Vrijdag 19 augustus: thuis – Manaus

Klik op de foto's om ze uit te vergroten


Het was een vroege start vanochtend want we moesten om kwart over 6 al in de auto zitten naar Delft, waar Hans zijn zoon in zou stappen en mee zou rijden naar Schiphol – hij doet dan de auto weer terug naar Delft rijden en als hij naar huis komt neemt hij de auto in plaats van de trein. Het was een prima rit en we waren ruim op tijd op Schiphol – rond 8 uur en we vlogen om 10:10. Ook het uitprinten van de tickets op Schiphol en het afgeven van de bagage ging vlot, de douane duurde wat lang maar niet extreem, en al gauw zaten we bij de gate te wachten op onze vlucht. Het is altijd zo lang wachten allemaal!

We hadden lekker een rechtstreekse KLM-vlucht van Schiphol naar Sao Paolo, waar we moesten overstappen naar een Braziliaanse maatschappij, TAM, om het laatste stuk naar Manaus te vliegen. Het is nu al jaren geleden dat we een intercontinentale dagvlucht genomen hebben – meestal vliegen we ’s nachts, bijvoorbeeld naar Zuidelijk Afrika toe – en dat viel een beetje tegen, want je bent brak als je aankomt, zelfs als je een beetje kunt dutten tussendoor. Maar qua eten waren we blij verrast dat de kwaliteit uitstekend was – we kregen haast te veel te eten; gerookte amandelen voor de lunch, dan een lekkere warme lunch, en voor het grootste gedeelte van de vlucht vrij toegang tot snacks zoals mini-marsjes, tucs, mini-mentos en koekjes. Een paar uur na de lunch kregen we zelfs nog een snack-pizza met pastasalade, en natuurlijk veel drinken tussendoor. En verder een prima vlucht die zelfs een kwartiertje eerder aankwam dan gepland, maar een lange, lange zit; 11 uur lang. Hans heeft af en toe wel wat kunnen slapen, en ik ook wel gelukkig, maar ik had zo’n vreselijke hoofdpijn dat hij bijna ondragelijk werd op een gegeven moment. Gelukkig zakte het weer een beetje naar “normalere” niveaus toen ik een ibuprofen innam, maar dat is denk ik gewoon puur het ont-spannen van mijn schouders en nek – daar gaat zo veel stress-spanning in zitten en soms heb ik pech en komt het de eerste paar dagen op reis tot zo’n ont-spannings hoofdpijn…

In Sao Paolo deden we onze bagage ophalen, door de douane en opnieuw de bagage inchecken (omdat je van een internationale vlucht naar een nationale vlucht overstapt), en daarna zelf weer door de douane. Het was erg rustig op het vliegveld, niet zoals toen we in 2010 naar Zuid-Amerika gingen, dus we hadden nergens rijen maar hebben daardoor wel lang moeten zitten wachten… Maar ja liever dat dan moeten rennen voor je vlucht! Aan boord van de TAM-vlucht kregen we weer een snoepje en een warm broodje (een vlucht van zo’n 3.5 uur), dus qua eten zijn we niets tekort gekomen… We landden rond 23:30 plaatselijke tijd in Manaus – Nederlandse tijd 5:30 op zondag, en we hadden geluk dat we de enigste waren die opgehaald moesten worden dus de begeleider en de auto stonden al klaar. Het was bloedheet toen we buiten het vliegveld stapte – het moest echt tegen de 40 graden zijn geweest, en benauwend. De begeleider vertelde dat het al een paar dagen hartstikke droog was en gaf ons onderweg naar het hotel alvast een introductiepraatje over Brazilië, de Amazone, Manaus en het weer – tegen de tijd dat we bij het hotel waren begon hij zichzelf te herhalen…

De afstand was niet zo groot naar het hotel, de man bij de receptie vriendelijk en snel (we kregen zelfs een kamer-upgrade van standaard naar superior) en rond 00:15 stapte we dan eindelijk onze slaapkamer binnen. Dat is 6:15 in Nederland, we waren dus het klokje rondgegaan en meer dan 24 uur onderweg geweest, van bed naar bed! Gelukkig was de kamer netjes en de bedden keurig en comfortabel; nou maar hopen dat we konden slapen, want je lichaam is dan wel moe, maar denkt dat het al weer ‘s ochtends vroeg is en tijd om op te staan…

free counters