02/2: Kalbarri - Monkey Mia, 418km

Ik (Jooske) mag eens eerst want Hans is aan de pistache nootjes :) Bij het versturen van ons verslag gisteren kwam er ook wat mail binnen... Erg leuk, wel vier mailtjes! Een van mijn neef uit Australië, een van mijn oom uit Engeland, eentje van een goede vriendin van ons en eentje van Hans zijn dochter... Nu begreep ik wat Hans bedoelde dat het zo fijn is om mail in het buitenland te ontvangen – het heeft toch wel wat als je aan de andere kant van de wereld zit in je camper met je laptop een mailtje van thuis binnenhaalt! We hebben een rustige avond gehad en beide toch wel redelijk goed geslapen – zou het dan toch wat schelen of je ‘wild’ slaapt of in een camping, of zijn we gewoon eindelijk van de jetlag af? Vanochtend rustig opgestaan en ik heb een beetje opgeruimd terwijl Hans naar de wc liep. Hij bleef wel erg lang weg en uiteindelijk bleek waarom – hij was twee Nederlanders tegengekomen die een paar meter verder stonden, en die liepen nu even mee om naar onze camper te kijken. Ze wilde graag van hun boeken af, want ze waren tegen het einde van hun reis, maar aangezien ik niet zie gebeuren dat de boeken die wij mee hebben uitgelezen gaan worden moesten we weigeren... Het was wel leuk om even zo te kletsen, en nu vanavond zijn we ze weer tegengekomen – dat komt wel meer voor blijkbaar; Australië is dan wel groot maar er zijn weinig wegen!


Vandaag was wat rijden betreft behoorlijk saai... overwegend rechtdoor! Ik vond dat best wel leuk en nu beweert Hans dat hij dat ook erg leuk vond, maar onder het rijden was het toch wel een ander verhaal! Maar eerst hebben we nog zo’n 50 km door de rest van Kalbarri park gereden, en twee uitzichtpunten bekeken. Ross Graham Lookout en nog eentje vlakbij, waarvanuit je de rivier goed kon zien. De uitzichten waren mooi, met het uitzichtpunt op de rand van de klif en iets verderop toen wij daar stonden een of andere Duitse malloot die op een overhangende rots stond... En toen hij ons zag kwam hij naar ons toe of wij alsjeblieft een foto van hem wilde maken op die rotspunt. Hij is er niet afgevallen, dus het werd geen actiefoto!


Hans heeft mij vandaag regelmatig uitgelachen dat ik steeds maar foto’s maakte door de voorruit... Ik vind dat gewoon wel leuk, zo’n stelletje foto’s op een dag die er allemaal min of meer hetzelfde uitzien terwijl er toch 400 km overheen is gegaan! Ja het landschap is heel erg uitgestrekt en veel van hetzelfde. Maar heel erg mooi! We hebben vandaag een paar hagedissen de weg zien oversteken, maar die zijn te vlug om te fotograferen en mijn toestel reageert langzaam, dus dat lukte maar niet. We hebben ook heel veel dooie kangaroes gezien... Echt ongelofelijk hoe veel al! En vanochtend in Kalbarri stak er opeens een emoe over die zich wild schrok toen hij ons zag! Hij was erg dichtbij, dus we konden hem goed zien... Maar gisteren heeft Hans al met gevaar voor eigen leven een kudde (?) emoes gefotografeerd! Was hij vergeten te vertellen... Ik geniet er echt van dat dat hier is, dat er een emoe of kangaroe opeens tevoorschijn kan komen – voor Australië is het misschien ongedierte, maar voor ons iets heel bijzonders!


Al was het niet ons plan, we zijn vandaag toch doorgestoomd naar Monkey Mia – ach, wat is nu 418 km op een dag?... Wel balen is dat onze camper niet alleen op benzine loopt maar maar zo’n 400 km op een volle tank kan rijden (mits je hem vol krijgt, grommm waardeloos ontworpen!)... Dat wordt wel heel erg veel tanken deze vakantie dus! Maar ja, gelukkig kost benzine hier ‘maar’ zo’n 90 eurocent per liter – dat scheelt dus. Al is Hans wel steeds heel bleek als hij betaald heeft!


