16/2: Madura - Nundroo, 544km

Mensen voor alle duidelijkheid het is nu bijna een volle dag later en Jooske heeft tot gisteravond laat (22.30 uur in dit geval) zitten DX-ballen om mijn score te verbeteren. En ja hoor het is haar natuurlijk gelukt. What else is new ;-)


We hebben vandaag de Nullarborplain over gestoken en we nemen terug wat we gezegd hebben. Vandaag kilometers gereden zonder een boom te zijn. Ook in de wijdde verte niet.


Maar laat ik beginnen met twee uitzonderlijke gebeurtenissen van vandaag. Alleeerst heb ik kennis gemaakt met de gezondheidszorg op het Australische platteland. Dat kwam als volgt, tijdens het verwisselen van de band, of liever tijdens het opdraaien van de krik, heb ik mijn handen op verschillende plaatsen opengehaald aan de scherpe steentjes die hier het wegdek vormen. Ondanks dat we die schaafwondjes (ik zelf denk: dank zij) met betadine hebben ingesmeerd waren een aantal daarvan toch gaan ontsteken en een ervan bovenaan mijn wijsvinger had ik al een paar keer moeten doorsteken om het pus er uit te laten lopen om de pijnlijke druk te verminderen. De anderen bleven ook maar zweren en daar ik daar normaal gesproken in Nederland weinig last van. Enfin het werd na een week tobben toch eens tijd drastischer maatregelen te nemen. Nu wilde het toeval dat we op een gegeven moment langs een zgn. nursingpost reden. (kleine posten, waar een verpleegkundige eerste hulp geeft en eenvoudige behandelingen. Eens in de zoveel tijd komt er een echte arts voor de serieuzere gevallen). Hup wij daar naar binnen en we waren gelijk aan de beurt. De zuster was erg vriendelijk en begon al direct allerlei vragen over allergieën, medicijngebruik e.d. te stellen. Ik moest een uitgebreid formulier invullen (NAW-gegevens) Onderwijl haalde ze een halve medicijnkast tevoorschijn en maakte de wondjes schoon. (ik huilde niet!!) en plakte omzichtig gesteriliseerde gaasjes op de wondjes. Vervolgens haalde ze een klein plasticzakje te voorschijn met de tekst Biochemical Hazard. Nou ja!!!! Maar er werden een aantal zakjes zoutoplossing in gedaan om de wondjes te ontsmetten, steriele gaasjes, pleisters, gaasjes met jodium en zelfs een verbandschaartje ingedaan. Vervolgens kreeg ik een antibiotica kuur van acht dagen mee. Toen trok ik mijn portemonnee om af te rekenen (het pijnlijkste deel van de hele operatie) en tot mijn verbazing EN opluchting waren de kosten 0,0 nou Hoogenvorst kom daar maar eens om met je ziektekostenbijdrage. Fantastisch toch.


Dat het een zeer goede verpleegster was bleek uit het feit dat ik voor de rest van de vakantie niet meer mag afwassen.


De tweede spannende gebeurtenis was natuurlijk weer te danken aan ‘Jooske the Lizzardwoman’ tijdens het rijden zagen weer een dier langzaam de weg overkruipen. Ik laat de omschrijving aan Jooske over. Maar hup voor ik goed en wel stilstond sprong Jooske de auto uit fototoestel in de aanslag. Ze rende naar het beest en begon hem/haar uitgebreid te fotograferen. Het was eigenlijk voor het eerst dat een beest niet het hazepad koos. Integendeel, deze draaide zich om en begon met zijn bek wijd open en tong uitstekend, vervaarlijk te sissen. God zij dank, dacht Jooske dat ik floot om verder te gaan en keerde terug naar de auto anders had ik mijn jodium en steriele gaasjes aan haar kunnen opofferen.


Verder hebben we vandaag weer een grote roofvogel van dichtbij gezien en diep onder ons vanaf een klif een zeehond. Vanavond heb ik uiensoep en spek met uien en kidneybeans gemaakt aangezien de uien op moesten. Het blijkt dat we niet vandaag bij de grens onze groenten en fruit moesten inleveren maar morgen. We zijn weliswaar de grens overgestoken maar er is een quarantainezone van 500 km!!!!!!! Vooraleer we aan de grens voor de fruitvliegjescontrole komen.


Hmmmm, Jooske is inmiddels terug van het douchen en gaat nu uitgebreid haar avontuur met het Gilamonster vertellen.

Liefs Hans.


