NOVEMBER 2018: ZUID-AFRIKA, ZAMBIA

Ik heb een hele onrustige nacht gehad vannacht, vanwege de harde stoelen, en vooral vanwege het feit dat de vlucht een beetje bobbelig was, dus iedere keer sprong het riemen-aan lichtje boven ons hoofd met een goed hoorbare “ping” aan, maar tegelijkertijd lichtte ook alle schermpjes fel op met een pop-up aankondiging dat de riemen aangedaan moesten worden. In een donkere cabine is dat heel erg fel, zeker als je om te gaan slapen je scherm hebt gedimd en deze desondanks opeens weer fel oplicht, op zo’n 40-50 cm van je gezicht vandaan. Dit gebeurde wel 4-5 keer tijdens de nacht, ook liepen er stewardessen hard-zachtjes midden in de nacht te vragen wie er drinken wilde, en werd op een onchristelijk vroeg tijdstip de cabineverlichting weer gelijk vol aangezet om mensen te wekken voor het ontbijt dat een uur later kwam. Nou dat wekken lukte wel, ik werd ook daar klaarwakker van! Hans heeft gelukkig dankzij zijn pilletje hiervan allemaal weinig meegekregen, hoewel ik wel aan hem merkte vannacht dat hij ook onrustig was – niet zo gek, de stoelen waren keihard en zelfs zonder alle afleidingen moest ik al steeds draaien en keren op zoek naar een comfortabele houding, en was hij dus ook onrustig om dezelfde reden.


Het ontbijt was een zompig “full English”, en dat sprak me totaal niet aan. Er was geen brood of beleg bij, wel een bakje harde appelstukjes waar ik ook geen zin in had, maar gelukkig waren de kleine yoghurtjes erbij redelijk neutraal van smaak en textuur, dus Hans pikte uit mijn ontbijt wat hij nog lustte en ik kreeg van hem zijn yoghurtje. Toen was het wachten tot we gingen landen, waarmee begonnen werd om 5:30, en keurig precies op tijd om 5:45 landde we in Johannesburg.

We konden redelijk vlot uit het vliegveld en kwamen na een korte wandeling in de grote hal van de douanecontrole terecht, waarvan bijna alle hokjes wel bemand waren. Het was druk, maar doordat er zo veel douanebeambten waren ging het dus al met al wel redelijk vlot.


Gelijk achter de douane waren de bagagebanden; Hans liep eerst even naar waar men gezegd had dat de oddsized bagage zou moeten zijn, terwijl ik doorliep naar de band waar alle bagage van ons vliegtuig op zou moeten komen. Tot mijn verbazing kwamen allebei onze tassen al bijna gelijk aan zodra ik daar aankwam, dus ik trok ze van de band af en stond nu te overwegen hoe ik Hans aan de andere kant van de hal duidelijk kon maken dat ik alles al had, zonder bagagekarretje om naar hem toe te kunnen lopen, en zonder de bagage onbeheerd achter te laten... Maar gelukkig kwam Hans er al aan en had hij onderweg een bagagekarretje gevonden dus konden we richting de aankomsthal lopen.


Nog voor we daar waren zagen we echter wat pinautomaten aangegeven en besloten we maar te kijken of we hier al wat geld konden pinnen; de eerste pinautomaat deed niets, maar de tweede werkte en gaf ons wel 5000 rand, dat was mooi meegenomen! Tevreden liepen we nu naar de aankomsthal op zoek naar de chauffeur van de verhuurder met het bordje met onze naam erop. Hopelijk was alles goed doorgekomen want we hadden de auto van onze gebruikelijke verhuurder via Bhejane laten boeken, het bedrijfje waarmee we later deze reis de tocht naar Zambia gingen doen, en waren er dus zelf nauwelijks bij betrokken geweest. Inderdaad, hij stond er, te kletsen met een andere chauffeur ergens achterin, met het bordje met onze achternaam juist geschreven, mooi zo! Hij had er al een tijdje gestaan want niemand had hem verteld of de 5:45 op zijn bordje nu onze vlucht-aankomsttijd was, de tijd dat we in de aankomsthal zouden zijn, of de tijd waarop we de auto wilde hebben... Arme man!


