergoed- en sokkenwas gedaan en we hebben de boel weer een beetje op orde gebracht. ’s-Avonds kregen we bij wijze van welkomst een grote schaal met allerlei speciale Andes-aardappeltjes in allerlei kleuren, oranje, wit, grijs, zwart... Sommige waren erg lekker maar een aantal waren niet te vreten! Dat bleken de gevriesdroogde oneindig houdbare soorten te zijn – brrrr, zo smaakte ze ook. Ons was aangeraden om de pasta-proeverij te nemen, met allerlei soorten huisgemaakte pasta en sausjes, maar die was helaas erg teleurstellend – later kregen we via Ralph terugkoppeling van de leiding, dat die blijkbaar door een hulpkok gemaakt was. Jaja...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters