Zaterdag 27 augustus: Manaus – onderweg

We hebben een onrustige nacht gehad en zijn een paar keer wakker geworden, Hans dacht zelfs een half uur te vroeg dat het al tijd was om op te staan. Iets na half 4 zijn we dan uiteindelijk maar opgestaan en gaan aankleden want het had geen zin meer om nog langer in bed te blijven. De Amerikaanse had hetzelfde probleem gehad dus we zaten al in alle vroegte te wachten bij de kano’s. Ik heb nog gauw een foto gemaakt van de dieren en vogel-lijst, die nou natuurlijk compleet is; het bord is helemaal volgeschreven! Gek genoeg waren we niet zoals we verwacht hadden aangemeerd bij het hotel maar lagen we er een eindje voor – misschien moeten ze liggeld betalen als ze aan die kade liggen, en aangezien ze niet gelijk door gaan met een nieuwe groep maar een weekje vrij nemen om de boot te laten nalopen doen ze daarom misschien niet aanleggen. We werden in de kano naar de kant gebracht door Souza, nadat Edivam speciaal was opgestaan om ons dag te zeggen. Souza en een kanobestuurder hielpen ons met onze bagage naar het hotel, waar we afscheid namen en een bus van het transportbedrijf al klaarstond om ons naar het vliegveld te brengen.

Op het vliegveld maakte we iets bijzonders mee tijdens het inchecken; ik gaf mijn paspoorten af aan de balie en zat al te verzinnen hoe ik “raam” in Portugees moest zeggen mocht de jongen achter de balie niet voldoende Engels kennen… Maar tot onze verbazing zei de Braziliaanse jongen in keurig Nederlands dat het leuk was dat we Nederlanders waren, dat hij al 5 keer naar Nederland was geweest en zijn best deed om de taal te leren, dat hij wilde emigreren, en hij begon te vertellen over de politieke en sociale situatie in Nederland! Wauw! En het werd nog gekker toen hij een van onze paspoorten opendeed en onze stad zag staan en riep dat hij daar eens met de vrienden waar hij bij logeerde in Rotterdam een dagje naar toe geweest was en het enorm naar zijn zin had gehad daar! Ongelofelijk, die kans is toch wel heel klein dat je aan de andere kant van de wereld in een stad midden in de Amazonejungle iemand ontmoet die in jouw stad is geweest…

Het inchecken verliep in ieder geval uiterst soepel en ik hoefde niet te weten wat het Portugese woord voor raam was want de jongen wilde zijn Nederlands oefenen (dat uitstekend was) en deed alles dus in het Nederlands afhandelen! Zijn Braziliaanse collega’s en de Amerikaanse die achter ons stond moesten wel raar kijken… We hebben nog een tijd zitten kletsen en rustig wakker worden bij onze gate (we vlogen pas om 6:50), en in het vliegtuig een beetje zitten doezelen nadat we te hoog waren om nog naar buiten te kunnen kijken. Want we vertrokken natuurlijk vanuit een vliegveld midden in de Amazonejungle dus tijdens het opstijgen hadden we een mooi zicht op de meanderende riveren en ondoordringbare jungle waar we net ruim een week hadden doorgebracht! Erg mooi om te zien…

In Sao Paolo hebben we afscheid genomen van de Amerikaanse en nog een tijdje staan wachten op onze tas bij de bagageband voor de zekerheid. We moesten namelijk van het nationale gedeelte naar het internationale gedeelte van het vliegveld en op de heenweg (dus van internationaal naar nationaal) moet je dan in dit soort landen vaak om de een of andere reden je bagage ophalen en opnieuw inchecken. Maar onze tas kwam niet dus na een half uurtje vonden we het wel best en zijn we doorgelopen. We hadden hier een overstaptijd van 7 uur en 40 minuten, maar we konden gelukkig al gauw inchecken dus hebben de rest van de tijd doorgebracht in een rustig hoekje van de grote hal met lezen, suffen en computerspelletjes spelen. En op zich viel het wachten ons niet tegen, de tijd ging best vlot eigenlijk!

We hoefde nauwelijks te wachten toen we door de douane en veiligheidscheck gingen, maar wel een tijdje bij het instappen. En eenmaal ingestapt duurde het een eeuwigheid voordat we vertrokken; uiteindelijk hadden we zeker 40 minuten vertraging opgelopen maar de piloot was zelfverzekerd dat we die tijd makkelijk zouden inhalen want we zouden een kortere vluchttijd hebben. Na het eten was het tijd om te gaan slapen, maar dat kostte moeite dus ik heb wat films gekeken en wat spelletjes gespeeld – zelfs Hans had moeite om echt rustig te slapen ondanks zijn slaappilletje.

free counters