Donderdag 25 augustus: boomrat, zwemmen, luiaard, brulapen

We hadden vannacht een smsje teruggehad! Niets van gehoord, gelukkig… De ochtend kanotocht van vandaag was best mooi, maar het tempo lag lager dan anders – we hebben minder afstand gemaakt en meer rondgehangen leek het. Toch hebben we wel wat mooie dingen gezien, zoals een boomrat die best goed te zien was want hij durfde het boompje waar hij in zat niet uit – en wij konden er vlak onder varen. En geel-zwarte vogels die rond hun nest aan het vliegen en spelen waren, en blijkbaar de na-apers van het regenwoud zijn – want ze doen iedere roep die ze willen na, van vogels tot kikkers tot apen! En inderdaad, in de tijd die wij doorbrachten in hun buurt hebben we toch zeker 5 verschillende roepen gehoord… De zijrivier waar we in voeren was heel erg mooi, dus dat was ook wel genieten.

We voeren langs een grote boom met paarse bloemetjes toen beide gidsen naar elkaar riepen en de kano’s terugstuurde naar de boom; ze gingen de bast besnuffelen, de bloemen bekijken en Edivam plukte uiteindelijk een tak met bloemen eraan om hem nog eens van dichtbij te bekijken. Ze kenden deze boom namelijk niet en konden hem ook niet identificeren. Later kwamen we een andere boom met witte bloemetjes en wit sap tegen, deze was blijkbaar voor de indianen een van de belangrijkste medicinale bomen vanwege het desinfecterende witte sap; als je dat op ontstekingen smeerde voelde je je al gauw beter. Iedereen die een wondje had mocht het dus uitproberen! Edivam neemt altijd een kopje koffie mee de kano in, en als hij deze op heeft spoelt hij het kopje om en gorgelt nog even na met rivierwater… Hij drinkt het ook gewoon zo (maar raadde het ons af want onze darmen zijn dat niet gewend), en liet vandaag weer eens zien met zijn glazen kopje hoe schoon het water is – het is heel licht gekleurd, als hele slappe thee; het rivierwater van de Rio Negro is in zo’n kopje net een tint donkerder maar in grote volumes net coca cola.

Tegen het einde van de tocht persten onze gidsen ons door een onmogelijk klein tunneltje tussen de bomen – we moesten af en toe laag bukken om de takken te vermijden! Natuurlijk wel leuk om te doen zoiets… En op een gegeven moment ging het regenen; eerst regende het nog zachtjes, dus Edivam schoof de kano de bosjes in om te schuilen. Maar het bleef regenen dus uiteindelijk besloten ze allebei maar om het erop te wagen en terug naar het schip te varen. Het ging zelfs wat harder regenen dus tegen de tijd dat we bij het schip aankwamen waren Hans en ik van voren helemaal doorweekt en van achteren nog min of meer droog! Maar wij vinden dat alleen maar leuk, het hoort er toch bij? Je bent in een tropisch regenwoud, dan is het normaal als het af en toe regent, zelfs in het “droge” seizoen – en het is maar water…

Terug aan boord hebben we ons gauw even omgekleed (we hadden er weer 2 smsjes bijgehad, leuk!), en onze natte kleren opgehangen op de waslijntjes die daar speciaal voor zijn op het achterdek voordat we naar beneden ging voor het ontbijt. Na het ontbijt zouden we Novo Airao bezoeken, een stad van zo’n 8000 inwoners en de stad die is ontstaan toen de mensen van de coronel van de ruines van gisteren weggevlucht waren. We hebben er doorheen gewandeld, en onderweg wat lokale kunstnijverheidwinkels bezocht. Het stadje is uitgestrekt maar heel basic, de huizen zijn vaak net iets luxere versies van de woudhuisjes op palen; van hout, (wel met wanden), airco, elektriciteit, huisnummer, en af en toe een satelietschotel. Kippen liepen over straat en de winkeltjes waren ook heel simpel in onze ogen – geen grote zaken hier, of in ieder geval niet in het oude gedeelte waar wij doorheen wandelde. Misschien dat het centrum of andere delen moderner waren, dat weten we niet. Het was op zich best leuk om er doorheen te lopen, we zagen bijvoorbeeld ook taxi-motors; de chauffeurs droegen speciale jassen met hendels zodat als je achterop de motor zat je jezelf vast kon houden!

Op een gegeven moment bereikte we het gebouw van een associatie van lokale vrouwen; dit was hun atelier waar ze informatie gaven over het nationale park, lokale producten zoals matten, manden en andere producten maakten, en natuurlijk het een en ander verkochten. Er zaten een aantal vrouwen rieten matten te weven, papier te maken en riet te schillen. Best leuk om te zien! Maar opeens gingen de Zwitsers een optreden geven… Hij had al heel de ochtend met een tweetal vreemdvormige tassen op zijn rug gelopen, en ik en verschillende anderen hadden zich afgevraagd wat daar in kon zitten. Nou bleek dat er twee inschuifbare fiberglas alpenhoorns in zaten! En die stonden ze nu uit te schuiven, want ze gingen een concert op de alpenhoorn geven… Jeetje… het was iedereen totaal onduidelijk waarom, in godsnaam, maar het zal wel in het kader van het delen van hun cultuur zijn geweest of iets dergelijks. Blijkbaar deden ze het in ieder land waar ze kwamen want de ene alpenhoorn zat onder de stickers van landen zoals Costa Rica, de Galapagos, en nu dus zeker de Amazone… De Brazilianen keken ook een beetje verrast, zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt, en stonden het schouwspel op te nemen op hun mobiele telefoons – waarschijnlijk omdat niemand ze later zou geloven als ze vertelde dat toeristen opeens op meterslange hoorns gingen blazen in hun atelier!

