10/2: Willare Roadhouse - Roebuck Roadhouse, 608km

Hans ligt nog even voor het eten een dutje te doen dus ik ga maar beginnen aan het verslag van vandaag… Ik heb tenslotte net de hoogscore voor dx-ball (een computerspelletje waar Hans en ik een beetje verslaafd aan zijn de laatste week) een beetje omhooggeschroefd dus heb nu even geen doel meer in het leven hihihi ;)


Vandaag heeft Hans eigenlijk kort door de bocht genomen 608 km voor niets gereden. En als je het nog extremer wilt stellen hebben we eigenlijk ruim 1000 km te veel gereden – want de wegen in de Northern Territory zijn dus wel degelijk gesloten. Er is bij Timber Creek (op de weg die wij moeten hebben) al ruim twee weken geleden een enorme overstroming geweest en het ziet er nog steeds niet naar uit dat er iets gebeurt. Ze wachten nog op het water om genoeg te zakken zodat ze kunnen zien of er uberhaupt schade is aan de weg. Nou ja, dat is dus wel iets meer dan water op de weg!!! Alleen, had men dat niet iets eerder kunnen vertellen? @#%$%@^##$# nu hebben we om daar achter te komen helemaal naar de VVV in Fitzroy Crossing (dik 600 km van de grens) moeten rijden omdat niemand anders ons concrete informatie kon geven en het telefoonnummer voor de Northern Territory gekmakend is! Iedere junction en brug wordt opgenoemd, je kan niet doorspoelen dus wordt als toerist met maar een vraag (kan ik door?) overspoeld met noninformatie, en er wordt geen informatie gegeven over de staat – dus er wordt gezegd weg open of weg dicht, maar als er weg dicht gezegd wordt zeggen ze er niet bij dat er bijvoorbeeld 8 meter water staat of een halve meter!!! Grrrrrrrr.


Goed. Dan ben je in het hart van de Kimberleys en kan je niet door, dat is een ding, maar een ander ding dat we te horen kregen is dat alle nationale parken in de Kimberley en eigenlijk ook allemaal in Darwin en Katherine gesloten zijn… In de Kimberley dus wel zo’n 8 meter. Door wateroverlast. Nu is wateroverlast hier dus ook echt wel wateroverlast, begrijpen we nu. Maar waarom kon niemand ons dat eerder laten weten?!?! Tot nu toe kregen we juist te horen dat water vaak zo weer weg is. Grrrrr mopper de mopper de mopper. Ik kon echt haast wel huilen toen we wegliepen uit de VVV, want ik probeer toch al sinds we in Coral Bay aangekomen zijn om meer informatie te krijgen en er was steeds niets – tot nu. En iedereen lachend en nonchalant, tja dan had je wat eerder op de weg bij de VVV’s/Roadhouses moeten informeren, die weten dat soort dingen wel. Nou niet dus, want dat is nu juist wat we gedaan hebben maar die wisten het allemaal niet of verwezen mij hulpvaardig naar dat wondernummer voor de Northern Territory!!!!


Maar als beloning voor het niet huilen (en voor het iedere tankbeurt afschrobben van alle dode vliegen, sprinkhanen en ander vliegend gespuis van de voorruit) kreeg ik van Hans toch maar wel een heerlijk lekker rodebessenijsje-met-witte-chocolade-en-cocoskorstje toen hij ging tanken…hihihi


Zucht… we zijn dus op weg terug naar Port Hedland waar de afslag landinwaarts is. Van daar uit rijden we in ieder geval zo rechtstreeks mogelijk naar Port Augusta vanuit waar er weer een paar opties ontstaan. We willen hoe dan ook naar Uluru, misschien niet per camper dan maar per vliegtuig, en we willen de Great Ocean Road, en proberen in Adelaide te zijn als mijn oom en tante terug zijn. Maar door toch wel iets van tijdsdruk wordt dat laatste nu net misschien een probleem, want zij komen pas de 5de maart terug uit Nederland waar ze voor zo’n dik twee weken zijn voor het afstuderen van mijn nichtje – en misschien zijn wij dus al eerder in de buurt! Ik weet het nog niet, we moeten nog eens rustig gaan rekenen en bespreken wat en hoe we nu doen. Alleen de komende 4200 km staat vast, dat is doorstomen naar het zuiden.