Hans zegt dat het een soort gilamonster is en dus zwaar giftig, ik heb geen idee en heb nog nooit zoiets gezien, maar het leek nog het meest op een langgerekte dennenappel met pootjes… :) een soort afgestompte hagedis (hele korte staart en stompe kop) met een schubbenpantser in plaats van huid. Ik had al eerder zoiets gedacht te zien als roadkill, maar dit was de eerste levende die heel rustig de weg overstak en er nog was toen Hans stopte. Ik geef toe dat ik een beetje opgewonden was en al bijna uit de auto voordat Hans stilstond, maar ik wilde niet dat het beest in de bosjes verdween. Nou tot mijn stomme verbazing deed hij dat ook niet, en bleef langs de weg staan kijken wat ik aan het uitspoken was. Af en toe als ik te dicht bij kwam schoof hij een eindje richting struiken op, het was een suffig en beetje log beestje, maar op een gegeven moment draaide hij zich om om mij vol aan te kijken en begon te blazen, tong uit. Nu ben ik geen Steve – ik pak die beesten om te beginnen niet eens op – maar over het algemeen als een beest dat soort gedrag heeft geeft het een waarschuwing… Wegwezen of anders! Het kan een laatste poging zijn om de belager bang te maken omdat je eigenlijk niets kan, of het kan een waarschuwing zijn ‘pas op of ik bijt’. In ieder geval hield ik dus een beetje afstand, en toen leek het alsof Hans floot... bovendien zit je daar toch in de bush en terwijl ik helemaal opga in mijn hagedis kan ik misschien van achteren beslopen worden door een of andere slang/spin/ander eng monster ;) dus tijd om op te stappen – ik moet het dan maar doen met 10 foto’s van de hagedis helaas. Maar wat een prachtig beest! Hans was minder verrukt, was geloof ik al lang blij dat ik levend met al mijn vingers weer in de auto stapte!


Zoals Hans al schreef hebben we vandaag ons best gedaan met de uien – het was errug lekker trouwens – en overdag hebben we ijverig appels gegeten. Het gaat wel lukken denk ik – maar de pistachenootjes worden onder de matras verstopt hoor, die gaan echt niet ingeleverd worden! Wat vervelend is is dat tijdens het rijden over het laatste deel van de rit vandaag de vliegenhor weer losgetrild is, waardoor de deur gevaarlijk gaat klepperen tijdens het rijden. Het woei enorm en Hans had zo te voelen moeite genoeg om de auto op de weg te houden, maar daardoor moeten we dus weer aan de gang met plakband om de deur bij elkaar te houden. En vanavond toen we dat maar uit de weg wilde hebben voor de nacht bleek dat na het plakken de deur opeens niet meer sloot! Hij ging nog amper dicht, laat staan op slot, terwijl er geen reden toe leek. En wij maar die deur dichtslaan en drukken om het mechanisme dat voor slot moet dienen (een piefje die ingedrukt moet worden, echt waardeloos) maar het hielp allemaal niet. Uiteindelijk maar de plakband eraf getrokken en grrrrr dan is er dus niets aan de hand – en we hebben al twee keer deze vakantie de deur zo dichtgeplakt zonder problemen maar nu dus wel! Morgenochtend zoeken we wel uit hoe we het dicht kunnen plakken EN de deur nog op slot krijgen.


Wat betreft de camping, het is weer eens wat anders. Een roadhouse, op zich ziet het er niet slecht uit – alleen je krijgt een sleutel mee voor de douche en tot nu toe was dat nooit zo’n geweldig teken – en de prijs viel ook mee. Zelfs de benzine hier is relatief goedkoop! Maar goed, wij mochten dus onze plek uitkiezen achterin een veldje bij het motelgedeelte, en toen ik na de afwas ging douchen kon ik als eerste het sanitair inspecteren. Nou was het heel duidelijk dat de damesafdeling een nagedachte was geweest; er was een deur voor de heren die duidelijk naar een grote ruimte leidde, maar voor de vrouwen waren er twee deuren. De ene leidde je naar twee douches met douchegordijn, de andere naar de enigste wc en een douche met douchegordijn. De deur van het hok kan niet op slot, en de douche... tja, schoon was ie wel. Maar ik moest al mijn spullen kwijt op twee plankjes bij de wastafel, want in de douche was er niets. En douchen achter alleen een gordijn dat met iedere roadtrain buiten al beweegt terwijl iedereen zo binnen kan lopen is ook niet echt geweldig! Ok er kwam niemand binnen, maar toch. Ik had geen zin om lekker lang eronder te staan!


De kliffen waren echt prachtig, maar ik kreeg toch wel een beetje een knoop in mijn buik want ze waren wel erg hoog en erg steil en erg brokkelig langs de randen... En Hans gaat zo op het randje staan! Brrrrr... ik vond het een beetje te, ik heb wel over het randje gekeken maar was maar wat opgelucht toen we weer een meter ervandaan stonden! (Overdrijven is ook een vak zegt Hans...) Tja, er was eigenlijk niet heel veel te zien vandaag behalve vlakte en kliffen, maar het was wel een prachtige rit. Alleen het laatste met die wind en de klepperende deur was een beetje vermoeiend. Morgen gaan we na de fruitvliegeninspectie grote inkopen doen, het mag weer eens. Tenslotte heeft Hans aardappels nodig om frietjes te maken ;) En hopelijk hebben we morgen in Ceduna waar die inspectie moet plaatsvinden ook weer eens bereik en een goede camping... want de was moet hoognodig gedaan worden en het zou heel erg fijn zijn om weer contact te kunnen maken met de buitenwereld.


De foto’s van het gilamonster waren op het scherm toch wel redelijk indrukwekkend trouwens, misschien moet ik me voortaan iets minder door mijn enthousiasme laten leiden en wat voorzichtiger zijn... Aan de andere kant, Steve leeft ook nog en die pakt de beesten zelfs op! Nee hoor, ik pas wel op hoor...

Liefs,

Jooske

free counters