07/2: Coral Bay, 0km

Het is inmiddels 8 februari en ik zit weer te schrijven. Ik heb aangedrongen bij Hans dat hij het verslag van 7 februari zou schrijven, want al heb ik minstens even hard genoten van die dag als hij, ik vind toch een beetje dat het ‘zijn’ dag was… Maar hij is moe van een lange dag rijden en hij heeft dus liever dat ik alles vertel en hij er nog een stukje bij schrijft dan andersom! Goed dan…


We hebben vannacht echt een beroerde nacht gehad; ik was vroeg naar bed gegaan omdat ik me koud en ellendig voelde – heel de achterkant van mijn lichaam en met name mijn billen zwaar verbrand! Nou dan ben je niet vrolijk hoor! Het brandde als een gek, en ik kon niet lekker liggen op mijn zij of op mijn rug zonder het te voelen. En als ik op mijn buik lag was het ok maar dan schuurde de lakens over mijn billen! Ik werd er gek van! Hans was ook zwaar verbrand, hij heeft er toch wel meer last van gehad dan ik al ben ik de roodste van de twee denk ik! Bij Hans waren zijn benen net als die van mij heel erg verbrand, maar erger was dat zijn rug helemaal verbrand was en de huid een beetje aan het barsten, waardoor er constant kleine beetjes wondvocht uit druppelde en zijn shirts en het bed nat maakte. Plus hij voelde zich midden in de nacht toen hij naar de wc ging opeens onwel en flauw, en kon maar net uit de wc komen zonder door zijn benen te zakken. Ik weet niet meer hoe maar het is ons samen gelukt om hem weer in bed te krijgen en met behulp van de airco ging hij zich al gauw beter voelen… Maar wij hebben een ellendige nacht gehad, weinig geslapen en last gehad van onze verbrandde delen, en ik was ook een beetje bezorgd om Hans terwijl hij zichzelf aan het vertellen was dat de mantrog toer waarschijnlijk ook wel niet door zou gaan…


Sochtends hadden we allebei zoiets van, is het nu wel verstandig om weer de zon in te gaan, kunnen we niet gewoon beter die boottocht niet doen, en een dagje rust houden? Maar uiteindelijk hadden we zoiets van, dit is uniek en we willen het doen, en als we voorzichtig zijn dan kan het best. Dus sochtends hebben we onszelf goed ingesmeerd met zonnebrandcrčme, en tegen de zon gekleed – we zagen er waarschijnlijk wel raar uit, Hans met zijn petje en een lange broek en ik met lange rok en overhemd met lange mouwen… En nadat we nog een nachtje erbij hadden geboekt voor de camping zijn we naar het kantoortje gegaan om te kijken of de tocht nog doorging en onze snorkelspullen op te halen. Er waren maar 4 mensen, maar de tocht ging wel door, goed nieuws! Misschien zouden we vandaag met een mantarog kunnen zwemmen…


Op weg naar de plek waar de mantaroggen vaak voorkwamen kwam onze begeleider en de kapitein opeens helemaal opgewonden naar ons toe – iets ongelofelijks! De eerste walvishaai van het seizoen was gezien door het vliegtuigje, en ze wilde ons er naar toe brengen want dit was een gouden kans! Hans en ik konden het niet geloven – een walvishaai! Juist dat waar Hans zo naar verlangde om eens mee te mogen maken! We hadden allebei zoiets van, nou, het zal wel niet, dat beest is al lang weg of ondergedoken als wij aankomen… We durfde gewoon niet te hopen dat we straks met een heuse walvishaai zouden zwemmen! Maar het leek echt te zullen gebeuren, we werden verteld dat we klaar moesten gaan staan om in het water te gaan, dat het zo zou gebeuren, en dat we vooral voorzichtig moesten zijn – we kregen nog gauw instructies over hoe we moesten zwemmen en waar wel en waar niet ten opzichte van het beest, en we werden op het hart gedrukt dat het misschien maar een glimp zou worden (als we al geluk hadden) want het beest zou misschien wegduiken bij te veel drukte, etc…


We mochten het water in!!! Hans en ik gleden erin en gingen net als de andere twee zwemmen naar waar de begeleider zwom met zijn arm in de lucht om aan te geven dat daar het dier zwom… Maar een walvishaai zwemt door, en heeft voor snorkelaars een behoorlijk hoog tempo. Dus iedereen zwom zich suf om te proberen de begeleider bij te houden, die zijn best deed om het dier bij te houden – tot op een gegeven moment de kapitein ons terugriep naar de boot. Hans en ik waren behoorlijk moe – ik was blij dat ik zo goed kan zwemmen en Hans was blij dat hij elke dag in de zomer een kilometer had gezwommen, want dit was topsport! We zijn weer bijeengeraapt door de boot en hij beloofde ons dit keer tot VOOR het dier te brengen, in plaats van erachter…


Nou dat is hem aardig gelukt, want toen ik de tweede keer in het water gleed en mijzelf oriënteerde onder water besefte ik opeens dat ik hem recht in zijn gezicht keek!!! Ik was op een paar meter afstand van de voorkant van een walvishaai die totaal niet geďnteresseerd in mij was maar gewoon doorzwom! Ik weet dat dit dier helemaal niets doet, en ik was niet bang van hem – alleen wel bang om hem te raken, en bang voor zijn omvang als hij mij zou raken! Dus ik zwom snel uit zijn weg en keek om te zien of Hans, die vlak na mij te water ging, ook in de buurt was – later bleek dat hij hetzelfde had ervaren als ik.


