28/1 - 29/1: Vertrek, en aankomst Perth

We hadden het de laatste dagen erg druk gehad met voorbereidingen treffen voor de reis en afscheid nemen. Zowel bij mijn familie als bij Jooske’s familie. Bij sommige betekende dat een complete maaltijd en bij andere een tien minuten hand en zoen. En we waren eigenlijk al moe voor we vertrokken (niet echt hoor). Enfin op zaterdag stond ik dus om half 6 op om te douchen, scheren enz. Rond 6. 15 was ik beneden en volgde mijn dochter en Jooske al snel. Even later kwamen mijn zoon en zijn vriendin ook naar beneden om dag te zeggen. We zaten nog wat te flauwekullen over van alles en nog wat, toen er gebeld werd, Hans! (nee niet ik maar een goede vriend van me.) We namen uitgebreid afscheid van de thuisblijvers en reden met Hans en zijn vrouw naar Schiphol. Uiteraard wilden die alles weten over Jooske’s diploma uitreiking. Hoe vroeg het voor mij, rentenier zijnde, was, blijkt uit het feit dat ik vertelde hoe Jooske die ochtend nog voor de diploma-uitreiking een sollicitatiegesprek gehad had. Oeps, dat was bij Hans zijn baas en Hans had het geregeld. Nog niet helemaal wakker dus.


Enfin we waren meer dan op tijd op schiphol maar konden gelukkig gelijk inchecken. Naar de bagage hadden we tot Perth geen omkijken meer. En de stoelen waren ook gereserveerd tot Perth (een plaatsje aan het raam hihi.) Nu begon het wachten en slenterden we wat langs de shops, maar al snel was het tijd om te vertrekken. We hadden een snelle vlucht en waren vroeger dan gepland in Londen. Daar moesten we nog even onze instapkaart ophalen en konden we naar de gate. Nou dat viel tegen. Het was er vreselijk druk en niet erg efficiënt bij het controleren van de handbagage. Maar dat betekende wel dat we eigenlijk al direct toen we aankwamen bij de gate aan boord konden van de 747-400. Nou nee toch niet dus. Op onze instapkaart bleek een letter te ontbreken en dat betekende dat wij een minuut of tien moesten wachten terwijl er ijverig getelefoneerd werd. Dat is niet fijn hoor als iedereen al aan boord van jouw vliegtuig stapt. Uiteindelijk scheurde iemand onze instapkaarten kapot en draaide twee, op het oog, identieke uit en konden we aanboord.


We vlogen in een uur of 12 naar Singapore en legde zo’n 11.232 km af. Onderweg maakten we het pakketje open dat we van andere goede vrienden hadden meegekregen. Hmmm, lekker snoepjes voor de reis. Heerlijk. En een leuke kaart erbij waarop ons veel plezier gewenst werd en dat we dit maar als een soort van huwelijksreis moesten beschouwen. Niet op de zaken vooruitlopen Whahahahahahahha. We waren gebroken en het feit dat Jooske doodleuk mededeelde dat haar vader vast wel genoeg airmiles had gehad om ons te upgraden naar business (MET SLAAPSTOELEN) deed daar geen goed aan :-(. In Singapore moesten we even het vliegtuig uit omdat het werd bijgetankt en schoongemaakt. Na een goed halfuur de benen te hebben gestrekt en geconstateerd te hebben dat de elektronica op het vliegveld echt niet goedkoper is dan bij ons, mochten we weer aan boord. Daar deed de piloot de verheugende mededeling dat we waarschijnlijk anderhalf uur vroeger aan kwamen dan gepland. Hiep hiep hoera. En ja hoor we landen om 15.00 uur ipv 16.30 uur plaatselijke tijd. Yippee!! We waren in Perth Australië.


De koffers waren er snel en nadat we geld gepind hadden vonden we direct buiten de deur de shuttle naar het hotel. Om 17.00 uur waren we uiteindelijk in het hotel en doken we ons bed in voor een klein dutje om daarna te douchen en wat te gaan eten. Enfin de volgende ochtend hihihihih, stond ik om 8.00 uur onder de douchen en maakte ik even later een kopje thee voor ons terwijl Jooske zich naar de douche sleepte om wakker te worden.


Om goed 9.15 kwam onze taxi en bracht ons naar de camperverhuurder. Na even te hebben gewacht werden we geholpen en was alles snel afgehandeld. Totdat we de camper gingen inspecteren. Immers ieder deukje of krasje wat niet gemeld word voor vertrek kan jou aangerekend worden bij terugkeer. Er bleek dat de twee dakluiken beschadigd waren en deze werden prompt in zijn geheel vervangen. E.e.a. betekende dat we pas over 12-ven konden vertrekken naar de door ons op het internet gevonden supermarkt een paar blokken verder. Het is altijd leuk in een grote, vreemde supermarkt te dwalen en we hadden een aanzienlijke boodschappenlijst dus we brachten daar nog eens een dik uur door.


