“Zu den grossen Wassern”

36 dagen van kust naar kust door Zuid-Amerika

Dag 34: Woensdag 15 september: Arica (museum, uitzicht, zee)

We hadden vandaag dankzij de wijziging aan het programma in plaats van een halve, een hele dag in Arica. We mochten dus bij uitzondering vandaag weer eens een beetje uitslapen, voordat we op een laatste excursie gingen richting een klein museum net buiten de stad. Dit museum was heel erg klein maar wel best interessant omdat het onder andere een aantal van de oudste mummies ter wereld tentoon stelde: de Chinchorro mummies, die wel tot 8000 jaar oud kunnen zijn... Best wel interessant om te zien allemaal!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Daarna was het tijd voor een ritje naar de supermarkt (altijd leuk), een uitzichtspunt op de berg waartegen Arica gebouwd is, en toen rijden naar een beschut plekje aan de Stille Oceaan voor de lunch. Onderweg door de stad rijdend zagen we overal voorbereidingen voor het grote onafhankelijkheidsfeest dat over een paar dagen plaats zou vinden, en dat dit jaar wel 4 dagen zou duren omdat het dit jaar 200 jaar geleden was!

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Op het parkeerterrein aan het einde van het weggetje langs de kust was het rustig en verlaten, en daar konden we de zee goed in ons opnemen. Dat was ook eigenlijk voor het eerst dat we pas echt begonnen te beseffen dat we in vijf weken tijd een continent overgestoken zijn van oost naar west! En Heidi had gelijk toen ze aan de Atlantische Oceaan in Brazilie had gezegd dat de Stille Oceaan helemaal anders was. De Atlantische Oceaan was rustig en glad geweest, deze beukte in op de rotsen en was ruw, met enorme onderstromingen – indrukwekkend! En prachtig om naar te kijken; de zee is wat dat betreft net zo hypnotiserend als vuur, je kunt er naar blijven kijken...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Na de lunch zijn we nog even langs de kust gewandeld en hebben we genoten van de golven die beukten tegen de rotsen, en de vele groten, bogen en grillige rotsen. We hadden het niet verwacht maar het bleek een prachtige wandeling te zijn! En de kracht van de golven was indrukwekkend – we hebben foto’s van golven die kapotslaan op rotsen waarbij je niets anders ziet dan wit schuim... En iets minder fris, we hebben ook uitgebreid van de guano van de zeevogels die hier de rotsen bevuilen mogen genieten (en dat stinkt); de rotsen zijn helemaal wit en er hangen zelfs guanopegels onder de favoriete richels! Vroeger werd de guano geoogst, nu hangen er nog de touwen van de mannen die tegen de kliffen opklauterde.

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Eigenlijk was er nog de tijd en de kans om de stad in te gaan maar daar had niemand meer behoefte aan dus we zijn gewoon terug naar het hotel gebracht waar Hans en ik nog een paar uur hebben gerust, opgeruimd, ingepakt en geluierd... ’s-Avonds kregen we een hartelijk afscheid van Ralph en Heidi, die voor ieder een een persoonlijke briefkaart en wat cadeautjes hadden gemaakt: regenboogvlaggen uit Bolivia, die hier in Zuid-Amerika symbool staan voor alle indianenculturen, en kleine houten toecans uit Brazilië. En we kregen de rekening natuurlijk, het was namelijk tijd om de administratie af te handelen! Het was gezellig maar we konden het niet laat maken want we moesten vroeg naar bed – morgen zou héél vroeg worden...

Klik op de foto's om ze uit te vergroten

Gisteren Naar boven Naar alle dagen Morgen
free counters