04/3: Horseham - Torquay, 389km

Zo we zijn weer in de bewoonde wereld. Een badplaats aan de zuidkust van Australië, Torquay. Een mengeling van Zandvoort, Scheveningen en Renesse. Kortom vreselijk. Een dure overvolle camping met graffiti op de wc-muren en blerende radio’s naast de camper. Onderweg reden we al door Geelong en pfff wat een drukte weer verkeer dat langs alle kanten op je afkomt en weer in file voor de stoplichten staat. Maar al met lijkt men wel meer rekening te houden met andere weggebruikers dan in Nederland.


Maar goed we beginnen bij het begin want het was weer een enerverend dagje. Ik was nu eens degene die ons wakker hield, ik heb vanaf half vier geen oog meer dicht gedaan. Althans dat lijkt dan zo he. Ik heb heel veel liggen dromen. Geen vervelende dromen, maar echt zo van; hoe komt een mens er op.


Enfin we reden redelijk laat, rond 9 uur, weg en tufte in een rustig tempo naar de Grampians. Een nationaal park, bergketen, het was er zeker in het begin erg mooi maar al wel duidelijk toeristisch het werd steeds drukker. Op een gegeven moment kwamen we aan een gedeelte dat pas verbrand was. Je kon de brand nog ruiken. Pas toen we het park uit waren begon het niet verbrandde bos weer, dus er zijn werkelijk honderden hectaren verbrand. Op zich was dat wel een mooi zicht maar eigenlijk was daardoor alles afgesloten. Er zouden 2 watervallen en diverse uitkijkpunten zijn. Maar alle zijwegen daarnaar toe waren wegens brandgevaar gesloten. Alles was al verbrand maar vooruit. Er waren slechts 2 uitkijkpunten bereikbaar en daar hadden we een vergezicht over het park en zag je precies de enorme verbrandde oppervlakten. Toen we daar weer weg reden, we reden erg langzaam want het was mooi en zeer bochtig. Hoorden we plots een onbekend geluid. Jooske keek in haar spiegel en riep #$%^^ de watertank, de watertank. Ik dacht nog even shit dat ding lekt natuurlijk, maar nee hoor de hele watertank was onder de camper uit gedonderd. Ik stoppen en terug lopen. Jooske was zo slim om er foto’s van te maken om te bewijzen dat we op een normale asfaltweg reden. Terwijl ik het verkeer waarschuwde. Bij nadere inspectie bleek dat de tank naar zijn ouwe moer was want hij was van plastiek en had even over de weg geschuurd en liep dus in snel tempo leeg. Onder de wagen was te zien dat de ENIGE bout waar dat ding aan vastzat was afgebroken en daarmee de tank gezakt en op een gegeven ogenblik de weg had geraakt. Wat als we 120 gereden hadden? Oke, wij die tank in de auto gegooid, daar laten liggen was geen optie.


En toen we eenmaal een telefooncel in een dorpje zagen de camperverhuurder gebeld. De details bespaar ik jullie die zal Jooske ongetwijfeld geven ;-), maar we hadden al afgesproken dat we zouden zeggen dat hij onherstelbaar beschadigt was. En inderdaad ze vroegen of tie gerepareerd kon worden. Nee dus!! Mooi nou konden we dat ding dus ergens op een parkeerplaats bij de afvalemmer dumpen, we hadden echt geen zin om nog een paar dagen met die 50 liter tank IN de camper rond te rijden. Al met al is het goed afgelopen (weer) maar je vertrouwen in de camper zakt weer een heel stuk en je denkt steeds wat is het volgende. Het zette voor ons een domper op een eigenlijk best mooie dag.


Morgen beginnen we aan de Great Ocean Road, dat moet een spectaculair (dat hebben we eerder gehoord) mooie route langs de zuidkust zijn richting Adelaide waar wij hopen rond de 7e bij Jooskes tante aan te gaan.

Liefs Hans.


Tja, we hebben een prachtige rit gehad, de Grampians zijn echt schitterend en misschien wel het mooiste wat we tot nu toe aan (berg)landschap hebben gezien, maar zoiets als die watertank verknalt wel je dag hoor. Maar goed, de Grampians zijn echt de moeite van het omrijden waard – zeker denk ik als ze niet zo zwartgeblakerd zijn zoals ze nu waren…


Maar eerst nog even iets waar niemand in geintereseerd is :) Hans is vergeten te vermelden (express want ondertussen herinnert hij mij er wel aan) dat hij gisteren even wat rechtgezet heeft met betrekking tot DX-ball…de gluiperd vond het nodig om eventjes 31000 punten boven mij te gaan zitten! En ik heb nog maar twee weken om hem te verslaan! Snif, dat lukt me nooit…


Er gingen verschillende wegen door de Grampians en wij besloten de langste te nemen, om er zo veel mogelijk van mee te krijgen. Ik had in onze gids gelezen dat er bij het plekje Zumsteins (jaja wat een naam he) de kangaroes zo tam waren dat je ze niet mocht voeren…misschien vanwege de bosbranden of iets anders maar er waren erg weinig kangaroes te zien, en tam? Wij hadden een paar dagen in Wilpena gezeten en vergeleken met kangaroes die te lui zijn om op te staan als je ernaar toe loopt en die zo tussen de tentjes staan te grazen was dit niet tam – maar ik ben wel door heel voorzichtig te lopen tot op twee meter van eentje gekomen en dat is altijd leuk natuurlijk!