Vervolgens heb ik eerst een paar spiegeleitjes met spek gebakken want we werden in de winkel al nagekeken vanwege de herrie die onze magen maakten. Toen hop naar het volgende klusje namelijk het kopen van een Australische simkaart en internet aansluiting. Ook die winkel was snel gevonden dankzij Jooske speurwerk op het net (thuis). De door ons bedoelde pakketten waren bekend en niet duurder dan ze mochten kosten. Geweldig toch!?! Hmmm, een nadeel de aanmelding op het net moest via een vaste telefoonlijn gebeuren en die hadden we nou net niet. De manager van de winkel bood aan om het via zijn telefoonlijn te doen dus wij de laptop uit de camper gehaald en een medewerker ging aan de slag. Dat lukte dus voor geen meter. En het duurde toch een kleine 1,5 uur voordat men deed wat ik al steeds voorstelde, nl. de aanmelding via een van hun pc’s te doen en dan mijzelf handmatig de daar gevonden instellingen in te voeren op de laptop. En ja ik zal dan wel een opschepper zijn maar het was binnen 10 minuten gepiept. Ik was zo blij als een kind want nu kon ik contact leggen met mijn kinderen wat ik ook gelijk deed natuurlijk.

Wordt vervolgd Groetjes Hans.


Terwijl Hans opstond om te douchen bleef ik nog even liggen want het was wel erg vroeg! Maar zelf onder de douche gaan staan helpt wel om wakker te worden... Het was eigenlijk pas toen we aangekleed met alle tassen beneden stonden te wachten en de kinderen slaperig op de bank zaten en we afscheid namen dat ik begon te beseffen dat we echt op reis gingen. In de auto was de enige die een beetje echt wakker leek Hans (andere Hans) want die is het geloof ik wel gewend zo vroeg op te moeten... Maar mijn Hans, ik en de vrouw van andere Hans zaten af en toe nog een beetje te suffen. Het ging allemaal zo vlot vanochtend, ik begon me een beetje zorgen te maken welke van de vele dingen die wij via internet geregeld hadden (vlucht, visa, hotel, camper...) het probleem zou worden! Maar het inchecken ging prima, en iets over acht uur stonden we met boarding passes klaar om door de douane te gaan... Aangezien we maar dik twee uur hadden om bij de instap lounge te komen zijn we maar op ons gemak daar naartoe gelopen en alvast gaan zitten – om twee keer weggestuurd te worden door de beveiliging die een ‘security check’ moesten doen (een beetje rondhangen en kletsen en dan de x-ray aanzetten en ons weer binnen laten).


Naar Londen zaten we in een cityhopper, waarbij je zodra je goed en wel in de lucht zit eigenlijk al weer begint met dalen. We hadden de wind mee maar die ruimte zijn we kwijtgeraakt aan het inefficiënte gedoe bij de douane... wachten en wachten met z’n alle om langs die ene x-ray te mogen... We konden wel meteen doorlopen naar onze volgende vlucht – al bleek daar zoals al beschreven bij het instappen het een en ander een probleem te geven! Maar goed we konden na amper twintig minuten apart te moeten zitten in een soort strafhoekje naast de gate wel gewoon instappen... En vertrekken richting de andere kant van de wereld! Ik vind het altijd zo heerlijk om te vertrekken, die kracht van het vliegtuig te voelen en me erover te verbazen dat zo’n groot ding van de grond kan komen!


Ik zegen de moderne technologie, want een vlucht van ruim 12 uur is nog best uit te houden als je moe bent maar niet kan slapen dankzij je eigen televisieschermpje met films en... computerspelletjes! Ik heb de films die ik wilde zien twee tot drie keer kunnen zien (Corpse Bride is ook de derde keer erg leuk) en ik heb me helemaal suf gespeeld met een paar spelletjes die weinig hersenen kosten maar wel vingervlugheid...


Het was best vreemd om in Singapore te wachten – het is tenslotte best dichtbij Brunei – maar dit keer gingen we nog iets verder vliegen, want na Singapore was er nog vijf en een half uur gepland! Perth was tot mijn verbazing een erg klein vliegveld, relatief gezien – maar we waren in het vliegtuig door mijn buurvrouw bang gemaakt over hoe lang de douane zou duren... En er werd ons op het hart gedrukt dat ze heel erg streng waren, dus wij hebben braaf de snoepjes van onze vrienden op ons landingsformulier (?) aangegeven en gingen – erop voorbereid dat we ze kwijt zouden zijn – met onze tassen in de ‘something to declare’ rij staan... Maar los van een verbaasde blik dat we enkel SNOEPJES bij ons hadden was er niets aan de hand en konden we doorlopen naar buiten.

Liefs,

Jooske

free counters