Het gevoel toen we toekeken hoe het dier voorbij zwom, hoe we van amper 2 meter afstand hem konden bestuderen en beseffen hoe mooi en sierlijk hij was – en hoe groot! Wel 7 meter lang, terwijl het een ‘kleintje’ is, ze kunnen wel 18 meter lang worden! – dat gevoel is onbeschrijfelijk. Ik zie nu nog steeds af en toe dat filmpje afspelen; eerst het moment toen ik hem van vlakbij bekeek, en dan hoe hij langs ons zwom. Het was echt uniek en zo prachtig! En toen de staart in het donkere water dreigde te verdwijnen hadden Hans en ik en de begeleiders zoiets van, erachterna, we moeten meer zien!!! Dus iedereen ging zichzelf weer sufzwemmen tot het dier toch te snel bleek en de boot ons weer uit het water moest vissen…


Hans en ik waren echt aan het stuiteren toen we weer boven water kwamen, we waren door het dolle heen! Dit was ongelofelijk, we hadden met een walvishaai gezwommen!!! De kapitein had het ook te pakken, dit is tenslotte de eerste van het seizoen, ruim een maand te vroeg, en hij riep ons toe klaar te blijven staan want hij ging voor nog een keertje proberen! Nou Hans en ik gingen al gauw weer onze positie achter op de boot nemen en toen we het sein kregen doken we er enthousiast weer in – we wilde dolgraag nog een keertje, nog een glimp voordat hij verdween!


Oeps, weer keek ik dat dier recht in de ogen toen ik weer georiënteerd was onder water! Pfffff, dus ik weer snel uit de weg zwemmen maar dit keer gingen de ogen mee… Hij achtervolgde me! De eerste keer had ik nog gedacht dat hij amper bewust was van ons, maar nu bleek dat hij dondersgoed bewust was van ons! Slik… Wat doe ik nu? Waar is Hans – die is vlak achter mij – waar is de begeleider? Ah daar – ik zwem naar hem toe, hij weet alles van die beesten, ik let op hem… Slik maar de begeleider is ook eigenlijk alleen maar bezig weg te zwemmen van die ogen met een blik van ‘wat doet hij nou?’… Uiteindelijk zwommen we daar met z’n vieren (de andere twee gasten waren al moe en aan boord gebleven) op een kluitje terwijl dat enorme prachtige beest rondjes om ons heen zwom! Na een of twee rondjes zwom hij verder maar dat was wel voor ons een unieke mogelijkheid om hem uitgebreid te kunnen bekijken – hij was echt maar op anderhalve meter afstand van ons, en hij bleef maar op ons af komen! Ongelofelijk… Achteraf vertelde een van de twee begeleiders dat dit een soort van verdedigingsmaneuvre moest zijn geweest omdat de walvishaai bang was van ons – een geslaagde poging tot imponeren dus. Want onder de indruk waren we zeker!


Hans en ik waren echt als kleine kinderen zo opgewonden daarna – we zaten op de boot en elke paar minuten keek de een of de ander wel op en begon weer over de walvishaai! En ons geluk kon al helemaal niet meer op toen bleek dat er alsnog een rog gevonden was en of iedereen zichzelf startklaar wilde maken! Ook dit was een ‘kleintje’ – Hans en ik schatten zijn breedte tussen de 3 en 4 meter – en alleen al dit was een levenservaring geweest om te zien. Want terwijl wij in het water hingen zwom op een paar meter onder ons een mantarog het water te zeven langs zijn kieuwen – heen en weer… majestueus en sierlijk alsof hij vloog en zweefde door het water. Ik was er helemaal door gehypnotiseerd en kreeg soms haast geen lucht meer door de emotie dat ik net een walvishaai had gezien en nu ook nog eens een mantarog mocht zien!!!


Het is niet te beschrijven hoe deze dubbele ervaring ons raakte, het is niet te beschrijven wat wij zagen en hoe het was om op een middagje een walvishaai en een mantarog te mogen zien en er vlakbij te zwemmen, het is onmogelijk om uit te leggen hoe het voelde. Het was echt uniek, echt een geweldige ervaring. Tot nu, de volgende dag toe kijken we elkaar af en toe aan en zeggen nog ‘ongelofelijk he’… We zijn er helemaal vol van, het was geweldig!


Op de boot zijn we nog langs het schildpaddengebied geweest en hebben een hele grote schildpad vlak langs de boot zien zwemmen. Om deze dag en ons bezoek aan Coral Bay af te sluiten hebben we die avond nog fish en chips gegeten in het restaurant bij de camping… We moesten na er twee dagen mee gezwommen te hebben toch eens weten hoe die snappers smaakte! Heerlijk, maar ik zie die beesten eigenlijk toch liever in het water dan op mijn bord.

free counters