05/3: Torquay - Koroit, 282km

Nou dat was weer eens wat anders dan honderden kilometers rechtuit rijden. We hebben de kustweg gereden, en dat was ouderswets haarspeldbochten draaien en slingerdeslang omhoog en omlaag. De ‘Great Ocean Road’ pakweg 200 kilometer waarvan een kilometer of 75 niet echt langs de kust gaat maar vooruit. Het was in het begin een mooie maar zeker niet spectaculaire kustweg. Ik heb mooiere gereden en zelf nu nadat we bij de highlights van deze route zijn geweest, die beslist heel erg mooi waren en zeker de moeite waard, vonden Jooske en ik de kust die we gezien hebben langs de nularborplain misschien nog wel mooier. Verschil echter is dat de GOR super toeristisch was en bezaaid met mensen, terwijl die andere kust we alleen of soms met 4 mensen konden bekijken. Dus dat heeft ons zeker beïnvloed, vast staat wel dat de andere kust veel ruiger en desolater was dan deze kust aan de GOR en dat nou eenmaal iets wat mij meer trekt.


Neemt niet weg dat we een heerlijke dag gehad hebben en toch zeker een kilometer of 7/8 gelopen hebben naar de diverse ‘scenic lookouts’, stranden e.d. Het was een lekker zonnetje dat vaak achter de lichte bewolking schuilging en dat maakte aangenaam wandelweer.


Een ander hoogtepunt van vandaag was voor mij ook dat Jooske en ik op een gegeven moment op een pad liepen te praten en ik nog net een slang het gras in zag verdwijnen. Althans zijn kop was er al in en de rest volgt dan vanzelf natuurlijk. Dus ik gelijk hup er naar toe en een foto gemaakt. Het beest was al bijna verdwenen en dus wilde ik hem bij de staart grijpen en hem ff terug trekken zodat ik hem nog een keer kon zien en fotograferen. (tja hij heeft geen snelle poten en dat maakt dat ik hem niet eng vind) Maar Jooske gaf een brul dat ik nog niet genoeg naar Steve gekeken had en zij was in de veronderstelling dat het om een King Brown ging een van Australie’s giftigste slangen. Maar gelukkig staat hij redelijk op de foto zodat we hem in de camper nog eens op ons gemak konden bekijken.


We staan vanavond op een klein stadscampinkje, ik had ze hier nog niet gezien maar in Frankrijk komen ze wel meer voor de zgn. Municipal. Je komt zoekt een plaats uit en wat later op de dag, meestal rond een uur of 8 ’s avonds komt er iemand het geld dat je verschuldigd bent innen. Nou we wachten dus maar af. We hebben al gezien dat het 15 dollar is voor een powered site en dat is het goedkoopste wat we tot nu toe gehad hebben. En 11 dollar goedkoper dan die ramp van gisteren. Overigens heb ik daar toch nog even gedouched, dat was handig. Buiten de douches zit een knop voor iedere douche en als je daar op drukt krijg je 4 minuten warm water vervolgens is het over of je moet in je blote kont weer naar buiten en opnieuw op die knop drukken. Nou hebben ze aan mij een slechte want met scheren en tandenpoetsen en de boel schoonschrobben en een beetje poedelen heb ik toch zeker 20 minuten nodig!! Dus gebeurt dat ook ;-)

Liefs Hans.


Vooralsnog is het kwart voor acht (eigenlijk kwart over maar we geven het op wat betreft tijdszones en de helft van onze electronica is nog oude tijd) en er is nog geen geld geïnd. We zien wel! De rit vandaag was heel mooi, maar toch wel vermoeiend – op een gegeven moment in de omgeving van Port Campbel was er om de acht honderd meter wel een bordje voor een of andere scenic lookout…en vaak moest je dan nog tussen de 100 en 900 meter lopen naar betreffend mooie plaatjespunt! Maar de meeste waren ronduit de moeite waard – diegene waar Hans zijn slang zag hadden we in eerste instantie overgeslagen want we waren het zat, maar bleek toch bij nader inzien behoorlijk mooi te zijn dus we hebben een verderopgelegen en rustiger pad genomen…vandaar waarschijnlijk de slang. Want het was zo ongelofelijk toeristisch vandaag, echt druk! En naar de uitkijkpunt van de 12 Apostles zelf (HET hoogtepunt van de rit volgens alle reclame) was een heuse brede looproute en enorm parkeerterrein, compleet met rondvluchtjes en een motel etc! Voor de busladingen vol toeristen die daar constant binnenstromen – want het was vandaag voor ons mensenschuw geworden reizigers behoorlijk druk.


