NOVEMBER 2018: ZUID-AFRIKA, ZAMBIA

Omdat ik in het programma van tevoren rekening had gehouden met een potentiele ballonvaart hier vanochtend bij zonsopgang, maar het bleek dat die niet eens bestond in dit gebied, konden we rustig opstarten. En omdat we in de buurt van de accommodatie van vanavond misschien een helikoptervlucht over de Drakensberg keten zelf zouden kunnen doen, had ik vandaag niet zo’n lange route gemaakt om hier ook tijd voor in te ruimen.


Dus we konden rustig aan vertrekken en dat was maar goed ook want de lieve, babbelende eigenaresse was een beetje chaotisch en ons ontbijtje duurde lang om door te komen. Maar ze had haar best gedaan en maakte precies klaar wat we wilde: Hans kreeg lekkere gebakken eitjes van hun eigen kippen, met spek en toast, en mij bood ze havermoutpap en yoghurt aan omdat ze wist dat ik gisteren niet helemaal lekker was en graag iets neutraals wilde, en daarnaast had ze nog maisbroodjes nog vers en vochtig uit de oven gemaakt, en een klein buffetje met jam en ontbijtgranen en zo klaarstaan.

Terwijl Hans de auto inrichtte deed ik afrekenen, en was stomverbaasd toen de eigenaresse zonder aanleiding er opeens tussen neus en lippen uitflapte dat zij en haar man pas 3 weken geleden gescheiden waren, de accommodatie van haar was en hij nu in feite inwonende klusjesman en haar businesspartner was. Oeps, dat had ik niet verwacht, ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren, en Hans en ik hadden het er later tijdens het wegrijden nog een paar keer over, apart! Het zat haar vermoedelijk nog erg hoog! We hebben hartelijk afscheid genomen, met de moederhond veilig in de keuken opgesloten.


Rond 9:30 waren we op pad, wat later dan gepland maar we hadden de tijd, en reden naar ons eerste doel. In dit gedeelte van de Drakensberg kun je op een afstand langs de bergketens rijden, maar wil je echt iets zien dan moet je steeds een vallei inrijden en er weer via dezelfde weg weer uit voor je verder kunt.

De eerste vallei van de dag was wel mooi maar niet zo heel spannend. We reden een eindje terug op onze route van gisteren, sloegen af richting de bergen en reden kort daarna opeens op mooi asfalt, door een klein dorpje met een asfalthoofdweg en nette stoepen ernaast, een heel raar zicht eigenlijk. We vermoeden dat een hooggeplaatste dorpsbewoner contacten had waarmee hij dit mogelijk had gemaakt, maar een gek gezicht was het wel, dit stukje asfalt in het midden van niets. Toen we voorbij het dorp waren kwamen we in een mooie vallei met in de verte mooie bergen. Hier zou een gemakkelijk toegankelijke grot moeten zijn, maar daarvoor moesten we een klein resort of nationaal parkje inrijden waar je entree moest betalen (en dan nog apart voor de grot zelf), en ik wist van internet dat de grot wel aardig was, maar niet bijzonder. Omdat we hier verder niet veel meer konden zien dan wat we al zagen (de weg stopte tenzij je nog naar de grot in het resortje wilde rijden), draaide we om en reden weer terug op onze sporen.

De tweede vallei, richting het klein en enigszins vervallen nationaal parkje van Highmoor, was een prachtige rit. Echt een mooie kronkelende vallei met in plaatsen steile wanden met overal bergen rotsen, dan weer afgesleten rotsvelden, gladgepolijst alsof er gletsjers overheen gegaan waren. Om ons heen waren we tijdens de rit omringd door rij na rij van steeds hogere bergen op de horizon. Eenmaal boven in het uitgestorven en beboste kamp van Highmoor waar verder geen zicht op de bergen eromheen was, draaide we de auto rond en groette de verveelde bewaker die ons binnengelaten had (waren we de eerste en enigste auto van de dag? Goed mogelijk…) terwijl we in dezelfde beweging terug naar beneden reden. Ook de rit naar beneden was schitterend, we hebben ervan genoten.

In de volgende vallei reden we weer naar boven tussen mooie bergen en rotspartijen naar Giant’s Castle. Daar aangekomen bleek er een redelijk formaat kamp te zijn met winkeltje, bungalows en campsite. We zijn nog even in het winkeltje gaan kijken, en toen door het kamp gelopen naar het einde van het kamp om nog even het indrukwekkende uitzicht van de mooie vallei omlijst door hoge bergen en rotswanden in de verte zo veel mogelijk in ons op te nemen, voor we terug naar beneden door deze vallei en verder langs de bergen reden.

