06/2: Coral Bay, 0km

Hans ligt een middagdutje te doen voordat hij aan het eten begint en ik zit een beetje te kliederen achter de laptop. Een beetje een spelletje spelen, maar ik moest ook wat foto’s van de camera overzetten naar de laptop – 180 stuks om precies te zijn! We hebben vandaag namelijk een geweldige dag gehad, en dat moest op film vastgelegd worden… zoals we eigenlijk allebei stiekem al wisten ging de 4-uur durende zeiltocht niet door door gebrek aan interesse. Geld zouden we terug kunnen krijgen, dat was geen probleem – maar de vraag was wel, wat willen we dan doen? Er was een 2-uur durend tochtje op een boot met glasbodem, en mogelijkheid tot een beetje snorkelen, en dat leek ons niet geweldig maar ja, eigenlijk was het de enige mogelijkheid die er een beetje op leek – en hij zou zeker doorgaan. Dus wij zijn die maar gaan doen… Nou dat viel niet alleen mee, we hebben genoten! We hadden niet beseft hoe uniek Coral Bay is in dat het koraal echt letterlijk tot aan het strand komt – het strand is hartstikke plat tot op een zekere afstand en loopt dan ‘steil’ af, en op deze diepere zandbodem zie je al koraalstruiken groeien en vissen. Zo van het strand af dus. Maar als je met zo’n bootje iets verder het water opgaat zit je middenin het koraal, prachtig mooi! Het koraal had weinig kleur – voornamelijk kakikleuren, met hier en daar een blauwige struik of iets wittigs, dat komt door algen blijkbaar. Maar des te meer vormen! Alle vormen die je maar kunt verzinnen – struiken, platen, rozetten, hersenen, bollen… Met hier en daar een grote schelp en heel veel vissen met de meest exotische kleuren. Prachtig!


Maar voordat we op de boot gingen hadden we nog een uurtje de tijd, dus zijn we met ons gehuurd snorkelgerei naar het strand gegaan om daar een beetje te pootjebaden. Daar zagen we dus hoe makkelijk je bij het koraal kan – en we hebben vissen gezien, ongelofelijk! Grote jongens van wel bijna een meter lang, zilverachtig van kleur en volgens Hans toch zeker iets van 10 kilo zwaar, die zo naar je toe kwamen. Eerst was het maar eentje, en ik zag hem toen ik me omdraaide – nou dat maakt indruk hoor, zo’n joekel in de ogen kijken! Maar goed, het is er ‘maar’ eentje, dus je kan hem in de gaten houden… En toen bleek dat we omringd waren door die beesten, wel een stuk of 10, allemaal van die zware jongens! Pffff, goed, ze deden niets maar ze hadden grote bekken en grote ogen, en ze zijn hartstikke nieuwsgierig dus komen helemaal naar je toe en raken je heel licht aan… en je bent dan toch wel iets huiverig hoor. Ze noemen ze hier ‘snappers’ en ze zijn blijkbaar heeeerlijk om te eten.


We hadden na onze close encounter toch zoiets van dit is al zo bijzonder, we zijn benieuwd naar ons uitstapje! Dat was een vaartochtje richting een paar goede snorkelplekken, en ondertussen zag je het koraal onder je door schieten – soms wel op een afstand van 15 cm onder het wateroppervlakte, de boot was volledig plat van onderen… En een grote school grote snappers zwom mee, die wisten dat ze te eten zouden krijgen… bij aankomst op de eerste snorkelplek kondigde de bestuurder aan dat hij de vissen nu wat zou voeren, maar dat hij ze ook zou voeren als we in het water zaten. Oeps!!! Nou ja, ze deden blijkbaar niets dus… En voor haaien hoefde we ons ook geen zorgen te maken, die konden hier niet komen doordat het rif zo vlak onder het wateroppervlak ligt en daardoor – volgens Hans – hun zachte buiken zou kunnen beschadigen. Jaja, dat hopen we dan maar – want in deze baai zijn toch wel haaien hoor!


Tijdens het voeren schoten de vissen vanuit alle kanten, je zag ze door de bodem vechten om het eten – allerlei maten, kleuren en vormen… En toen mochten wij in het water! Nou die bestuurder maakte er een hobby van om vlak naast je een handjevol voer te gooien, en dan zat je opeens in een bonte school van vissen die echt op centimeters afstand langs je schoten – we konden ze aanraken, vooral de snappers die heel gulzig waren… We hebben daar een halfuurtje rondgezwommen tussen de vissen, het was zo’n bijzondere ervaring en de vissen waren zo mooi! Het was echt uniek! Het koraal was niet eens echt interessant meer, ik was helemaal gebiologeerd door de vissen om mij heen. Een vrouw aan boord heeft ook hele leuke foto’s van ons gemaakt terwijl wij aan de onderkant van het glas zaten…


Bij de tweede plek was er de belofte van een schildpad kunnen zien, dus daar was het een vossenjacht wie hem zou vinden – niemand, maar dat bedierf de pret niet want het was daar ook prachtig snorkelen! Grote struiken koraal, mooie vissen en enorme schelpen – echt zoals die waarbij een duiker in de film vast komt te zitten zo groot – en een rog. Het water was niet echt super helder maar omdat het redelijk ondiep was – een paar meter – kon je alles toch goed zien. Ik heb echt vreselijk genoten van dit uitstapje, het was uniek om zo veel gaaf koraal en zo veel vissen te mogen zien!


Terug in Coral Bay hebben we nog een uurtje gepoedeld in het ondiepe – en weer contact gehad met de snappers die op overgebleven vis-aas afkwamen dat een man om ons een plezier te doen vlak bij ons in het water gooide. En toen druipend nat terug naar de camping om weer een nachtje te boeken en voor morgenochtend iets heel bijzonders te boeken… Een tochtje op zoek naar Mantaroggen! Van die enorm grote roggen waar je mee kan zwemmen… We hebben de smaak te pakken namelijk en een vrouw in de boot wees ons erop dat dit de beste en laatste kans is om dat soort dingen aan de westkust te ervaren – als we meer noord gaan wordt het tenslotte krokodillenland! Het leek mij een heel leuk idee om hiervoor het geld (een deel ervan, het valt me mee hoe goedkoop het is) dat ik van mijn oma meekreeg voor mijn vakantie te gebruiken. Ik kan Hans dan wel geen zwemtochtje met een walvishaai bieden, maar Mantaroggen stonden volgens mij tweede op zijn lijstje ;) een mooi iets om te doen om te vieren dat we elkaar 9 en een halve maand kennen tenslotte! :) Nu maar hopen dat a) het tochtje doorgaat morgen (grrrrrrr er moeten er 6 mee en we waren nog maar 4!!!) en b) dat we een rog te zien krijgen…


Helemaal tevreden hebben we smiddags soep gemaakt en gedoucht, om tot een klein beetje vervelend besef te komen… Hans en ik zijn vreselijk afschuwelijk pijnlijk verbrand op onze armen, benen en Hans zijn rug (ik had een shirt aangehouden om de zonnebrand van Monkey Mia te beschermen). Grrrrr iedere keer als Hans of ik nu even lief wil doen is het “au nee! Niet doen, niet daar!” Auauauau… Ik heb nooit geweten dat verbrande knieholtes zo’n pijn konden doen… zucht. Maar het was de moeite meer dan waard!


Hans is inmiddels op en aan het eten bezig en ik begin me rillerig en gloeiend tegelijk te voelen…dus ik ga na het eten direct naar bed denk ik, en daar verder genieten van mijn verbrande knieholtes grrrrrr!

Liefs,

Jooske

free counters