We liepen achter de chauffeur aan naar buiten en hadden ons allebei al een beetje ingesteld op lekker een half uurtje soezen in de auto onderweg naar de autoverhuurder want alles was zo snel gegaan vanochtend, en het was nu 6:30 Zuid-Afrikaanse tijd, maar nog maar 5:30 Nederlandse tijd, na een slechte nacht. Dus we waren nog niet echt wakker en konden nog wel een half uurtje rustig zitten gebruiken. Nou, en dan zou het als we aankwamen bij de verhuurder misschien een uurtje of zo duren voor alles rond was met de auto en administratie, misschien langer als het druk was, en daar konden we meestal ook nog wel een tijdje zitten wachten, dus waarschijnlijk zouden we zo rond 8:30 uur op zijn vroegst wel op pad kunnen, dan zouden we hopelijk toch wel een beetje wakker zijn inmiddels!

Het liep iets anders, want de chauffeur bracht ons naar buiten en gebaarde naar een Toyota Hilux die op nog geen 50 meter van de aankomsthal geparkeerd stond, hij had onze auto alvast voor ons meegenomen en we konden hem gelijk meenemen! He, watte? We keken allebei een beetje slaapdronken verrast, dus we hoefde niet meer naar de verhuurder? (Daar ging ons auto-dutje) Nee hoor, zei de chauffeur trots, ik heb alles bij en jullie kunnen gelijk op pad! Pffff... Ok, slik, we moesten iets eerder in huurauto-in-ontvangst-nemen-modus schieten dus, en liepen met hem de papieren na en de auto of alles in orde was en alle krassen en deuken netjes op het huurformulier gezet werden. We hebben dit keer voor het eerst een kale Hilux gehuurd zonder koelkast of andere kampeerspullen, want die koelkasten zijn altijd een beetje onhandig (ze zitten zo hoog in de bakkie achterin en openen altijd naar boven toe, zodat wij relatief kleine mensen er nauwelijks bij kunnen en al helemaal niet kunnen zien wat er nog in zit) en eigenlijk gebruiken we ze alleen voor wat water en blikjes fris. In plaats daarvan hebben we nu een koeltas en koelelementen meegenomen en gaan we kijken hoe dat werkt.


Uiteindelijk waren we helemaal klaar met de auto nalopen (Hans en ik hadden het stiekem nog een beetje zitten uitrekken omdat we zeker wilde zijn dat we alles bekeken en gedaan hadden wat we op dat moment konden verzinnen). Maar rond 7 uur ’s ochtends zaten we dus allebei in onze huurauto met de papieren in de hand, de gps actief en klaar voor vertrek, de bagage in de achterbak, het parkeergeld voor ons betaald, en liep de vrolijke chauffeur weg, op naar het volgende klusje, en wij waren nog een beetje slaapdronken en beduusd van hoe snel alles gegaan was – we waren pas vijf kwartier geleden geland!


Hans is heel voorzichtig gaan rijden om weer te wennen aan de lange grote Toyota Hilux en het links rijden, en het bleek gelukkig zo te zijn dat het vliegveld zuid van Johannesburg lag (de autoverhuurder ligt veel meer richting het centrum), waardoor we binnen de kortste keren op de snelweg de stad uit zaten. Zo kon Hans weer wat gemakkelijker wennen aan zijn eerste kilometers in Zuid-Afrika. We reden redelijk vlot de stad uit en meer landelijk gebied in, wat gelijk ook een stuk rustiger werd, gelukkig.


