02/3: Wilpena Pound - Renmark, 509km

Vandaag vroeg opgestaan, maar lang nadat ik wakker was. Pfffff kwart voor 5 dat is toch geen tijd voor een vakantieganger. Na veel draaien en keren waren we om 7.30 uur op en reden we rond 8.15 weg. We moesten nog de sleutel van het electrakastje inleveren en dat was erg jammer. Want we hadden een nachtje extra gestaan en ik hoopte dat de receptiejuf het niet zou merken. Maar helaas ze wist het nog precies en we moesten dus nog een nacht bijbetalen. Ik heb ook altijd pech.


Amper de camping verlaten bevonden we ons weer tussen de emoes en dit keer bleven ze doodgemoedereerd langs de kant van de weg staan dus wij hup weer maar fotograferen en kijken naar deze mooie vogels. We hebben nu zo’n 1600 foto’s van emoes dus ik denk dat we nog wel een paar keer stoppen voor wat nieuwe foto’s. Even later zagen we wat kangoeroes langs de weg en ja daarvan hebben we pas 1540 foto’s dus hup heel die camper weer tot staan gebracht en weer van flits, flits. Lang leve de digitale fotografie. Stel je toch voor dat je al die foto’s moet ontwikkelen en afdrukken. Het leuke nu echter was dat we een moeder met jong in de buidel te pakken hadden en dat de foto deze keer van dichtbij genoeg is om het te zien ook.


Bij het eerste het beste dorpje (zo’n 50 km verderop) kochten we brood en na al die dagen dakvezelplaat hebben weer eens lekker boterhammen met spiegelei gegeten. Nou ja, spiegelei, voor zover dat gaat met %^&*^^&*%^$^**&^%%-koekenpan hier. GRRRRRRRRRRRR. Ook verzonden we onze verslagen en haalden we onze mailtjes binnen. We hadden immers al 4 dagen geen bereik gehad.


Langs allerlei weggetjes zijn we verder zuidwaarts gegaan. Je kunt merken aan het verkeer dat het hier wat dichter bevolkt is. Niet dat het echt druk is, maar je komt vaker een auto tegen. Maar ook aan het feit dat er meer dan een asfaltweg ligt kun je zien dat het dichter bevolkt is.


Op een gegeven moment konden we langs twee kanten naar ons dagbestemming. We namen er een op goed geluk en plots bevonden we ons voor een veerbootje. Leuk. We reden erop een werden gratis en voor niks naar de overkant gebracht. Terwijl het toch zeker een meter of 35 was hoor. Eenmaal aan de overkant leek het of we in een totaal ander land gekomen waren. Overal waar we keken zagen we wijn- en fruitgaarden. Zo groen hebben we het niet meer gezien sinds Hans ons naar Schiphol bracht.


Na een tijdje kwamen we op onze dagbestemming en plunderden we de plaatselijke supermarkt want al onze lekkernijen waren echt helemaal op. Een Spartaans leven is iets moois maar niet voor ons. ;-)


Om 17.00 uur stonden we op de camping en belde ik naar huis. Mijn dochter was erg blij dat ik haar om half acht s’ morgens uit bed belde *evil grin* . Ze was dinsdag teruggekomen uit Zweden en had het er weer fantastisch naar haar zin gehad. Ik heb zelf ook de gastvrijheid van de Zweedse tak van de familie van haar vriend mogen ervaren en weet dus dat ze het erg goed gehad heeft. Eenmaal thuis dacht ze wel genoeg sneeuw gezien te hebben blijkt het in Nederland ook te sneeuwen, maar dat weten jullie al natuurlijk. Het gesprek duurde kort maar ik kon weer gerust zijn alles is in orde.

Liefs Hans.


Wat Hans vergeet te vermelden is dat we langzamerhand toch wel weer toe zijn aan een badkamer waar je niet eerst in iedere hoek moet kijken of er geen enge beesten zijn, en in de wc en onder de wcbril…en waar je rustig kan zitten en doen wat je moet doen zonder dat je concentratie verstoord wordt door kruipbeesten die onder de deur komen…Zucht. Gisteravond moesten we toch echt voor het slapengaan naar de wc en de zaklamp begint het een beetje op te geven, dus dat zijn steeds spannende tochtjes. Nu is Hans al sinds we in Wilpena waren aan het miepen over hoe eng de beesten wel niet zijn in de wc, maar los van een spinnetje in de pot en wat motjes rond de lamp had ik het nog niet zo ervaren. Maar gisteravond riep Hans mij terwijl ik buiten op hem stond te wachten naar de mannenkant toe, dus ik dacht dat ik hem van een of andere bijziende goanna ;) moest redden…nee, er zat een mega maar dan ook echt MEGA spin op de muur – zo eentje die aan het doorleren is voor tarantula. Slik. En terwijl we daarnaar kijken zie ik opeens een enorme sprinkhaan – Hans schrikt want die had hij nog niet eens gezien! We besloten om het fototoestel te gaan halen, dus dat betekende weer door het donker naar de camper en weer terug naar de wc met een steeds zwakker wordende zaklamp…voor de zekerheid heb ik ook maar de zaklamp van Hans zijn superdeluxe zakmes meegenomen en het enige andere wat ik kon verzinnen dat licht gaf, een van de telefoons. Niet genoeg licht bleek echter…


