Vrijdag 26 augustus: vogels, waterlelies, luiaard, samenkomst der wateren, apen

We mochten vanochtend uitslapen – er werd pas om 6 uur op onze hutdeur geklopt en we vertrokken pas om 6:30 in de kano… Heerlijk! En wij kregen om klokslag 6 uur ook nog eens een korte serenade met de alpenhoorn want de Zwitser stond recht naast onze hut te blazen. Oef… Gelukkig vertrekken we morgenochtend veel vroeger dan de rest dus dan heeft hij daar geen kans meer toe! Het was ’s ochtends vroeg al een schitterende dag met zon en weinig wolken – het wordt dus flink heet vandaag waarschijnlijk! In die zin hebben we toch wel geluk gehad dat het relatief veel geregend heeft deze week en ook vaak bewolkt of betrokken was, want daardoor bleef het een stuk koeler (rond de 35 graden) dan zo’n zonovergoten dag…

We lagen met het schip aan de rand van een groot meer met langs de oevers veel drijvende huizen, bars en restaurants; duidelijk veel bevolkter dan tot nu toe. Er waren ook wel veel meer dieren op de ochtend kanotocht, met name vogels, maar we zijn toch blij dat we gekozen hebben voor het Rio Negro gebied en niet het Amazonerivier gebied. Liever minder dieren zien maar wel heel erg het gevoel hebben dat je in de ruige wildernis bent! We merkte ook dat er veel meer insecten zijn op dit meer en de inhammetjes langs de randen – dit meer ligt tussen de Amazonerivier en de Rio Negro, en is dus minder zuur en bevat veel meer slib dan de Rio Negro. Vandaar ook dat er een grotere diversiteit aan (water)planten is, veel meer dieren en veel meer insecten.

Het was een mooi boottochtje, we hebben onder andere een paar prachtige havikken van redelijk dichtbij gezien, een leguaan die in een boom lag te luieren en op te warmen, allerlei mooie vogels inclusief heel veel watervogels, veel papegaaien en parkieten, wat wegschietende apen in de bomen, en hele mooie grote libelles. En veel huisbootjes, op enorme boomstammen gebouwd van een bepaald soort hout dat nauwelijks rot en ook niet door termieten aangevreten kan worden; dat zijn de drijvers, en die kunnen het huis zo’n 60 jaar drijvend houden.

We zagen onderweg door het woud aan de rand van het meer alvast een kleine “samenkomst der wateren” waar een helder en een modderig kreekje samenkwamen. En we zagen heel veel visjes in het water, die als we langsvoeren allemaal op leken te springen onder het water waardoor je even heel snel een groot vlak van het water zag rimpelen en dan weer vlak worden. Op het laatst voeren we door een lang kanaal in het regenwoud en kwamen volledig gedesoriënteerd weer terug op het meer maar op een heel andere plek dan we het regenwoud ingevaren waren. We vinden het toch enorm knap hoe die mannen iedere keer weer bijna feilloos weten welke bomen ze moeten aanhouden om vaak bijna onzichtbare kanaaltjes door het regenwoud te vinden, en welke richting ze opmoeten – zelfs in het donker!

Terug aan boord was het tijd voor ontbijt, weer eens erg lekker; we eten onderhand voor het laatst weer echt lekkere rijpe mango’s en ananassen… En toen hadden we even vrij tot 10 uur, wanneer we naar de reuzenwaterlelies zouden gaan. Het was onderhand al fors warm aan het worden, maar we moesten lange broeken en wandelschoenen aandoen voor deze excursie… Waarschijnlijk vanwege de insecten, maar met deze hitte was het nogal een sadistische eis! We werden met de kano’s gebracht naar een bijna onzichtbare steiger in het regenwoud aan de rand van het meer, en moesten een eind lopen via houten vlonders die ongeveer 2 meter boven de bodem gemaakt waren. Die woudwandeling was op zich al hartstikke mooi, we hebben een luiaard gezien en apen en mooie vogels.

Uiteindelijk kwamen we bij een opening in het woud en liepen over de vlonders het meertje op, en overal langs de randen lagen de reuzenwaterlelies op het water; we wisten eigenlijk precies wel wat we moesten verwachten (reuzewaterlelies) maar het was toch heel erg mooi. De waterlelies waren makkelijk 1-1,5 meter breed en konden wel tot 2 meter breed worden, en we zagen ze in alle fases van ontwikkeling; van dichte knop tot verrot blad… Blijkbaar is dit meer stilstaand water, en loopt het eens per jaar in het regenseizoen vol met vers rivierwater, als het water een paar meter hoger staat. We zijn nu in augustus 2 maanden na het hoogtepunt van het regenseizoen, en het water is al weer zeker 4 meter gezakt in die 2 maanden! Vandaar dat de vlonder zo hoog boven de grond gebouwd was natuurlijk… Edivam deed nog uitleggen hoe het bestuivingproces loopt van deze plant, die afhankelijk is van een of andere kever die op de geur afkomt van de bloemen. En deze lelies komen alleen voor in water van de Amazonerivier zelf, en dan alleen in dit soort stilstaande meertjes… Het was erg leuk om te zien, dit is toch weer echt iets wat uniek is van de Amazone!

