“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 31: Zondag 12 september: La Paz [3100 m] (stadswandeling)

Vandaag hadden we een wat latere start dan normaal en na een niet zo heel erg spannend ontbijt (we zijn zeurkousen, ik weet het, maar we hadden toch echt iets meer verwacht van een Zwitsers hotel!) stonden we rond kwart over negen langs de weg te wachten op de openbare bus (een mooie oude Amerikaanse gele Dodge ex-schoolbus) die ons naar het centrum van La Paz zou brengen. Leuk, en het leukste voor ons toeristen is dat bijna alle bussen hier zo zijn! Er zijn ook zat kleine minibusjes, het lijkt allemaal een chaos maar iedere bus of minibusje heeft in de voorruit een bord met de plaatsen waar hij langskomt. We zijn toch steeds weer onder de indruk van hoe georganiseerd Bolivia is, ondanks dat het het armste land in Zuid-Amerika is. Ze hebben, zeker in de steden, allerlei voorzieningen zoals vuilnismannen, straatvegers, openbaar vervoer, verkeerspolitie, enz... Wel vaak op hun eigen, unieke, Boliviaanse manier gedaan natuurlijk maar ze hebben ze wel!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

We hebben ons weer vergaapt aan de immense en indrukwekkende erosiebergen waartussen La Paz is geplakt! Het blijft gewoon ongelofelijk om tussen dit prachtige natuurfenomeen een gewone, grote, vieze drukke stad in te rijden...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De bus zette ons midden in het centrum af, waar we eerst even een plas- en koffiepauze hielden in een klein cafeetje voordat we richting “El Prado” liepen via allerlei straatjes en het indianenmuseum liepen (helaas gesloten). El Prado is de meest populaire flaneerstraten in La Paz en we waren er op zondag dus wij konden uitgebreid meegenieten van de grote zondagsmarkt. Leuk om te zien, allerlei stalletjes met lekker eten (“niet goed geld terug”, echt waar!), allerlei Rode Kruis demonstraties en oudjes die spontaan aan het dansen waren op muziek...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na nog wat oude/bijzondere/belangrijke gebouwen van buiten te hebben bekeken was het tijd voor een eenvoudige maar erg lekkere lunch (pannenkoeken die verzopen in een ham-kaassaus en gloeiend heet uit de oven kwamen) in een karakteristiek restaurant in de meer toeristische buurt was het tijd voor de markt die ons beloofd was. Het bleek een markt te zijn van overwegend souvenirs, niet helemaal zoals we verwacht hadden maar we hadden dus wel de kans om een paar mooie Boliviaanse bolhoedjes te kopen... We waren gelijk de beste vrienden van de verkoopsters, want bij het ene stalletje kochten we twee en bij het andere stalletje drie hoeden, en we legde steeds uit dat we ze niet voor onszelf kochten maar voor onze vriendinnen en familie. Dat vonden de verkoopsters natuurlijk prachtig!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

De souvenirstalletjes waren eigenlijk allemaal hetzelfde, maar waar we echt onze ogen uitkeken was bij de vele “sjamaanstalletjes”, waar allerlei rotzooi te koop is die de Bolivianen gebruiken in geluksrituelen, al dan niet met behulp van “professionals” zoals sjamanen. Absoluut niet alleen bedoeld voor de toeristen, het is hier duidelijk big business! Tientallen stalletjes met allerlei kruiden, specerijen, gedroogde bloemen, slingers, speelgoedgeld, amuletten, zaden, suikergoedfiguren (huizen, boten, auto’s, geld, mobieltjes, alles wat men wil hebben in het leven)... Daarmee stel je je eigen persoonlijke gelukspakketje samen en dat breng je dan naar de sjamaan die het verbrandt na allerlei hokus pokus erover uitgesproken te hebben. Ook lagen schijfjes cactus te drogen bij een van de stalletjes, blijkbaar worden die gebruikt om de drug mescaline van te maken, en in deze streken dus ook voor de sjamanistische rituelen. Voor ieder wat wils dus! Verder kon je voor iedere kwaal of wens wel een gelukspoppetje kopen, en lagen overal stapels en stapels gedroogde lamafoetussen en lama-babies... Want een opgedroogd doodgeboren lamaatje in huis hebben brengt blijkbaar geluk! Officieel moeten het lamafoetussen zijn, maar tegenwoordig verkopen ze blijkbaar dus ook doodgeboren lama-babies want er is zo veel vraag naar en er zijn niet zo veel dode lama-foetussen beschikbaar!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten


We liepen zelfs langs een soort gokhal waar de rituelen blijkbaar uitgevoerd werden, want er stond op de gevel een enorme “Ekeko-pop”. En later zagen we er weer eentje in een binnenplaatsje - de foto hiernaast. We hebben ze al meer gezien, onder andere in Copacabana vóór de kerk waar allerlei snuisterijnen voor je auto te koop waren. Ekeko is de god van de Aymara en kleine afbeeldingen van hem worden volgehangen met geld, mais, miniatuurgoederen (auto’s, koffers, mobiele telefoons, alles wat een mens wenst te hebben of te doen). Dat brengt geluk en als je geluk hebt, brengt Ekeko je wat je wenst...


Terug naar het hotel hebben we een minibusje genomen – er pastte bijna 20 passagiers in een ruimte die in Nederland maximaal 8 personen zou mogen bevatten. Daar moet je maar niet te veel over nadenken als je op de kleine stoeltjes zit terwijl je zwaar overbeladen door de drukke straten scheurt... Toen we over het balkon naar onze kamer liepen zagen we Ralph druk bezig om de tenten en kampeergerei uit te wassen en op te ruimen – die twee hebben het toch altijd druk!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters