26/2: Port Augusta - Wilpena Pound, 176km

We hebben nog lekker lui de rest van de avond rondgehangen, de post binnengehaald en gelezen – Hans zijn moeder had inderdaad waarschijnlijk direct na het telefoontje nog een leuk briefje geschreven over wat er allemaal thuis gebeurt en dat is altijd heerlijk lezen. En Hans zijn zus had een leuke lange brief gestuurd…We hebben hem wel drie keer gelezen! :) De rest van de avond werd besteed aan samen op de bank rondhangen tot het bedtijd was, waarbij als de ene aan het DX-ballen was de andere zijn best deed om af te leiden. Ja we zijn heel sportief hihihi!


Vanochtend stond er weer eens dakvezelplaat met melk en suiker (gisteren meegenomen uit een roadhouse toen Hans voor het eerst zijn recht op een gratis kopje koffie deed gelden) op het menu…bleh. Het vult maar het is niet mijn favoriet. Dan was met melk en frambozenjam (je moet toch wat als je geen suiker hebt) beter…We waren laat op, pas half negen, want we hadden een zware nacht gehad; ik heb alles wat los en vast lag aan elkaar liggen dromen en Hans kon na twee uur snachts amper meer slapen. Nu was sowieso ons plan om naar Wilpena Pound te rijden vandaag en daar een camping opzoeken (een rit van zo’n 150 km), maar tijdens het rijden hadden we het erover dat als het daar mooi was dat misschien een goede pauzeplek zou zijn voor een paar dagen. Al doen we het al een tijdje weer rustiger aan een paar daagjes stilstaan kan ook geen kwaad. Tijdens het ontbijt besloten we ook min of meer dat we het ‘rondje’ zuidoost Australie (Adelaide, zuidkust, Sydney) via het zuiden naar het oosten zouden rijden en niet andersom.


We hebben in Port Augusta nog gezocht naar het kantoor van de Royal Flying Docters Service maar dat bleek niet veel meer dan een woonhuis met een grote radiozendmast in de achtertuin…en op zondag alleen met vooraf gemaakte bespreking te bezichtigen. Jammer dan. Op naar de Flinders Ranges. Het landschap onderweg was erg mooi – in het begin reden we door de heuvels, de weg steeds diep dalend en stijgend, en kruiste regelmatig het treinspoortje naast ons. Na een tijdje kwamen we in een soort kom terecht tussen twee bergketens, heel liefelijk land met ‘hoge’ bergen aan beide kanten. De bergen hier zijn absoluut niet hoog – in de Flinders Ranges halen ze blijkbaar amper de 1000 meter – maar toch lijken ze van een afstand vaak even ruig alsof ze 4000 meter hoog zijn. Aan de andere kant van het dal gingen we weer de bergen in, en hier zijn we gestopt bij de Yourambulla ‘grotten’ waar er Aboriginal schilderingen te zien zouden zijn.


Met een rondwandeling van een uur zouden drie plekken met schilderingen te bezichtigen zijn, dus wij hebben wat water en onze petjes gepakt en zijn gaan wandelen. Het was een mooie wandeling waarbij we langs een bebost rivierdalletje omhoogklommen naar de rotsen waar de grotten zouden zijn…En tijdens het wandelen zag Hans opeens een hond leek het – maar het bleken kangaroes te zijn! Een heleboel, wel een stuk of 10-15. Aan het rondhangen in de schaduw en een beetje aan het grazen en dutten…En ze waren voorzichtig maar niet echt schuw, echt leuk om te zien! Verder heel veel vogels en wat kleine hagedisjes (en vliegen).


De eerste grot was eigenlijk een overhangende rotsrichel waaronder krabbels gemaakt waren met zwarte kleurstoffen. Tja, om heel eerlijk te zijn, het was niet veel meer dan stippen, strepen, cirkels en hele grove tekens waar weinig uit te halen viel voor ons. En om steeds de (hele) steile trap af en op te klimmen om tien meter lager het bord met uitleg van de tekens te bestuderen was in de hitte niet echt te doen, dus voor ons bleef het bij stippen en strepen :) Wel was de rotswand waar de schilderingen gemaakt waren prachtig mooi, ruig maar ook flink afgesleten door water op plekken, en hebben we genoten van het uitzicht.


Op weg naar plek twee en drie zijn we verdwaald geraakt doordat de padmarkering erg onduidelijk was. De regel voor bergpaden zou moeten zijn, overal waar twijfel is een markering en zorg dat deze duidelijk is. Hmmm, dat gold hier niet. We zijn een of ander zijspoor ingeslagen en na een tijdje besefte we dat het niet klopte. En terwijl we stonden te denken wat we nu moesten doen zag ik opeens twee kangaroes op een paar meter afstand, die even verbaasd leken als wij dat wij daar stonden!


Weer terug op het pad zijn we nog een beetje doorgelopen maar het was warm en er was nog geen zicht op de twee plekken, en we hadden het wel een beetje gehad inmiddels. Dus we besloten terug naar de auto te lopen…Hans liep voorop en opeens schrok hij zich wild want hij was bijna op een eng beest op het pad gestapt. Een Gidgee Skink! (de hagedis-met-schubben die ik een tijd geleden langs de weg had gefotografeerd). We stonden er vlak voor en je had zo doorgelopen zonder hem te zien. Hans heeft er uitgebreid (en gruwend) fotos van gemaakt; deze was wat minder agressief dan die van mij en siste niet maar besloot op een gegeven moment net te doen alsof hij een steen was in de hoop dat we zouden opdonderen. Gezien het feit dat hij hagedissen enge types en creepy crawlies vindt was het natuurlijk heel erg dapper van Hans dat hij er zo dichtbij is gekomen om er close-ups en zelfs een filmpje van te maken :)


Terug naar de auto lopend moest ik alleen oppassen dat als ik een hagedisje zag ik hagedisJE zei want Hans had weinig behoefte om het grotere broertje van het beest tegen te komen…Bij aankomst in Wilpena zagen we dat het weer een ‘resort’ is en hielden ons hart vast voor de prijs – maar dat viel enorm mee, de prijs was normaal. En de ligging van de camping is schitterend, midden in een dennen-en-gombomen-bos waar blijkbaar de dieren zo tussen de campers en caravans lopen…Nu hebben we onze portie beesten wel weer gehad voor vandaag maar het zien van twee luierende kangaroes vlak bij de wc’s was natuurlijk wel erg leuk! Nadat we de camper op zijn plek hadden gezet en geluncht besloten we dat we hier wel een paar dagen konden blijven en zijn teruggegaan naar het kantoor om er twee nachten bij te boeken en ook om een 4-wheeldrive tochtje te boeken in de regio. Dat lijkt ons erg leuk en het is tevens ontspanning want we hoeven niet te lopen of te rijden! :) Want vanmiddag voelde Hans zich opeens vreselijk moe en ik merk dat ik ook wel moe ben. Het is tijd voor wat rust.


Wij blijven hier dus drie nachtjes, en de 1e maart hebben we ons tochtje. Twee en een halve dag luieren daarvoor dus, dat moet lukken – er is verder in ieder geval een wandeling van zo’n 3 uurtjes die we wel willen doen, en verder zien we wel. We staan hier goed en we hebben genoeg te eten – en er is een winkeltje voor kleine boodschappen. Het enige jammere van deze plek is dat er geen bereik is…Anders zou het perfect zijn.

Liefs,

Jooske


Nou mensen die wandeling was echt schitterend. Weer prachtig rode (anders deze keer) rotsen en eerst een wat kaal terrein vanaf de parkeerplaats (gewoon een hoop stenen waar geen ‘gras’ groeit hoor). En langzaam aan wat begroeiing wat je uiteindelijk met een beetje goede wil een bosje zou mogen noemen. En ineens zag ik op zo’n 20 meter een vrij donker koppie, ik zeg Jooske wacht er is daar een hond, maar mee dat ik het zeg zie ik de rest van zijn lichaam tevoorschijn komen en blijkt het een kangoeroe te zijn. En dan zien we beiden gelijk nog een kangoeroe en nog een en nog een. Leuk man, grote en kleintjes. Nou ja de grote ook niet veel groter dan een meter hoor. Maar het zijn sinds lange tijd (eigenlijk sinds de eerste dag in Yanchep) onze eerste groep kangoeroes. Ze zijn verbazingwekkend rustig onder onze verschijning, ze blijven rustig staan en een enkele hopt een paar meter verder van ons vandaan, maar gaat dan toch weer door met grazen. We maken uitgebreid foto’s en genieten van de stilte en de dieren. Zo zien we diverse vogels waaronder wat uit hun krachten gegroeide grasparkieten (?) Prachtig groen. Dan wordt het pad moeilijker en moeten we meer onze aandacht bij het lopen houden want op een gegeven moment is het pad meer een klim partij (zonder handen hoor) een stappen van steen naar rots en van rots naar steen. We komen na zo’n 25 minuten bij de eerste site. Wat onduidelijke houtskool schetsen. We gaan door naar site 2 en 3. Maar de bewegwijzering is zo slecht en we hebben ook geen idee hoever het is. Op een gegeven moment besluiten we dat we het pad kwijtgeraakt zijn en besluiten terug te gaan om het opnieuw te proberen. Dan ziet Jooske onder wat lage boompje een kangoeroe met jong, op hooguit een meter of 7 bij ons vandaan. Ze maken ook nu geen enkele aanstalten om te vertrekken dus wij kunnen ze rustig een tijdje bekijken.


Een 100 meter terug vinden we het pad weer en volgen dat nog zo’n 50 meter. Maar het is zo slecht en slecht aangegeven dat we besluiten terug te gaan. Van steen naar steen hoppend, kan ik me op een gegeven moment nog net in houden om de volgende stap te zetten. Ik schrik behoorlijk want het pad voor me bewoog. Brrrrrrrr, een creepy crawler. Zo’n enge skink die al lelijk gedaan heeft tegen Jooske. Omdat ik van nature een veel vriendelijker uitstraling heb blijft deze vrij rustig en laat zich gewillig fotograferen. Ik kom met de lens zelfs tot op zo’n 40 cm. Ondertussen wel hopend dat Jooske bij eventueel onraad het beest naar de strot zal vliegen teneinde mij te redden natuurlijk. De skink blijft vrij rustig en beweegt af en toe zijn kop en zet een paar pasjes. Voor de liefhebbers; als ik thuis ben kan ik je een filmpje met wat foto’s toesturen.


Dat ik het niet heb op dit soort beesten is jullie inmiddels wel bekend, maar dat dat volledig terecht is. ;-) Blijkt wel uit het volgende. In het visitors center van Wilpina Pound waar we nu zijn staan allerlei boeken met daar o.a. reptielen in. Dus wij natuurlijk opzoeken wat we zoal gezien hebben. Wat blijkt. Die enge grote lizards die we gezien hebben in West-Australie, maar ook hier al, zij het wat minder. Hebben de neiging om bij gevaar in de dichtstbijzijnde boom te klimmen. Nou wil het geval dat die beesten hartstikke bijziend zijn. En zo is het dus al regelmatig voorgekomen dat zo’n engerd het been van de mens die hem te dicht benaderde voor boom aanzag en dat hij dus tegen een mens opklimt. Staat er doodleuk bij. De verwondingen beperken zich meestal tot wat oppervlakkige snijwonden van de scherpe nagels. Maar de shock die men door een dergelijke beklimmen te verwerken krijgt kan nog jaren nodig hebben om te verwerken. Nou ik heb nu al een shock van het feit dat zoiets kan gebeuren. Ik stond net onder de douche en hield het deurtje scherp in de gaten, stel je voor dat zo’n eng type even zijn koppie onder de deur door steekt. Dan horen jullie mij in Nederland gillen, dat beloof ik je.


Jooske komt net terug van het douchen en bekend ook dat ze wat extra lawaai heeft gemaakt (het is inmiddels pikkedonker) tijdens het terug lopen op de nauwe paadjes van de douche naar de camper. Dit om eventuele enge types af te schrikken. We besluiten vanavond voor het slapen gaan gezamenlijk MET zaklantaarn naar de wc te gaan.

Liefs Hans.

free counters