Je kon hier allerlei wandelingen doen die ongetwijfeld prachtig waren, maar minimaal 4 uur tot soms wel meerdere dagen duurde. De kortste wandeling was eentje van een uur (alleen heen, of heen en terug, dat was niet duidelijk), naar een grot-museum in de mooie vallei achter het kamp, waar in een ondiepe grot wat rotstekeningen gevonden waren, en om dat te illustreren, mannequins van de eerste bewoners getoond werden en hun bezigheden, ook weer volgens internet niet onaardig maar niet heel bijzonder. Nu bleek in het kamp dat je er maar één keer per uur naar binnen kon en verplicht met gids – dat was niks voor ons, sowieso, want dan sta je waarschijnlijk drie kwartier lang naar een verhaaltje te luisteren terwijl je het al binnen 5 minuten gezien hebt. Plus we hadden net de groep gemist dus zouden voor het volgende uur moeten wachten. In plaats daarvan hebben we genoten van het mooie landschap om ons heen, voor we terug naar de auto liepen en naar de volgende vallei reden.

Dit was een wat langere rit, erg mooi langs constant wisselende en indrukwekkende vergezichten naar het gebied van Cathkin. We reden op ons gemak en kwamen rond 13:30 in de buurt van onze accommodatie, en omdat we nog zo vroeg waren, besloten we alvast iets van het programma van morgen mee te pakken en door te rijden naar Monk’s Cowl, weer een vallei.

We reden tijdens die rit richting indrukwekkende hoge zwarte puntige pieken op de horizon, boven ons horizontale lagen overhangende rotsen en steile groene bergwanden, en in de kronkelende vallei waar we reden veel bosjes waardoor de vergezichten steeds verschenen en verdwenen. Eenmaal boven gekomen bleek het piepkleine kamp zo bebost te zijn dat je eigenlijk niets meer zag van de steile zwarte pieken waar we heel de rit door de vallei naar toe gereden waren, dus we hebben nog eventjes rondgekeken in het kamp en zijn toen op ons gemak terug naar beneden gereden en naar onze accommodatie.

Het was vandaag bewolkt en heiig boven de pieken, en we zaten onderweg enorm te dubben of een helikoptervlucht dus wel de moeite zou zijn, maar besloten toch maar naar het resort tegenover onze accommodatie te rijden (bleek een soort Zuid-Afrikaanse Centerparks te zijn) en te informeren naar de helikoptervluchten die vanuit daar plaatsvonden. Rond 14:15 hadden we onszelf opgegeven bij de receptie voor een helikoptervlucht en ons telefoonnummer achtergelaten, maar omdat er 4 mensen nodig waren om de vlucht door te laten gaan hadden we geen verwachtingen dat het zou lukken.

We reden daarna nu eindelijk dan naar onze accommodatie, een van twee ronde huisjes (rondavel) die een gezin op hun terrein had gemaakt voor mensen zoals wij. De twee rondavels stonden dicht bij de weg, verder naar beneden op het terrein stonden nog wat gebouwen dus we besloten daarnaartoe te rijden en te informeren of we konden inchecken. In het zo te zien piepkleine woonhuis dat het meest levendig leek, en buiten op het erf, liepen totaal wel 4 honden te blaffen, in allerlei maten! Ik merkte aan mezelf dat ik weliswaar niet bang was voor de honden, maar wel een beetje voorzichtig. Verder liepen er nog 2 katten en 5 kippen en god weet wat nog meer rond, een huishouden van Jan Steen! Ik moest een paar keer roepen en op de ramen van de halfopen schuifpui kloppen voor er achterin het gebouw iemand reageerde – die kon mij natuurlijk niet horen boven het geblaf van zijn honden uit! De eigenaar vertelde dat hij en zijn vrouw hun eigen huis, het grote gebouw naast dit gebouwtje, verhuurde, net als de rondavels. De rondavels voor dagjesmensen zoals wij, het huis voor langere periodes. Zelf woonde ze in dit gebouwtje dat in feite een uitgebouwde schuur was. Slim, ze leveren een beetje in aan comfort, maar kunnen daarvan in de plaats leven van wat hun eigen terrein oplevert!

