“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 32: Maandag 13 september: La Paz – Puno [3800 m] (grensovergang)

’s-Ochtends vroeg, om 4 uur, werd ik gebeld door mijn vorige werkgever (in Nederland was het gewoon 10 uur ‘s-ochtends) of ik alsjeblieft zodra we weer terug waren weer een paar weken kon komen werken! Nou graag natuurlijk, daar zeg ik geen nee tegen, werk is werk!


De bedoeling was om vandaag nog een hele dag in La Paz door te brengen: ’s-ochtends zouden we in een kloof in de buurt gaan wandelen, en dan onderweg terug naar het hotel een bezoekje brengen aan het “maanlandschap”, waar een heel parkje omheen was opgericht. Er was echter vandaag bij het ontbijt al een plotselinge en nogal dramatische wijziging van het schema. Want Ralph en Heidi controleren constant het nieuws en de huidige stand van zaken op onze route en vanochtend vroeg bleek dus dat er een staking was bij de Boliviaanse grens. Bolivia heeft al honderden jaren ruzie met Chili over een deel van Chili dat Bolivia wil hebben om toegang tot de zee te krijgen. Vroeger voerde Bolivia er oorlog om (maar dat verloren ze steeds en dan moesten ze steeds een stukje eigen land opgeven), dus nu doen ze andere dingen... Zoals staken! Niets of niemand kan er meer in of uit... En dat kan weken duren!


Dus we moesten opeens opschieten en onze spullen inpakken, en in plaats van half negen verzamelen voor de wandeling, om negen uur klaarstaan om te vertrekken! We zouden dan dus in plaats van hier nog een nachtje blijven, naar Peru rijden, daar overnachten, en dan de volgende dag naar Chile rijden om te overnachten in Arica. Gelukkig zijn Hans en ik altijd vliegensvlug ingepakt omdat we meestal weinig spullen meehebben en veel gewoon in de tassen laten zitten – maar we hadden nu wel water nodig, zeker omdat we niet wisten wat de komende dagen zouden brengen. Dus ik ben even gauw (voor zover dat gaat op 3800 m boven zeeniveau) gelopen naar het drankstalletje aan de grote weg voor een paar 2-liter flessen water. Die had ze niet meer! Maar ze wees me gelukkig naar haar concurrente drie huizen verderop, waar ik water en wat kleine zakjes chips voor onderweg in kon slaan... Terug in het hotel hebben we de rest van onze spullen ingepakt en waren we klaar om te vertrekken. Het ging wat rommelig maar dat is ook logisch, want niemand was hierop voorbereid, en Ralph had bijvoorbeeld nog gedacht een hele dag de tijd te hebben om de truck verder schoon te maken en op te ruimen, en die was hij nu kwijt.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Uiteindelijk kwamen we dan toch weg en konden we richting de grens met Peru rijden. Eerst nog uit La Paz komen, natuurlijk! We moesten weer de stad doorrijden van de ene naar de andere kant, en na een uurtje of wat reden we dan eindelijk weer de berg op richting El Alto. Na El Alto ook doorkruist te hebben (weer een uurtje verder) en nog wat broodjes gekocht te hebben reden we richting Tihuanaco om daar op het parkeerterrein een vroege lunch te houden – omdat, zoals Heidi en Ralph aangaven, ze niet wisten wat we voorbij dit punt tegen zouden komen aan stopmogelijkheden... Ralph wilde nog een laatste keer in Bolivia tanken, maar dat ging niet – alle tankstations waren uitverkocht en kregen niets meer bevoorraad vanwege de staking! Na de lunch reden we door richting het grensplaatsje Desaguadero, maar eerst moesten we nog langs een militaire controle – alle passagiers moesten uit de auto, de paspoorten moesten getoond worden, en wij moesten via een soort koopgoot lopen terwijl Ralph nog wat vragen moest beantwoorden en ons met de truck oppikken... Eindelijk vonden we een tankstation waar nog diesel te koop was, en kon Ralph er weer een paar honderd liter bijtanken hihihi!


Eenmaal in het grensplaatsje bleek dat de grensovergang die we eerst wilde nemen, een brug, pas om drie uur weer openging, nadat ie om twaalf uur gesloten was – en het was nu half een! Balen... Ralph en Heidi hebben nog geprobeerd om ons eroverheen te krijgen, en gezocht naar een manier om sneller de grens over te komen, maar het mocht niet baten. Na even rondgevraagd te hebben werden we naar een andere grensovergang binnen het stadje gewezen, waar we in ieder geval onszelf konden uitchecken uit Bolivia (je moet in dit soort landen altijd eerst in het ene land uitstempelen voordat je het andere land in mag...). Alleen de auto was nog een groot probleem, want ook bij deze grenspost moesten we nog een paar uur wachten! Ralph werd ongeduldig dus heeft toen iets enigszins illegaals gedaan – met de nog altijd niet uitgecheckte truck zijn we over de brug gereden naar Peru waar wij allemaal uit moesten stappen, en toen konden we daar weer door de douane Peru in terwijl hij alvast het inchecken voor de truck regelde. Daarna, nadat hij zeker wist dat de truck in ieder geval Peru IN mocht, is hij teruggereden naar de andere kant van de brug om de truck Bolivia UIT te checken. Niet helemaal volgens het boekje maar goed! En al met al moesten we toch nog een tijd wachten... Maar er was voldoende te zien, er steekt tenslotte van alles zo’n grens over!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Toen Ralph de truck netjes uit Bolivia en in Peru gecheckt had konden we weer op weg – langs het Titicacameer maar dit keer dus aan de Peruaanse kant! En we hebben iets gezien wat we niet voor mogelijk hadden geacht – aan de rand van het Titicacameer, in het riet, stonden flamingo’s! Het lijkt erop alsof onze flamingo-vloek heel geleidelijk opgeheven wordt, want ze waren nog wel heel ver weg maar het waren toch echt heuse flamingo’s... We hebben altijd zo’n geluk met dieren maar met flamingo’s hebben we altijd pech! Helaas hebben we er geen foto van, we reden er namelijk langs en we waren zo verbaasd dat we niet de tijd hadden om een fototoestel te grijpen... Al met al was het een hele mooie maar lange rit van zo’n 10 uur lang naar Puno, een klein stadje aan de Peruaanse kant van het Titicacameer.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eenmaal in Puno werden we hartelijk ontvangen door het personeel van het hotel dat Ralph en Heidi op de valreep hadden weten te regelen voor ons. Hans en ik zijn nog even gaan wandelen in het stadje, en hebben verder geprobeerd om onze enorme kamer in het oude, tochtige hotel een beetje warm gestookt te krijgen... Ik wist bij de receptie niet wat het Spaanse woord voor “verwarming” was (die deed het eerst namelijk niet), maar “ding dat warmte geeft” snapten ze ook gelukkig!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters