NOVEMBER 2018: ZUID-AFRIKA, ZAMBIA

We hadden vandaag geen ontbijt bij onze boeking en alles qua boeking en administratie was al van tevoren geregeld en betaald, dus we konden vanochtend wegrijden wanneer we wilde. We stonden dus om 7:45 op om om 8:15 al bepakt en bezakt in de auto te zitten. Later kregen we nog een mailtje van de eigenaar om ons te bedanken voor ons verblijf, netjes!

We reden vandaag als eerste naar de volgende vallei in het gebied, richting Cathedral Peak. Het was een mooie rit naar boven maar we waren na gisteren natuurlijk behoorlijk verwend geraakt dus het mooie landschap van vandaag viel ons wat minder op. Onderweg naar boven betaalde we de entree voor het nationale parkje (op zich heel schappelijk ondanks dat iedere vallei onderhand wel een nationaal parkje is, want je betaalt steeds maar ongeveer 2,50 euro per persoon), en tot onze stomme verbazing kwamen we na een paar kilometer, net toen de pieken van Cathedral Peak in de verte pas echt interessant begonnen te worden, bij nog een slagboom! Wilde we bij wat ik denk dat het uitzicht was komen, nog een kilometer verderop volgens mijn coördinaten, dan moesten we hier nogmaals entree betalen, want een heel slim hotel had hier duidelijk, lang vóór de regering er überhaupt ook maar aan had gedacht er een nationaal park van te maken, de rechten van deze weg of misschien wel het gehele gebied gekocht, een mooi hotel neergezet en waren nu vrij om te doen en laten wat ze wilde…

We reden dus maar naar een kleine berghelling een halve kilometer terug, waar de regering HUN kamp weggezet hadden, “Didima”, naar de vallei zelf genoemd, en op zich ook heel mooi geplaatst bovenop een richel zodat je vanuit de bungalowtjes en grasveldjes toch nog een beetje de vallei van Cathedral Peak in kon kijken! We bezochten het winkeltje maar daar was eigenlijk niets bijzonders te vinden, ook geen informatie verder, en ook hier waren de wandelingen die je kon doen minimaal een halve dag, dus we hebben alleen een beetje van het uitzicht genoten.

Toen reden we deze vallei weer uit en reden na een redelijk lange rit de laatste vallei in, richting het Amfitheater en de Tugela Waterval, in het Royal Natal parkje. Het Amfitheater is het letterlijke (en misschien ook figuurlijke) hoogtepunt van de Drakensberg keten, met een halfrond plateau (vandaar de naam) met loodrechte rotswanden dat zeker 3000 meter boven zeeniveau moet zijn. De rotswanden torenen ruim 900 meter boven de rotspartijen onder de kliffen uit, en nog honderden meters boven de rest van het landschap uit, ongelofelijk groot! Van de top van dit plateau valt in het regenseizoen de Tugela Waterval (hij was nu dus onzichtbaar), die als tweede hoogste waterval ter wereld gezien wordt à zo’n 948 meter hoog. En volgens sommige wetenschappers zou het eigenlijk misschien zelfs wel de hoogste waterval ter wereld moeten zijn. Indrukwekkend landschap dus, zelfs al was de waterval op dit moment droog!

Ik had op internet op de website van een fotograaf coördinaten van vier mooie uitzichtpunten gevonden naarmate je dichter bij het Amfitheater kwam (je bleef er nog altijd kilometers van vandaan), en die gebruikte we vandaag dus als leidraad onderweg naar het einde van de weg. In de praktijk wezen de uitzichtpunten zichzelf wel, erg mooi was wel het uitzichtpunt vanuit de rand van een meertje; die hadden we misschien niet zo snel zelf verzonnen. Nu stonden we aan de rand van het mooie spiegelgladde meertje met in de verte de hoge halfronde muur van het Amfitheater, erg mooi.

Op gegeven moment stopte de weg helemaal (het laatste stuk was een klein eindje zigzaggend omhoog op een enkelbaans betonweggetje naar een piepklein kamp van bungalowtjes die erg exclusief waren). Vanuit hier, en het parkeerterrein onderaan het heuveltje, kon je alleen nog verder lopen wilde je dichterbij het Amfitheater en de voet van de waterval komen. En dat zou een zware wandeling van een paar uur enkele reis naar de voet van de waterval zijn, of wandelingen van een paar dagen omhoog het duizelingwekkend hoge plateau op, dus wij hebben vooral genoten van het uitzicht onderweg naar boven rijdend en ter plekke waar de weg stopte!

Ook terug naar beneden rijdend was mooi, al met al een mooie afsluiter van de Drakensberg. In het winkeltje van het park hebben we nog even rondgekeken, zo was er een maquette van het Amfitheater, en hebben we ijsjes gekocht om die in het beetje schaduw dat we op het parkeerterrein konden vinden lekker op te eten.

Helemaal tevreden met ons mooie rondje rondom de Drakensberg van de afgelopen dagen reden we nu weg van het gebergte en het binnenland in, naar Ladysmith, een drukke rommelige (overwegend zwarte) stad waar er op de grote stadsbegraafplaats graven te vinden waren van de Tweede Wereldoorlog en de Anglo-Boer oorlogen begin 1900. Omdat je in dit soort steden een beetje voorzichtig moet zijn met jezelf en je auto, reed Hans gewoon de begraafplaats op recht naar de verschillende veldjes waar we wilde zijn. Midden op zo’n rustige uitgestorven begraafplaats ben je veilig – er was verder alleen een tuinman en heel in de verte een begrafenis bezig, we hoorde het gezang zelf helemaal waar wij waren!

We hebben redelijk efficiënt een voor een de ereveldjes afgelopen en de graven bestudeerd, eerst het afgebakende Tweede Wereldoorlog ereveldje en daarna de wat meer opener veldjes van de Anglo-Boer oorlogen (aparte veldjes met graven zowel van de Engelsen, als van de Boeren). Toen we uitgekeken waren en een kleine sanitaire wildstop gehouden hadden bij wat bomen reden we verder, het drukke stadje uit en weer de rustige weg op. Wat zegenen we de GPS en coördinaten! De GPS kende weliswaar niet iedere weg in dit stadje maar kon ons toch redelijk efficiënt naar de coördinaten van de entree van de begraafplaats brengen, en net zo belangrijk, ook weer uit de stad! Heerlijk…

We waren voor vandaag klaar met bezienswaardigheden, en reden nu op ons gemak de laatste 100 km naar ons einddoel, het stadje Newcastle, waar we om 15:15 aankwamen. Hier had ik wat op internet een keurige B&B leek geboekt; het bleek in de praktijk zelfs een compleet landgoedje te zijn, in zijn eigen bos van mooie oude paars-bloeiende jacaranda bomen! We hadden een standaard kamer geboekt maar kregen een upgrade naar de deluxe kamer, een klein sjiek huisje, mooi ingericht met comfortabele stoeltjes en een sjieke afwerking. Komen we daar met al onze zooi! We hebben de auto uitgeladen en waren blij met de stoeltjes – het is ook weleens lekker om even lekker in een stoel te kunnen zitten! Omdat we dorst hadden hebben we flink wat gedronken, want we merkte dat we een beetje uitgedroogd waren.

Toen we weer bijgetankt waren zijn we om 15:30 naar een grote mall vlakbij reden, en daar hebben we tot 19 uur doorgebracht: met name rondkijken en kleding kopen. Vooral Hans was goed geslaagd, met 9 mooie bloezen bij de Pick & Pay en een korte broek bij Cape Union. Wij vonden de verkopers bij Cape Union bijzonder irritant, dat was een paar jaar terug op het vliegveld in Johannesburg ook, maar deze waren veel erger. Terwijl Hans zijn broeken aan het passen was deed de eigenaar en zijn verkoper mij constant lastigvallen; wil je een lange broek? Deze kun je afritsen, wil je niet een rugzak voor dat fototoestel? Ik heb een aanbieding voor dit, ik heb een aanbieding voor dat, ik heb een aanbieding voor gratis slippers als je meer dan zoveel uitgeeft, enzovoorts. Ik werd er een beetje sjagerijnig van en op gegeven moment had de eigenaar in de gaten dat ik er niet van gediend was en stopte het gelukkig.

Toen we geslaagd waren qua kleding hebben we in een supermarkt nog wat boodschappen gedaan voor de komende dagen en de spullen terug naar de auto gebracht voor we op zoek gingen naar een bank waar we weer 5000 rand konden pinnen. Daarna hebben we nog wat rondgeslenterd, en zijn uiteindelijk bij een Spurs restaurant gaan zitten om wat te eten en ondertussen mensen te kijken. Ik voel me weer goed, de voedselvergiftiging lijkt gelukkig voorbij, en heb dus lekker gegeten. Het eten zelf was wel ok maar niet geweldig, maar het mensen kijken was ronduit fascinerend af en toe, wat daar allemaal rondliep!

Om 19 uur reden we terug naar ons landgoedje om de rest van de avond te rusten, lekker te douchen, te internetten en koffie te drinken, pfffff, we waren doodop! We lagen er rond 22:30 in, en het begint warm te worden merken we – de afgelopen dagen in de bergen was het een heerlijke zonnige 15-20 graden overdag, maar vandaag tikte we al de 30 aan en het wordt nog warmer…

free counters