NOVEMBER 2018: ZUID-AFRIKA, ZAMBIA

Vanochtend konden we op ons gemak opstaan en het huis nog een beetje opruimen, omdat we pas om 10:30 opgehaald werden. Dat was ook wel fijn, want het is een hele roerige week geweest privé waarbij we gewoon totaal geen tijd hadden om zelfs maar aan Afrika te denken, en dan had ik het ook nog eens voor elkaar gekregen om, na een gezellige (en lekkere!) hamburgerlunch op dinsdag met een collega, vanaf woensdagavond “plezier” te hebben van een voedselvergiftiging waar ik nog niet vanaf was! We hadden tot voor deze week nog wel wat kleine dingetjes klaargelegd en zo, maar het echte inpakken werd dus voor 95% allemaal op zaterdag gedaan, puur gebaseerd op routine en ervaring. Wat zijn we blij dat we onderhand wel een beetje weten wat we mee moeten nemen naar Afrika!


Met het inpakken (hopelijk) helemaal klaar gisteren, konden we vanochtend rustig wat brood smeren voor onderweg en de laatste twee eitjes koken. Ik heb een eitje op droge toast gegeten als ontbijt, en het andere eitje en een droge boterham met wat honing ingepakt voor de lunch (ik kon even het idee van wat voor eten met vet erin dan ook niet zien of luchten). Het hoogtepunt van de voedselvergiftiging (waarschijnlijk kruis-besmet vlees van een medium rare gebakken hamburger waarbij het vlees zelf prima was, maar er foute bacteriën mee in aanraking gekomen zijn) was gelukkig al voorbij (koorts en misselijk op woensdag en donderdag, diarree op donderdag en vrijdag in combinatie met af en toe hevige pijnlijke buikkrampen en nauwelijks eetlust, en een dagje min of meer rust op zaterdag, tot de diarree vanochtend vroeg tussen 6 en 8 weer vier keer terugkwam), maar ik kon dus merken aan vanochtend vroeg dat mijn darmen zelf nog niet helemaal hersteld waren, en wilde het dus nog even rustig aan doen met eten. En omdat we wisten dat we op onze eerste vlucht vandaag niets te eten zouden krijgen, zou het heel lang duren tot we iets te eten kregen, dus konden we maar beter een paar boterhammen meenemen!


Ik merkte vanochtend dat ik niet zo gestrest was als anders voor vertrek; is de algemene lamlendigheid die ik voelde van de voedselvergiftiging toch nog ergens goed voor. De taxichauffeur was er precies op tijd om 10:30, en na een rustige vlotte rit met niet al te druk verkeer (alles relatief, het is nooit echt rustig op wegen in Nederland...) kwamen we op een drukke terminal 3 aan op Schiphol. Tot onze verbazing was het wel super rustig bij de balies van British Airways waar wij moesten zijn, dat viel mee! We konden onze bagage inchecken en doorboeken tot Johannesburg en kregen onze tickets voor beide vluchten, en konden toen (nadat we de backpack op aanraden van het grondpersoneel afgegeven hadden bij de oddsized bagage) naar de veiligheidscheck. Die was een beetje rommelig (met name omdat de personenscanner wat mankementen leek te hebben en er dus een file aan handbagage al door de scanner was terwijl de eigenaren zelf ook nog gescand moesten worden), maar op zich ook niet zo heel druk en we waren er redelijk snel doorheen. Tot onze grote verbazing hoefde helemaal niets van onze elektronica uit onze tassen, alles kon gewoon zo gescand worden. Wat een vooruitgang, we zijn anders altijd 5 minuten bezig met alle elektronica uit- en weer in te pakken! Wel moest ik mijn zware wandelschoenen uit en werd het rugzakje na het scannen geswipet voor drug en/of explosieven.


De douane was druk – alle Westerse paspoorten moesten door de automatische poortjes, alle andere paspoorten door de bemanden poortjes – maar ook die ging op zich wel vlot, en voor we het wisten zaten we na een wandeling van totaal bijna een kilometer rond 12:45 lekker bij onze gate helemaal in een van de uithoeken van Schiphol te soezen in het zonnetje dat door de ruiten kwam tot het een uurtje later tijd was om aan boord te gaan. Het vliegtuig zat bomvol, schijnbaar was er vanochtend een vlucht uitgevallen vanwege een hydraulisch mankement, en waren die passagiers over de dag verspreid over andere vluchten, dus ook die van ons. De vlucht naar Engeland was maar 3 kwartier, en Hans en ik konden beiden onze ogen niet openhouden en zaten dus steeds te knikkenbollen waardoor hij nog sneller voorbij was! Om 15:15 Nederlandse tijd landde we op Heathrow.