Heel de ochtend was het heiig geweest en zo’n 30 km voordat we bij de 12 Apostles zouden aankomen werd het zelfs mistig, dus we waren al weer bang dat we weer een uniek iets zouden zien, de Great Ocean Road bij mist…maar toen we aankwamen ging er een mooi zonnetje schijnen met een lekker windje, zelfs een beetje fris – ideaal voor uren lang rondsjouwen over rotsen en voor de fotos natuurlijk! Het was echt een heerlijke dag maar pffff wel erg vermoeiend.


We hebben vandaag eigenlijk voor het eerst mede-Backpackers zien rijden – eenzelfde camper als wij hebben. Vanuit beide kanten werd er enthousiast gezwaaid en met de lichten geknipperd bij het langsrijden…ze lachte nog, dus waarschijnlijk hadden ze hem nog maar net. Arme stakkers… ;-) Er waren vandaag behoorlijk veel jongeren, van diverse nationaliteiten, en ook heel veel jonge Nederlanders – op een gegeven moment moest je gewoon opletten wat je zei over anderen hihihi!


Vanwege de grote akkers hebben ze natuurlijk ook grote apparatuur – waaronder rijdende akker-sproeiers, van die lange dunne dingen hoog op de wielen. Vandaag reden we langs eentje die parallel stond aan de weg, en ik heb dus geteld hoe lang hij was – wel 400 meter!


Iets wat we al een tijdlang zien bij roadhouses met een kroegje/cafeetje maar nu ook in het badplaatsje Torquay bij een hoop sjiekere gelegenheden is het fenomeen BYO. Bring Your Own (Neem je eigen mee) – alcohol dus. In Nederland wordt de winst in de horeca toch vooral uit de drank gehaald, maar hoe werkt dat dan hier??? Trouwens over alcohol, wij zien overal, noord west en zuid, bordjes bij de ingang van steden of in de dorpen dat er een drooglegging is, en openbare alcoholconsumptie beboet zal worden. In een godverlaten mijndorpje als Coober Pedy midden in de woestijn of in het noorden waar er veel armen (vooral Aboriginals) zijn, is dat voor te stellen. Maar ook hier in het overduidelijk rijke zuiden. We verbazen ons er over!


En nog een ding, mijn mobiel is behekst. Sinds we in Victoria zijn (waar we dus weer over een of andere tijdsgrens moeten zijn gereden) springt mijn mobieltje als hij voorin ligt steeds op de tijd van het autoklokje (dat nu eindelijk na 13000 km op de juiste tijd staat) – ik heb al verschillende keren het ding voor de grap teruggezet op de oude tijd maar iedere keer weer. Ik snap er niets van want dit is voor het eerst in het bestaan van dat ding dat hij zulke kuren vertoont… en ook alleen als hij voorin de auto ligt!


Oh ja we hadden ons voorgenomen vandaag wat dingen in te halen die we steeds vergeten – wat jullie misschien al gemerkt hebben ;-) Zijwind zegt Hans net. We hebben soms zulke enorme rukwinden dat de camper ervan schudt, op verschillende plekken in Australie. Toch wel een of twee keer per dag een vlaag dat het lijkt alsof Hans (die toch meestal rijdt ) van plan is in de berm te rijden. En we zien, zeker nu we in het zuiden zijn, af en toe een windhoosje over het land gaan – zo’n fenomeen waarbij er opeens een draaikolkje van zand en stof ontstaat – heel apart om te zien en ze kunnen soms best groot worden. Soms zien we ze in de verte en reiken ze echt heel hoog, en laatst was er eentje in een veldje naast de weg, erg mooi.

Liefs

Jooske


PS: ik heb nog zo’n 20000 punten (en 12000 km!) te gaan en ik heb Hans ingehaald ;-)

free counters