Maar goed, we overnachten vandaag in de duurste camping tot nu toe – 25 dollar, een roadhouse 30 km buiten Broome, precies op de afslag naar Port Hedland… Tja, die paar dollar uitsparen om 60 km extra te rijden om dichter bij Broome een goedkopere te vinden hadden we nu geen zin in hoor – dat is toch zinloos, die ben je in het omrijden aan benzine al ruimschoots kwijt. Voor de rest hebben we vandaag een lange saaie dag gehad, alleen onderbroken door baobabbomen, grote witte watervogels, veel roofvogels, een paar grote plassen water waar we doorheen moesten rijden en twee enorme monsters van hagedissen waarvan er eentje Hans bijna heeft opgegeten hihihi…


Ja, ja wat hebben we weer een lol. Die hagedissen waren wel mooi bijna een meter lang hoor (die ene misschien wel meer dan een meter) en waar Jooske bang voor is dat vertel ik allemaal maar niet. Ondertussen is het wel mooi balen natuurlijk want we kunnen nu even 4200 km rijden zonder dat er nou echt iets bijzonders langs die route te zien is. Alleen komen we over de Nullarbor plain. Een vlakte, het woord zegt het al ‘No arbes’ waar geen bomen groeien. Er schijnt ook het langste rechte stuk weg van Australië te liggen iets van 164 km geloof ik. Kan Jooske weer mooi kilometers sparen om rijervaring op te doen. ;-). Verder komen we door de Gibsondesert en de Great Victoriadesert. Nou was Victoria niet zo groot dus ik denk wel dat dat op die woestijn zal slaan. En woestijnen vind ik nou eenmaal erg mooi dus dat is dan wel weer leuk natuurlijk. Een beetje balen dat we niet het noorden kunnen bekijken is het wel, want nu zal ik nooit met zekerheid kunnen zeggen dat ik Zuid-Afrika mooier vond dan Australië maar voorlopig slaat de weegschaal nog door naar Zuid-Afrika . Al hebben ze daar geen Whalesharks natuurlijk. En aan het feit dat Peter daar mijn reisgezel was ligt het zeker niet want ik kan met de hand op mijn hart beweren dat Jooske een stuk aantrekkelijker reisgezel is dan Peter. Zo hoeft ze zich bv. niet íedere dag te scheren.


Oeps, ik geloof dat mijn tijd om is en Jooske nog het e.e.a. kwijt wilt.


…wat een andere manier is om te zeggen dat hij geen zin meer heeft geloof ik hihihi! Dat is ook wel te begrijpen, hoor, Hans rijdt lange dagen, kookt dan ook nog altijd en blijft zich altijd heel erg verantwoordelijk voelen voor ons beide en wil het liefst alles zelf doen. Dat is vermoeiend. Plus hij heeft pijn aan zijn rug van de zonnebrand en de wondjes en kan dus niet echt lekker zitten, rijden of liggen, en hij is op zijn beurt verkouden geworden van de airco en is daar nu bovenop aan het komen. Hij mist zijn kinderen en wil ze bellen, weten dat alles ok is. Hij maakt zich stiekem toch wel zorgen om nog een klapband, en over de afstand en de tijd etc. En wil zich ondanks dit alles toch nog sterk houden… Enfin, genoeg dus. Dus mag hij wel eens geen zin hebben en gewoon lekker op bed een boekje willen lezen en in slaap doezelen.


Onze telefoons hebben al een paar dagen geen bereik en dat is behoorlijk vervelend, vooral op een vervelende dag als vandaag. Toen we in de buurt van Fitzroy kwamen vandaag hadden we even bereik – dat is een stadje vandaar – maar bij die roadhouses is vaak geen bereik. Daardoor kunnen we geen emails versturen (waardoor dit verslag onverteerbaar lang wordt hihihi) en geen emails binnenhalen, maar ook geen smsjes ontvangen of versturen, of bellen of gebeld worden. En dat is balen. Hans mist zijn kinderen maar ja, zelfs als er even bereik is moet je ook nog rekening houden met de tijdsverschillen, en om 3 uur snachts iemand wakker bellen wordt toch meestal niet in dank afgenomen! Dus wij moeten wachten en hopen dat bij de volgende roadhouse wel bereik is…

Liefs,

Jooske

free counters