Rond 8:45 reden we op een rustige landweg toen Hans opeens in zijn zijspiegel de reserveband achterop de auto in beeld zag komen... Die is bevestigd op de achterdeuren van de bakkie, het (afzonderlijk) afgesloten metalen gedeelte dat op de pick-up achter onze vierstoelen-cabine is bevestigd voor meer opslagruimte en normaal gezien ook de kampeerspullen. En als Hans die band in zijn spiegel kon zien, betekende dat dat de achterdeur open was en aan het heen en weer zwaaien! Ongelofelijk, die was dus niet op slot gedaan en de chauffeur had er ook niet aan gedacht om ons te waarschuwen. Hans had die deur helemaal niet gebruikt bij het inladen van onze bagage achterin de bakkie, en was er van uit gegaan dat hij op slot was, zoals de rest van de deuren. Hans is gelijk gestopt (gelukkig was het heel rustig op de weg), en met een beetje moeite heeft Hans de deur dicht gekregen, want hij sloot niet goed zodat je het hangslot er niet goed op kreeg. We waren vooral enorm opgelucht dat de deur niet richting tegemoetkomend verkeer was gezwaaid, en dat onze bagage hierdoor niet op straat was gevlogen. Oef. Was even schrikken, maar we konden weer door!

We reden verder lekker door mooi maar niet al te bijzonder landschap dat landelijk was, met boerderijen, velden, bosjes en glooiende heuvels. Onze weg ging rechtdoor maar glooide mee met de heuvels en terwijl we lekker doorreden, heuvel op en heuvel af, zagen we op de horizon dikke rookwolken; eerst dachten we een grasbrand, maar daar waren de rookwolken terwijl we geleidelijk aan naderde toch wel erg dik en zwart voor. Uiteindelijk stonden er auto’s langs de kant en zwaaide mensen die uit hun auto kwamen dat we moesten stoppen; bovenop het volgende heuveltje was iets flink aan het branden!

Het bleek een van de mijn-vrachtwagens in deze omgeving te zijn, die een witte lading vervoerde die niet brandbaar leek, erts of zout of zo. Eerst zagen we niet zo goed wat er nu precies gebeurd was, maar toen zagen we dat de vrachtwagen onze kant op gericht stond, alleen de cabine was volledig uitgebrand, gewoon letterlijk helemaal WEG, er was alleen nog een hoopje verwrongen zwart metaal rondom het motorblok over. Alles was aan het branden, met soms metershoge vlammen, wow! Hans dacht dat er misschien een kortsluiting was geweest, want de vrachtwagen stond ook gewoon netjes redelijk langs de weg, er was verder zo te zien geen ongeluk geweest hij stond alleen in lichterlaaie!

We hebben een tijdje staan kijken samen met de andere chauffeurs, de lokale verkeerspolitie en gewone politie terwijl een paar brandweermannen met een klein pompwagentje de vlammen doofde. Het pompwagentje bevatte alleen niet genoeg water om alles te blussen, dus de grootste vlammen waren wel geblust tegen de tijd dat het water op was, maar het motorblok smeulde nog en de brandende band midden op de weg waren de brandweermannen nog niet aan toegekomen.

Toen de pompwagen wegreed om bij te vullen besloten Hans en ik na nog even staan kijken om maar een omweg te zoeken hierlangs, want dit zou nog een half uurtje kunnen duren, maar misschien ook nog de hele dag. Dankzij de gps vonden we een aantal gravelwegen die ons keurig precies om dit stuk heen leidden, en hobbelde en bobbelde door het landschap. Halverwege begon het druk te worden met verkeer vanuit de andere richting, duidelijk dat de auto’s aan de andere kant van de vrachtwagen ook besloten hadden om een omweg te zoeken. Na zo’n 20 km over gravel gereden te hebben waren we blij om weer terug de asfaltweg op te kunnen rijden (hoewel we daar ook weleens een pothole, al dan niet opgevuld, tegenkwamen)!