De eigenaar was heel vriendelijk en liep met mij en de troep honden mee terug naar boven naar de rondavels toe terwijl Hans de auto keerde en ook terug naar boven reed. We kregen een van de rondavels toegewezen en de eigenaar liet nog even zien waar alles was en raadde ons aan om in het resort te gaan eten vanavond, of een eindje verderop waar ook iets was. Er was geen wifi in de rondavel, en ook geen tv-ontvangst, maar dat was slim en – vonden wij – sympathiek opgelost: er lag een bakje met USB’s naast de flatscreen die op de muur gemonteerd was en waar een kabeltje uit bungelde. Dus toen we klaar waren met de auto uitladen stak Hans een daarvan uit nieuwsgierigheid in het kabeltje; er stonden allerlei bekende films op en zelfs een promotiefilmpje van de regio, slim en leuk!


We installeerde onszelf, namen wat thee en koffie en iets te snoepen, en deden een beetje rusten. Hans begon aan een film van de USB’s, maar we kregen al om 15:10 een telefoontje, yes! Er had een ander echtpaar zich opgegeven, de vlucht ging door, om 16 uur! We hebben een tasje klaargemaakt om mee te nemen, met een extra camera en wat extra batterijen en memory cards zodat Hans en ik samen zouden kunnen filmen/fotograferen, en stapte om 15:45 in de auto om richting het resort te rijden.

We reden door het resort naar het grasveld-vliegveldje voor helikopters en kleine politievliegtuigen achter het resort, en konden na betalen en een korte veiligheidsbriefing naar de helikopter lopen.

Wat een mooie vlucht, we vlogen in een kwartiertje omhoog naar de loodrechte zwarte rotspieken waar we vanmiddag een beetje in de richting naartoe gereden waren, we vlogen vlak langs de rotswanden, over de hoge bergen en zelfs schuin vlak over een van de hoge met gras bedekte velden met koeien erop, dat abrupt in een diepe afgrond overging. Prachtig! En het was vanmiddag mooi opgeklaard dus we hadden mooi zicht over de bergen, pieken, rotsen, valleien en rivieren, om een goede indruk te krijgen van de Drakensberg keten.

Hieronder vind je een filmpje van een groot gedeelte van de 15 minuten duurde vlucht. LET OP, het filmpje is 56.8 MB groot (en 8:34 minuten lang), maar als je even tijd en geduld hebt, is het best een mooie (lage kwaliteit) indruk van het mooiste gedeelte van de vlucht!

Helemaal tevreden landde we een kwartiertje later, en hebben nog even een tijdje na staan praten met het andere echtpaar. Toen zijn we naderhand nog naar een winkelcentrumpje gereden vlakbij om even rond te kijken, maar daar was niet zo heel veel te beleven. Omdat het inmiddels 17 uur was besloten we maar terug naar het resort te rijden waar ik wist dat er een restaurantje was.

Daar in het restaurantje hebben we lekker buiten op het terras gezeten met uitzicht op de bergpieken waar we vanmiddag overheen gevlogen hadden. De kaart zag er goed uit, en we hebben best lekker gegeten. Ik heb vandaag geen last gehad van de voedselvergiftiging maar bleef nog even voorzichtig met wat ik at, voor de zekerheid.

’s Avonds terug in onze rondavel schrokken we ons wild toen we binnenstapte; we hadden vanmiddag de koeltas leeggemaakt en alles in de koelkast gelegd, en de tas met het deksel open laten staan op de grond. Een arme hagedis had het voor elkaar gekregen om in de tas te klimmen, maar kon er nou niet meer uit en was inmiddels redelijk paniekerig aan het krabbelen aan de gladde zijkanten. Ik heb hem voorzichtig buiten eruit gegooid en sloot de deur, maar de hagedis schoot gelijk weer via de aanzienlijke spleet onder de deur naar binnen! Dus ik heb hem in een hoekje gedreven, weer naar buiten gewerkt en de grote badhanddoeken in de spleet gepropt. Daar had hij niet van terug! En wij gingen toch niet douchen want het bad liep niet weg en had geen doucheslang… De rest van de handdoeken (we hielden er ééntje over voor onze handen en gezicht) hebben we in de rest van de spleten van de deur gepropt tegen insecten, en ’s avonds voor het slapen gaan heb ik een anti-muggen spiraaltje aangestoken voor de zekerheid.

free counters