De Mackenzie Falls zouden echt heel erg de moeite waard zijn maar daar konden we helaas niet komen, en een ander highlight van de Grampians zou volgens het boek de Balconies zijn, een unieke rotsformatie. Daar konden we wel komen maar dat viel toch een beetje tegen. Je moest een kilometer lopen om er te komen en uiteindelijk was het niet veel meer dan wat rotsen die uit de wand staken waar een uitkijk op geplaatst was – mooi hoor, maar aan het begin van de wandeling hadden we iets soortgelijks gezien dat minstens even mooi was aan de andere kant. En het uitzicht was gelijk aan dat van de parkeerplaats dus echt de moeite van de wandeling was het niet. Behalve dat we die hele kilometer door volledig verkoold bos gelopen hebben wat wel redelijk uniek was natuurlijk! Een beetje deprimerend ook…


De weg door de Grampians was prachtig, echt een bergweg; nauw, bochtig en aan de ene kant rotswand en aan de andere kant diepe vallei, met rond iedere bocht prachtige uitzichten door de bomen heen. Het was ergens na de balconies, we reden misschien tegen de 40, 50 km vanwege de bochten, dat we een vreemd geluid hoorde en toen ik in de spiegel keek zag ik opeens de watertank op het asfalt liggen. Dan schrik je wel behoorlijk hoor. En vooral omdat het volledig uit het niets en onverwacht gebeurde! Toen Hans stopte zijn we allebei uitgestapt om te gaan kijken, en onderweg bedacht ik me dat we een foto moesten hebben van hoe het er bijlag, voor het geval ze gingen zeuren – want niemand gelooft toch dat zoiets op een prima stukje weg bij een rustig gangetje gebeurt! Maar nu kon je duidelijk de steeds groter wordende plas water zien en de sporen van water waar er al gaten van het schuren gevormd waren. Een mooie foto voor “Groetjes uit Australië” grrrrr. Dus ik fotos gemaakt terwijl Hans in de bocht van de weg ging staan om eventueel verkeer te waarschuwen – en daarna zijn wij er dichter naar gaan kijken. Een stuk of drie, vier schuurgaten erin en het water liep er hard uit. Wat zonde! En ik wist niet of ik bozer op de watertank, de camper of op Backpackers was dat nu dit ons overkwam.


Nadat de tank leeg was hebben we hem ingeladen en na nog gekeken te hebben naar wat er beschadigd was aan de ophanging zijn we weer verder gereden. En echt, het was allemaal prachtig hoor maar bij iedere bobbel keek ik automatisch in de spiegel, ik zat me voor te stellen wat er verder nog af kon vallen, en bij ieder geluid verstrakte we en keken allebei tegelijk in onze spiegels. En ik weet niet hoe het bij Hans was maar ik zat in gedachtes regelmatig te vloeken op de watertank, de camper en Backpackers…


Omdat het bereik van de mobiel variabel was en we toch wel graag het wilde melden zodat we wisten waar we aan toe waren zijn we in het eerste beetje behoorlijke dorpje in een telefooncel gaan bellen. Terwijl Hans uitlegde wat er gebeurd was hoorde ik het ongeloof aan de andere kant van de lijn – de watertank??? En u reed op een asfaltweg??? Pffff gelukkig dat we die fotos hebben want het is inderdaad moeilijk voor te stellen. Ze moest even gaan overleggen en zou terugbellen naar onze mobiel. Tja dus wij hebben maar even gewacht want hier hadden we in ieder geval bereik en als we gingen rijden wisten we dat niet zeker.


Ik pakte op toen ze belde want ik lees de kaart en heb dus de routes en plekken waar we langskomen wat beter in mijn hoofd. En ja hoor, ze moest het hele verhaal ook even van mij horen en ik heb moeten benadrukken dat we 1. langzaam reden, 2. op een keurige geasfalteerde weg reden, 3. de tank behoorlijk beschadigd was en 4. dat het opeens uit het niets gebeurde. Ze wilde ons in Geelong alternatief vervoer laten ophalen of de tank laten repareren, maar ik gaf aan dat we daar geen tijd en zin in hadden, al wilde we wel eventueel in Adelaide een ander voertuig ophalen. Maar in principe hadden we er ook weinig probleem mee om zonder watertank verder te rijden, liever dat dan het gedoe en tijdsverlies van een reparatie. We zien wel hoe het gaat, ze heeft hopelijk het filiaal in Adelaide op de hoogte gebracht en daar zien we wel wat ze willen doen.


Ondertussen is het etenstijd en Hans maakt weer heerlijke nassi. Het blijkt nu toch wel lastig zonder water! Ach ja we zien wel. Morgen moet mooi zijn om te rijden, daar verheugen we ons dan maar op.

Liefs,

Jooske

free counters