Tegen het einde van de wandeling kwamen we uit bij de scheepswerf waar ons schip gebouwd was. Tegenwoordig is het verboden om schepen vanaf een bepaalde afmeting volledig van hout te maken – de Tucano zou al niet meer gemaakt mogen worden omdat hij te groot is (en volledig van hout). Er lagen verschillende schepen in verschillende stadia van afbouw, en Souza vertelde dat veel van de scheepswerven failliet gegaan waren vanwege dit verbod, dat bedoeld is om het regenwoud te beschermen. Andere scheepswerven redden het nog net met de bouw van kleinere schepen, en veel van de werkers zitten nou beeldjes en ander houtsnijwerk te maken, om toch nog met hout bezig te kunnen zijn. Vanuit deze werf werden we weer opgehaald door de kano’s en teruggebracht naar het schip, dat gelijk weer ging varen want we moesten onderweg naar onze volgende stop.

Het was inmiddels weer lunchtijd… Na de lunch zouden we een iets kortere siesta hebben dan normaal, want om 3 uur gingen we zwemmen in de Rio Negro! Wel vanuit een speciaal strand hoor, waar er blijkbaar geen piranha’s, kaaimannen, anaconda’s of ander Amazonegespuis te vinden was. Uiteindelijk was het nog wel een tijdje varen en konden we pas kwart voor vier in de kano’s stappen om aan land gebracht te worden. Onze zwemplek was een mooi wit strand waar om de een of andere reden wel 10-15 gieren rondhipte… Dus er werden natuurlijk zat moppen over piranha’s en hongerige gieren gemaakt! Het was inderdaad best apart om in de Rio Negro te zwemmen; cola-kleurig water, een beetje vettig of zeepig (erg zuur blijkbaar maar daar merkte we weinig van), en je ziet onderwater geen hand voor ogen ondanks dat het water zelf best helder en schoon is. Het lijkt gewoon alsof het zonlicht niet verder komt! Je kunt als je je handen onder water houd ze nog wel zien, maar voorbij je middel zie je al niets meer. We hebben er wat baantjes getrokken en foto’s gemaakt zwemmend tussen de bomen en struiken in het water – het is toch een aparte ervaring en een apart idee dat je hier zwemt! En inderdaad geen piranha gezien (of gevoeld). Uiteraard waren er naderhand weer zat grapjes over je tenen tellen als je uit het water kwam en zo…

Terug aan boord zijn we nog even gauw onder de douche gestapt (ook rivierwater weliswaar, maar met zeep erbij) en opgefrist voordat het al weer tijd was voor de volgende excursie want het schip was inmiddels al weer doorgevaren. Dit was een kanotocht maar we vertrokken om half 6 en zouden op het water blijven tot na zonsondergang, daarmee de nachtelijke kanotocht combineren met de middagkanotocht. Het was weer een mooie kanotocht, met veel geluk in het begin want we zagen kort na elkaar een jonge brulaap, een luiaard, en een volwassen brulaap – allemaal best goed te zien in de bomen. Toen het eenmaal goed donker was hebben we nog gejaagd op kaaimannen, want Edivam wilde ons nog een andere soort kaaiman laten zien en wilde daarom nog eentje vangen, maar de kaaimannen zagen ons al aankomen en iedere keer als we op oplichtende ogen afgingen verdwenen ze al voor we ze konden bereiken onder water of in de bosjes… Jammer! We zagen wel veel vuurvliegen – die wel anderhalve centimeter lang kunnen worden en knipperend licht geven, heel indrukwekkend! En we zagen vleermuizen vlak over het water scheren… Leuk!

Terug aan boord was het tijd voor het avondeten en vanavond werden we verwend, we kregen zelfgemaakte pizza’s en lasagne, met lekkere ananaspudding toe. En na het avondeten mochten we op het achterdek caipirinha’s proeven. Hans en ik hebben er wel vier op, ieder! Nou ja, bijna dan, want wij namen er geen suikerrietrum in, maar alleen geplette limoen, suiker en ijs… Niettemin erg lekker! Ongelofelijk genoeg had de Zwitser zijn alpenhoorn weer mee naar boven genomen en bood ons weer spontaan (en ONgevraagd) een paar nummertjes aan – zijn vrouw was gelukkig ziek en deed niet mee. De keukendames kwamen er ook speciaal voor naar boven, die hadden zoiets natuurlijk ook nog nooit gehoord of gezien! En wij ook niet… Zo heb je nog nooit van je leven een alpenhoorn gehoord, en zo krijg je twee keer op een dag er een concert van…

free counters