Al gauw bleek terug op het asfalt dat de zijdeur van de bakkie een beetje los begon te komen; daar was ooit een slot vervangen, en het bleek dat het best lastig was om die goed af te sluiten. Hans heeft zijn best gedaan om hem dicht te drukken en de deur bleef verder voorlopig gelukkig dicht. Er waren onderweg stukken met kapot asfalt en opgevulde potholes, en het was dus best intensief rijden voor Hans. Rond 10:30 begon hij dan ook begrijpelijk moe te worden en zijn we in een zijweggetje gestopt zodat we even de benen konden strekken en hij even zijn ogen dicht kon doen. Het was duidelijk nodig, want hij heeft een half uurtje geslapen! Maar dat is ook niet zo gek, gezien de onrustige vlucht en de drukte van de afgelopen 2 weken.

Rond 11:30 kwamen we aan bij de mall in Bethlehem die ik ingepland had; de parkeerplaatsen waren ongewoon klein voor Zuid-Afrikaanse begrippen (gewoon Europees formaat, eigenlijk, maar dat is mini voor een bakkie!), maar gelukkig bleek er ook een overdekte parkeergarage te zijn met normale parkeervakken waar Hans gemakkelijk kon staan – en met de auto uit de zon, ook een voordeel! De mall bleek gloednieuw te zijn, zo nieuw dat nog maar de helft van de winkelruimtes bezet waren, en er waren dus ook helaas nog geen restaurantjes zoals we gehoopt hadden om wat te kunnen lunchen. Maar er was wel een Pick n Pay supermarkt waar we onze inkopen konden doen: dingen als grote 5-liter flessen water, wat fris (gek genoeg was er geen bitter lemon te vinden, die was niet bevoorraad), Doom-spiraaltjes om te branden tegen muggen (we hebben onze hele voorraad van zo’n 30 spiraaltjes bij, maar dit soort dingen zijn ideaal voor allerlei landen dus we kopen er graag een ruime voorraad van), en chips. Want de eerste 10 dagen reizen we met z’n tweetjes en dan is het ’s avonds in de accommodatie wel erg lekker om wat chips te kunnen eten! En we kochten twee verse warme vleespasteitjes voor de lunch.

Tevreden met onze aankopen zijn we nog een beetje door de mall geslenterd, en daarna terug naar de auto gewandeld. Het was nog hartstikke vroeg, rond 12 uur, de accommodatie was maar 2-3 km verderop, en we konden officieel pas rond 14 uur inchecken volgens de boekingswebsite, maar we besloten het er toch maar op te wagen en reden erheen. Wat een geluk, het was iets na 12 uur maar we konden gewoon al inchecken, jeeee! Hans heeft een goed plekje gezocht om te parkeren in de smalle parkeervakjes en ik heb ons ingeschreven en de administratie afgehandeld, en toen konden we onze spullen naar de kamer slepen en onszelf installeren.

Wat een mooie luxe kamer, met een keukenhoekje met aanrecht en zelfs een keurig gedekt tafeltje voor twee, verder een lekkere bank en een grote badkamer! Heerlijk. We waren rond 12:30 geďnstalleerd, en hadden onderhand flinke honger dus hebben we de twee pasteitjes lekker opgepeuzeld. Als toetje maakte we een kopje filterkoffie (we hebben er genoeg bij om, iedere nacht dat we in accommodaties slapen en niet met de Bhejane groep, ieder ééntje te kunnen nemen), en een soort oreo koekje dat we gratis in onze kamer kregen.

Om 13:15 hoorde we gerommel, en daarna begon een tropische stortbui die 10 minuten volle kracht duurde, en daarna wat afzwakte. Maar in principe bleef het tot in de avond af en aan regenen, met regelmatig gerommel en gedonder, zelfs wat bliksem, en regelmatige stortbuien, die lekker kletterde op het golfmetalen dak. Hans kon rond 13:30 zijn ogen niet meer openhouden en begon aan het eerste dutje van de middag, ik stortte om 15:30 opeens in en moest ook een dutje gaan doen, en zo zijn we al duttend de middag doorgekomen, we waren allebei kapot!