We hebben nog een tijdje staan griezelen in de toiletten voordat we weer terug naar de camper liepen…Brrr, het was wel heel donker nu en de zaklamp wel heel zwak en er ritselde wel erg veel…Nog een beetje nagriezelend zijn we naar bed gegaan maar heeft Hans nog eerst even wat gelezen om zijn gedachtes af te leiden van enge beesten. Om de een of andere reden vond hij het niet goed dat ik hem zachtjes lief kriebelde vannacht hihihi ;)


We waren inderdaad amper van de camping af vanochtend of we stonden al weer midden in de emoes en kangaroes. Echt mooi die beesten! Ik krijg er maar geen genoeg van om ernaar te kijken, en vandaag konden we er echt weer dichtbij komen – een van de emoes stond echt te showen aan de overkant van de weg, totaal niet bang of geïnteresseerd in ons – en toen we net weer wegreden van de kangaroes schoot er opeens eentje vlak voor ons de weg over.


In Hawker hadden we op de heenweg gezien dat we bereik hadden dus op de terugweg en vlak voordat we van bekende terrein afsloegen besloten we daar te stoppen om te verzenden. En omdat de dakvezelplaat ons de oren uitkomt (en het raakt maar niet op!) ben ik een general store ingeschoten om een pak brood te kopen. Rare lui hier hoor, het enige een beetje normale brood wat betreft textuur en houdbaarheid (maar een paar dagen zoals het hoort en niet ruim een week…) heet hier ‘continental’ brood. Volgens oorspronkelijk europees recept…jaja. Maar goed, brood is brood en op een parkeerpleintje hebben we even stop gehouden om te ontbijten en te verzenden en mail binnen te halen. Na een paar dagen zonder bereik stonden we langzamerhand op springen om weer wat van de andere kant van de wereld te horen! En om jullie te vervelen met onze lange verhalen natuurlijk ;)


Het merendeel van de rit voerde over binnenweggetjes en ‘highways’ die zo afgetrapt en rustig waren dat ik af en toe op de kaart moest kijken om zeker te weten dat het ook echt een highway was. Ze betalen hier erg weinig wegenbelasting lijkt het… Maar het landschap was prachtig, glooiende heuvels en graanvelden en heel veel schapen, af en toe wat platter en af en toe wat heuvelachtiger. Net Frankrijk, en erg mooi. Alleen zo dor en droog allemaal…Hans en ik kunnen maar niet bevatten waarom mensen hier zouden willen wonen, in een land waar de rivieren of droog en stoffig zijn of overstroomd…Sowieso hebben we het gevoel gekregen dat de Australiër zelf dat ruige wel prima vindt en het ook een beetje in stand houdt, want de hoeveelheid dirtroads, en floodways op de geasfalteerde wegen is toch niet normaal hoor!


Vandaag was het wat meer opletten wat de kaart betreft, nu was het toch elke 50 -100 km opletten omdat er een afslag kwam. Op een gegeven moment leidde ik Hans via een van twee parallelle wegen, en op de kaart stond dat we over een rivier moesten, Murray River. Maar ja, tot nu toe hebben we nog geen rivier met water erin gezien dus toen we opeens het bordje ferry zagen waren we allebei verbaasd! En nadat we overgestoken waren was het een ander land; wat water al niet kan betekenen voor een land – dit was een kant van Australië die we niet kende, groen, welvarend en overal maar dan ook echt overal fruitbomen! Echt apart. Enorme wijngaarden ook, met enorme wijntanks. De geur van wijn en druiven was daar zo sterk dat we het in de auto konden ruiken. Maar nergens druiven te kopen – al het andere fruit wel alleen wij hadden nu net trek in druiven (vooral die lekkere zoete zoals in Ceduna, slurp :) )…


En omdat de deur weer ging klepperen als een idioot door de harde wind hebben we iets nieuws geprobeerd…kauwgum. Een idee van Hans dus wij stonden vanmiddag in 30 plus graden te kauwen als gekken langs de weg om genoeg kauwgum zacht te kauwen om tussen de deuren te proppen…in combinatie met plakband zien we wel hoe lang het houdt!

Liefs

Jooske

free counters