Schijnbaar was er een verandering geweest in de planning, want waar we tijdens het boeken overtuigd waren geweest dat we niet van terminal hoefde te veranderen, bleek vanochtend bij het inchecken dat we desondanks toch op vliegveld Heathrow zouden moeten overstappen van terminal 5 naar terminal 3, en er stond een aangeraden minimum overstaptijd voor van 90 minuten. Onze overstaptijd was 130 minuten, dat klonk dus in theorie alsof er niet zo veel speling was. Maar in de praktijk viel dat reuze mee. Toen we geland waren konden we redelijk snel van boord en Hans en ik waren binnen de kortste keren bij de shuttlebusterminal, waar er binnen 2 minuten al een shuttlebus kwam aanrijden. Dat was boffen! De bus laadde ons en een vijftal andere passagiers in, en stond toen te wachten om in het drukke vliegveldverkeer in te kunnen voegen, terwijl een stuk of 8 passagiers die een paar seconden later in de terminal waren nu beteuterd door het glas naar ons stonden te kijken omdat de chauffeur niet nog de deuren opendeed om hen ook mee te nemen. De volgende shuttlebus zou over 16 minuten komen...


Onze shuttlebus reed een ritje van zo’n 12 minuten over het drukke, volle en grote vliegveldterrein; er waren allerlei wegen, stoplichten en zelfs tunnels om het verkeer te leiden, het leek wel een ministad! Maar we waren dus vlot aangekomen bij ons doel terminal 3. Daar kwamen we bij de veiligheidscheck waar de laptop eruit moest om door de scanner te kunnen. We weten inmiddels dat het niet zo zeer de laptop als wel de grote zak met allerlei snoertjes, stekkers, powerpacks, de verschillende fototoestellen en de ereader is die de resultaten van de scanner iedere keer onleesbaar maakt, en maakt dat de bruine tas eigenlijk iedere keer nog handmatig nagekeken moet worden, maar ondanks dat we aandrongen om de rest van de elektronica eruit te halen zei de beambte dat het echt niet nodig was. Hmmmm, en welke tas werd naar het aparte nakijk-pad gestuurd? Inderdaad de bruine tas vol elektronica. Ach ja...


Maar het was druk bij het nakijken, er stond maar één vrouwelijke beambte en wel drie wachtende passagiers voor ons, waarvan degene direct voor ons een gigantische plastic tas vol hotel-zeepjes en -shampoos en allerlei andere hotelhebbedingetjes in haar rugzak had gehad en die niet eruit had gehaald voor de scanner. Vol tubes en flesjes vloeistoffen dus, en die moesten allemaal nagelopen worden; het baatte niet dat alle hoteltubes en -flesjes 100 ml of minder waren (de vrouw, die ondanks deze berg toiletartikelen stonk, had ook haar eigen grote toiletartikelen erbij gemikt), de beambte gaf haar een klein plastic zakje en ze mocht alleen meenemen wat minder dan 100 ml was en daarin paste. Zucht. Dit duurde dus een eeuwigheid en ondertussen begon de rij achter ons ook weer steeds groter te worden... Gelukkig kwam er een tweede vrouwelijke beambte aan gekuierd, die echter tot onze verbazing de bak van de man die na ons aan de beurt was ging bekijken en bespreken! Waarschijnlijk omdat dat gewoon een laptop, een klein tasje vloeistoffen en een jas was, en ze geen zin had in onze grote bruine tas die ongetwijfeld vol lastige dingen zat.


De vrouw met de toiletartikelen was ondertussen nog steeds bezig, en de tweede vrouwelijke beambte kon nu eigenlijk niet met goed fatsoen ontkomen aan het behandelen van onze bruine tas, dus vond daar een oplossing voor en bracht een van de bagagebakken naar de andere bagagescanner, en hield daarna een praatje met een mannelijke collega voor ze nog verder bij ons vandaan ook weer een gemakkelijk klein klusje oppakte. We stonden met open mond toe te kijken! Maar inmiddels was de eerste vrouwelijke beambte eindelijk klaar (letterlijk en figuurlijk) met de toiletartikelvrouw en liet haar verder haar spullen inpakken terwijl ze onze tas oppakte om te bekijken. Inderdaad, de kluwen elektronica was te lastig geweest voor de scanner, en nadat ze alle elektronica even nagelopen had kon de bruine tas terug door de scanner, even een explosieven-swipe krijgen en toen konden wij eindelijk door. We hadden onze bruine tas alweer ingepakt en de toiletartikelenvrouw was nog bezig haar zooi in te pakken!