Aan het einde van de wandeling mochten we nog even langs de souvenirstalletjes, waar ze allerlei spullen verkochten van de Amazone, vooral ook veel spulletjes gemaakt van lokale houtsoorten, zaden, veren en huiden. En je kon natuurlijk opgezette piranha’s kopen! Brrrr… Sommige mensen hebben nog wat gekocht maar de meeste waren al gauw klaar; het was inmiddels zo warm dat het water letterlijk over mijn benen en rug stroomde. Bah! Gelukkig mochten we ook weer gauw terug naar de boot, waar ik als eerste onder de douche stapte, want het maakte me niet uit of hij koud of warm was, ik wilde opfrissen! Maar het water werd al gauw warm want ze hadden de stroom speciaal eerder aangezet, dus we hebben allebei warm gedoucht. En daarna even bijkomen in de airco die inmiddels ook aangesprongen was, voordat het tijd voor de lunch was!

Maar nog even voordat we naar beneden gingen naar de lunch besefte iedereen zich dat we bij de “samenkomst der wateren” gekomen waren, waar de Rio Negro uit Colombia en de Rio Solimões uit de Andes (wij kennen deze eigenlijk al als de Amazonerivier) samenkomen en samen verder gaan als de Amazonerivier! Het was best bijzonder om te zien, de bijna zwarte heldere Rio Negro en de bruine slibrijke Solimões botsten letterlijk tegen elkaar aan en de twee kleuren water kolkten in het midden van de rivier door elkaar, een beetje het effect van melk in je koffie gooien zonder te roeren… Het water van de Rio Negro is minder zwaar dan het slibrijke Solimões water, maar omdat er zo ontzettend veel water in de Solimões zit in vergelijking tot de Rio Negro lost het Rio Negro water helemaal op in de Solimões en daarom is de Amazonerivier vanaf dit punt ook een slibrijke rivier. De kapitein stuurde het schip door de scheiding en voer een eindje tussen de twee rivieren in, om daarna te keren in de Solimões voordat hij het schip uiteindelijk terug de Rio Negro opstuurde. Het was best leuk om te zien, in feite zo’n National Geographic moment! Al liet Bruce Parry toen hij in zijn Amazonereeks ook op die samenkomst der wateren voer netjes uit beeld dat er grote industrien aan sommige delen van de oevers liggen, en grote zeecontainerschepen liggen te wachten in de rivier…

We werden met de lunch (naast de verplichte sla, rijst en bonen) ook verwend met een lekkere aubergineovenschotel en een lekkere kiproerbakschotel, heerlijk! Misschien dat de kokkin in Novo Airao boodschappen heeft gedaan (zij en haar hulpje waren namelijk samen met ons eventjes de stad ingegaan) maar ik denk het eigenlijk niet of nauwelijks, en dat betekent dat we al sinds ons vertrek een week geleden in Manaus teren op wat er toen ingeslagen is. En ik vind dat je dat niet echt kunt merken, we krijgen nog altijd iedere dag overvloedig veel rijp vers fruit en voldoende verse groentes, en los van de bonen en rijst proberen ze toch wel iedere dag bijvoorbeeld te variëren met hoe het vlees bereid is, of een speciaal toetje zoals zelfgemaakte taart of flan neer te zetten. Het was eenvoudig eten maar we hebben niets te klagen gehad, de kwaliteit was altijd prima (los van het vlees dat vaak heerlijk gekruid was maar zo taai als een schoenzool…).

Na de lunch hadden we weer tijd voor een siesta, en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt want we waren moe en het was snikheet… Hans ging even op het achterdek zitten in de schaduw om te kletsen met de Amerikanen (hij had ontdekt dat de man van een van de Amerikaanse echtparen tijdens de Vietnamoorlog op een oorlogsschip gediend had), maar kwam al gauw weer terug naar de hut want het was bloedheet! Om 4 uur was het nog niet afgekoeld, maar gelukkig was dit een korte broekenexcursie – onze laatste kanotocht in feite. We waren tijdens de lunch aangemeerd in een slibrijke “paraná” (een soort natuurlijk verbindingskanaal, waar er hier heel erg veel van zijn) die de twee rivieren met elkaar verbond, en daar hebben we nou in de kano’s rondgevaren. Je merkt gelijk het verschil tussen de twee rivieren – de Rio Negro heeft veel minder bewoning, wat minder dieren en ook minder (water)planten; de Solimões en zijn paranás en zijrivieren heeft veel meer dieren, vogels, planten maar dus ook meer mensen. Om de zoveel tijd passeerde we op deze rivier een huisboot of een huis op het vasteland op palen van zeker 3 meter hoog – beide zijn manieren om de enorme verschillen in waterniveau tussen droog- en natseizoen te overbruggen. Het “nadeel” van de huisboten is dat je ze letterlijk elke dag moet “loswrikken”, met palen van de rivieroever losduwen zodat het mee kan zakken met het dalende water – we zagen iemand daar mee bezig tijdens onze kanotocht. Als er in 2 maanden tijd al 4 meter gezakt is, dan gaat dat inderdaad hard, wel 7 cm per dag!