Oh ja, Monkey Mia... Ach ja, wel een leuk plekje hoor... Er zwemmen hier dolfijnen voor de kust en als je in het water staat (ook buiten voedertijden) heb je kans dat er eentje zomaar langs je zwemt... Maar voor de rest... nee het is een geweldig plekje hier! Een soort vakantieparadijsje met (bijna) garantie op dolfijnen! Hans en ik gingen nadat we aangekomen waren en een beetje gesetteld pootjebaden in de zee, en ik maakte een duik in het water voor een actiefoto toen Hans riep dat er een schaduw rondzwom vlak bij mij – haai?!? Daar waren we voor gewaarschuwd tenslotte... Dus wij naar het ondiepe en een beetje wandelen en kijken, en we liepen naar een pelikaan die rondzwom bij een vrouw om daar wat foto’s van te maken. Maar die vrouw vertelde dat als die enge pelikaan er niet was geweest ze in het water bij de dolfijnen had kunnen staan – er zwommen er twee rond!!! Wij hebben dus maar even gewacht, en opeens doken ze vlakbij op! We waren redelijk opgewonden want Monkey Mia was toch wel een van de verwachtte highlights van deze reis – en nu waren we amper twee uur hier of we zagen er al twee! Uiteindelijk zijn ze vlak langs mij gezwommen, ik stond op een meter afstand van eentje, ik had hem bijna kunnen aanraken – en als ze niet zo snel zwommen had Hans ze op de foto kunnen zetten... Maar morgen weer, als ze sochtends gevoerd worden! Ik ben niet zo wild van dolfijnen, heb er weinig mee – er zijn mensen helemaal gek van ;) – maar als zo’n beest op een meter afstand langszwemt dan maakt dat wel behoorlijk indruk hoor!


We hebben net heerlijk gegeten (Hans heeft gekookt natuurlijk, en hij zit nu naast me vandaar... ) en het was wel grappig om te zien hoe de meeuwen uit het niets opdoken toen hij boontjes dopte en iets liet vallen! Hij was er door omringd, ze waren net niet zo brutaal dat ze het eten uit zijn handen wilde rukken... Ik ben nu behoorlijk rozig aan het worden, tenslotte hebben we een lange dag achter de rug plus een avondje strand, dus nou mag Hans rechtzetten wat ik allemaal over hem heb geschreven!

Liefs,

Jooske


ZUCHT, een gek kan meer vertellen dan tien wijze kunnen recht praten. Of zoiets toch meen ik. Als Jooske achter elkaar door 7 foto’s van mij achter het stuur neemt, ja dan moet ik wel lachen ja. En het rijden langs zo’n lange rechte weg is idd saai maar ik vind het eentonige landschap heerlijk. Het meeste wat Jooske schrijft klopt wel en wordt door mij ook zo beleefd. Alleen haar ontmoeting met de dolfijnen bagatelliseert ze nu een beetje ze was zo blij als een klein kind toen twee van die reuze dolfijnen (maatje flipper) langs haar cruisten. Ze stuurde nog in het water een smsje naar haar zus. Verder vergeet ze te vertellen dat ik om de saaie en eentonige rit wat te doorbreken weer tot de laatste druppel benzine gewacht heb met tanken. Dit doet het altijd goed om autorijden wat spannender te maken. Vooral als ik de hoeveelheid benzine in de tank niet helemaal goed ingeschat heb. Maar als jullie daar meer over willen weten dan moeten jullie even met mijn kinderen praten want deze keer ging het goed.


Wat nog wel echt spannend was het feit dat we tot twee keer toe uit het niets een enorme rukwind te verwerken kregen. De eerste keer werd de camper echt zowat van de weg gedrukt en kon ik hem nog net op de weg houden. Jooske dacht dat we op twee wielen reden.


Behalve dode kangaroes komen we ook regelmatig platgereden hagedissen tegen. Die beesten vinden het lekker om op het warme asfalt te gaan liggen. En dat loopt natuurlijk regelmatig verkeerd af. Ik heb al een paar keer zo’n beest tussen de wielen kunnen houden maar net voor het eind van de rit ging hij lopen net toen ik hem passeerde en voelde ik hoe we hem verpletterden. Nou ik voelde me er behoorlijk kut bij, eerlijk gezegd het zijn van die prachtige beesten.


We zijn inmiddels de 26 breedte graad gepasseerd en volgens ons betekent dat dat we officieel in de tropen zijn. Dus gaat mijn pensioen dubbel tellen. Kan iemand dat ff doorgeven aan het PGGM?? Goed we zijn alle twee weer moe en willen er vroeg uit om morgen op tijd op het strand te staan om de dolfijntjes te zijn. Er zijn dan rangers die hen voederen. We zijn benieuwd het schijnt er leuk te zijn.

Liefs Hans.

free counters