Er was gelijk na de veiligheidscheck een waterkoeler waar we ons lege flesje konden bijvullen, en toen konden we doorlopen naar onze gate. Al met al was het dus gelukkig enorm meegevallen met de transfer van terminal naar terminal, maar het scheelde denk ik dat het op zich niet zo heel druk was. We hebben een half uurtje in een centraal gebied in de duty free gezeten en onze boterhammen gegeten; het was inmiddels al 16:30 in Nederland, en we hadden sinds ons ontbijt rond 9:30 dus niets meer gegeten! Rond 16:45 Nederlandse tijd (een uur eerder Engelse tijd) werd bekend welke gate we moesten hebben, een uur voor vertrek, en toen konden we de zo’n 15 minuten lopen naar onze gate, waar we eigenlijk al gelijk in de rij konden aansluiten om te boarden. Ging allemaal heel vlot dus, los van de rommelige veiligheidscheck een perfecte overstap!

We vlogen vanuit Heathrow met Virgin Atlantic, een maatschappij waar we nog nooit mee gevlogen hadden, en het vliegtuig was vanbinnen haast sjiek en modern ingericht, met rode en zwarte accenten en stemmig roodachtig licht. Het was ook een gloednieuw toestel, met touchscreens in de stoelruggen, en de stoelen waren geeneens zo heel nauw, maar het grote nadeel merkte we al heel gauw, de stoelen zelf waren keihard en leken letterlijk geen voering te hebben! Dit ging een zware vlucht worden...


20 minuten later dan gepland om 19:05 Zuid-Afrikaanse tijd (ik had mijn mobiel al vooruitgezet) begonnen we aan het taxiën, want het was zo druk op het vliegveld dat we op onze beurt moesten wachten om op te kunnen stijgen. Er zaten best wel leuke spelletjes in het media-aanbod, maar omdat je alleen het touchscreen had en geen console, moest je constant je arm in de lucht houden om te kunnen spelen; best vermoeiend en niet echt ergonomisch, dus we hebben geen van beide veel spelletjes gespeeld! Er waren redelijk wat films en series om uit te kiezen maar niets sprak echt aan, terwijl ik meestal op dit soort vluchten echt moet uitkiezen waar ik naar wil gaan kijken! We kregen na een tijdje een drankje en wat pretzels, en kort daarna de avondmaaltijd. Ik had vanochtend om 9:30 immodium geslikt voor de zekerheid, maar voelde me sindsdien eigenlijk kiplekker en had nu best wel honger na een paar dagen nauwelijks gegeten te hebben, dus koos de meest afgevlakte maaltijd qua smaak die ik kon verzinnen, want ik moest nog even niets hebben van sterke smaken. Pasta met romige tomatensaus, veiliger kon het haast niet! En inderdaad, volledig smakeloos, precies waar ik zin in had...

Er zaten wat Zuid-Afrikaanse dames achter ons die een beetje druk en opgewonden waren toen we nog op de grond stonden, maar gelukkig al gauw rustig werden toen we in de lucht zaten (ik moest wel eentje haar blote voeten een stevig elleboogje geven omdat ze een groot gedeelte van mijn armleuning als steun wilde gebruikte, maar ze snapte de hint en vond een ander plekje voor haar voeten, zodat ik mijn ellebogen gewoon normaal kwijt kon), en ondanks een wat onrustige avond werd het zo rond 22 uur Zuid-Afrikaanse tijd wat rustiger. (Denk ik, want Engeland was een uurtje eerder dan Nederland, en Zuid-Afrika een uurtje later, dus ik wist op gegeven moment niet meer over welke tijd we het nu hadden!). Hans en ik zijn naar de wc geweest en rond 22:30 gaan slapen, Hans met een slaaptablet. Het was best koud in het vliegtuig en we waren dus blij met de extra dekentjes die we over onze knieën gelegd hebben.

free counters