Rond 17 uur voelde we ons allebei weer een beetje levend en maakte onszelf klaar om rond 17:30 weg te rijden richting het centrum. Ik had op internet gevonden dat volgens reviews hier toch echt wel de beste Ocean Basket (Afrikaanse vis-en-friet keten, is een beetje een Afrika-traditie geworden om daar minstens één keer per reis te gaan eten) van heel Zuid-Afrika moest zijn, en dat wilde we weleens uitproberen! In het zoveelste buitje vonden we een parkeerplaats aan de overkant van de straat bij een kleine supermarkt, en liepen naar het restaurantje. Maar ik was de gps in de auto vergeten, en dat is na de paspoorten zo’n beetje ons meest kostbare bezit want zonder gps zijn we verloren, en Hans was niet helemaal happy met de parkeerplek, dus ik liep het restaurant in om een plek te zoeken en hij ging de auto op een beter plekje naast het restaurant parkeren.

De service was, zoals ook op internet gestaan had, fantastisch; zo werd er continu gevraagd of alles naar wens was, was men erg attent en beleefd, en we kregen keuzes voorgeschoteld die we niet wisten dat we hadden bij een Ocean Basket – zo hebben we nu ontdekt dat je om extra citroen/boter/knoflooksaus kunt vragen, de heerlijke decadente saus die alleen bij een of twee gerechten geserveerd wordt, en dan krijg je gewoon een heel bakje van die saus! En het eten was inderdaad heel erg goed, de vis lekker gebakken en de friet was misschien wel de beste friet die we ooit in Afrika op hebben, krokant waar het anders altijd slappe friet is. We hebben gesmuld en een toetje en mini-milkshake genomen, en konden toen naar huis terugrollen. Ik had veel honger maar zat ook heel gauw vol merkte ik want ik heb de laatste 3-4 dagen heel weinig gegeten vanwege de voedselvergiftiging, maar Hans hielp me wel een beetje met de lekkerste stukjes opeten! Ook de eigenaar kwam op gegeven moment even langs de tafel om te vragen of alles naar wens was, en we hebben dus geprobeerd om hopelijk een goede fooi achter te laten.

Rond 19:15 waren we terug in onze kamer, de parkeerplaatsen waren smal maar we gingen ervan uit dat we morgenochtend ver de laatste zouden zijn die weg zouden gaan (er leken namelijk vooral zakelijke klanten te overnachten vanavond) dus Hans schoof de auto mooi in een hoekplek waar hij anders nooit voor zijn plezier in zou proberen te parkeren. We hebben nog wat oploskoffie en thee gezet, ik heb de route voor morgen ingepland op de gps (ik heb een route gemaakt met coördinaten van alle punten erbij, naast adressen en zo, want dat was me in Engeland en Spanje erg goed bevallen en bleek nu ook weer handig) en daarna hebben we gedoucht en gerust tot het bedtijd was: we zijn rond 22 uur gaan slapen want we waren doodmoe.


We zagen vandaag aan de gps dat we vanaf het landen in Johannesburg steeds tussen de 1500-1600 meter boven zeeniveau gezeten hadden; daar merk je niet direct zo veel aan, het lijkt voor je gevoel zelfs wel zeeniveau te zijn, maar we merkte het indirect doordat we droge lippen hadden en droge snotjes en kleine bloedinkjes in onze neus, vergelijkbaar met toen in Bolivia.


Tijdens het rijden vandaag hebben we best wat kleine zwarte vogeltjes gezien met een extreem lage staart, wel 2-3 keer zo lang als hun lichaam, en als ze opvlogen zag je een vlek geel en rood bij hun flanken. Hele aparte vogeltjes, die we weleens meer gezien hebben in Zuidelijk Afrika, maar eigenlijk nog nooit zo vaak als vandaag en zomaar langs de weg.

free counters