Op deze kanotocht zagen we veel apen, ook redelijk van dichtbij – en zelfs een paar nachtaapjes die blijkbaar erg bijzonder zijn om te zien want de gidsen en het jongere Amerikaanse echtpaar (fanatiek apen- en vogelaars) raakte helemaal in vervoering. Souza probeerde het aapje zelfs uit zijn holletje te jagen door met de punt van de kano zachtjes tegen de boom te tikken! En dat lukte inderdaad. Die boom was trouwens een schitterende wurgvijg, die als zaad door vogels of dieren hoog in een andere boom achtergelaten worden, en dan langzaam aan min of meer in symbiose met de andere boom groeit tot hij groot genoeg is om zelf te overleven. Dat is pas het punt dat hij zijn wortels in de andere boom boort, daar de sappen van aftapt en tegelijkertijd de andere boom letterlijk wurgt met de rest van zijn wortels… Uiteindelijk rot de oorspronkelijke boom helemaal weg en blijft alleen de wurgvijg over. Eigenlijk best gruwelijk!

We zagen veel vogels, ook veel roofvogels van redelijk dichtbij, en we hebben nog een paar prachtige grillige wurgvijgen van dichtbij bekeken. Je merkte ook dat deze paraná van de Solimões wat vuiler was dan de Rio Negro, en dat de mensen die eraan woonde ook wat vuiler waren – alle rivierboten hadden bijvoorbeeld buitentoiletten die rechtstreeks in de rivier loosde (af en toe naast de buitenkeuken, ahum), en er dreven af en toe in de stilstaande moerassen tussen de bomen dode vissen. Dan was de Rio Negro echt een super schone rivier! Blijkbaar doen de nederzettingen (Manaus, Novo Airao) en individuele bewoners van de Rio Negro hun riolen niet storten op de rivier; zelfs langs de rivierkant graven ze nog eerder een gat waar ze een verplaatsbaar toiletgebouwtje op zetten (en weer verplaatsen als het gat vol is).

Terug aan boord van het schip was het tijd voor “happy hour” – er was een gitarist die zoete Braziliaanse liedjes kweelde (en een paar naar Braziliaanse vertaalde Engelse hits, zoals “No woman, no cry), en we mochten weer onze eigen caipirinah’s maken. Dus Hans en ik zijn ook weer losgegaan met een stuk of 2 alcoholvrije caipirinha’s ieder hihihi! Het was wel gezellig op zich want het was al gauw donker en we voeren ondertussen langs de kust van Manaus, dat toch echt een wereldstad is, enorm groot! En in het donker zag je alle lichtjes van de stad en de grote brug, en dat was wel mooi.

Ik ben op een gegeven moment gaan inpakken zodat we dat maar vast gedaan hadden, en af en toe proberen een wifi-verbinding te “hacken” zodat we konden inchecken – helaas, die ene verbinding die me 15 minuten gratis (supertraag) internet beloofde was al buiten ons bereik voordat ik de incheckwebsite kon openen van de KLM. De boot vaart tenslotte steeds door! Om 8 uur was het etenstijd. Ze hadden toch best wel uitgepakt; de tafels waren mooi gedekt, iedere tafel had een gratis fles wijn (dus het jongere Amerikaanse stel wilde wel bij ons zitten want ze wisten dat we niet dronken), en het eten zag er weer prachtig mooi opgemaakt uit (vooral de salades worden altijd zo mooi bereid). Er lag weer een enorme halve vis met angstaanjagende graten (je zag ze tenminste goed zitten, ze waren soms wel 20 cm lang) met sappig zacht en heerlijk gekruid vlees, en een paar lekkere ovenschotels… Lekker! Het werd wel gezellig en we hebben nog een tijdje zitten natafelen met een paar mensen waar we het goed mee konden vinden, en op een gegeven moment hoorde we op het bovenste dek (naast onze hut dus) de Zwitser weer op zijn alpenhoorn toeteren. Iedereen moet er onderhand wel een beetje om lachen, het is leuk dat je zo trots bent op je nationaal erfgoed maar het wordt onderhand wel een beetje belachelijk en opschepperig (en opdringerig, je kunt er namelijk niet omheen op zo’n kleine boot)! Gelukkig stopte ie rond een uur of 10, we waren al bang dat hij nog door zou gaan als wij naar bed moesten – want wij en een van de alleenstaande Amerikanen, een hartstikke aardige, leuke vrouw die pilote is, moesten morgenvroeg om kwart voor 4 al opstaan!

free counters