06/3: Koroit - Salt Creek, 459km

Hans is aan het douchen en ik heb net de afwas gedaan dus nu is het tijd voor schrijven :) We zitten nu op een heerlijke camping in het midden van niets, grofweg tweehonderdnogwat van Adelaide vandaan, Salt Creek. De camping is groots opgezet en best wel netjes alleen wij vinden het moeilijk voor te stellen dat er ooit meer dan een verdwaalde doorreiziger zoals wij langs komt…maar dat zal wel want het is niet nieuw maar ziet er niet vervallen uit en er zijn tekens dat het af en toe best vol kan zitten. Groots opgezet maar behoorlijk goedkoop, 17 dollar voor stroom maar wij zitten hier voor 12 dollar zonder stroom, omdat de stroom het stomweg niet doet. Toch niet weer iets aan de camper? Grrrrr….


Nou ja, goedkoper dan de vorige camping kan niet, want er is nooit iemand langsgekomen voor geld en er was vanochtend om half negen nog geen hond te bekennen! Dus we hebben in feite wildgestaan op een camping, waar we stroom gebruikt hebben en de voorzieningen. Lachen!


Vandaag was een rustige doorrij dag, we hebben heel veel dennenbossen gezien en weinig foto’s gemaakt, maar bij iedere hobbel of raar geluid verstrakte we en keken in de spiegels…de zenuwen zijn nog wat teer. En er waren veel hobbels en bobbels in de weg, dus we hebben wat dat betreft een zware dag gehad! Het is echt niet te geloven de staat van de wegen hier. We waren redelijk vroeg op de camping, tegen drieën, dus konden nog een tijdje genieten van de rust en de schaduw en zon en kletsen met de beheerder (een geïmmigreerde Schot…) die ons hielp en probeerde de stroom op gang te krijgen. Maar iedere keer dat we vandaag uit de auto stapte kreunde we het uit van de stijfheid! Hmmm, we hebben toch wel behoorlijk wat gelopen en ook geklommen en gedaald gisteren…


En we zijn heel stout geweest vandaag *bloos*…Het brood is op dus we hebben niet ontbeten vanochtend maar Hans kocht tegen koffietijd wat cake. En tegen half een keken we elkaar aan en gaven allebei toe trek te hebben in een vette hap. Mjam…een half uurtje later reden we langs een tankstation waar je voor snoepen in het gebouwtje ernaast moest zijn toen Hans op de rem stapte en we op zoek gingen naar de vette hap. Oef, alsof je in de hemel terecht kwam (of de hel, hoe je het maar bekijkt) – snoep snoep en nog eens snoep! IJsjes, chips, milkshakes, snoep, frisdrank, koffie en thee en natuurlijk een ruime selectie van allerlei hartige slechtigheden…hmmmmm lekker! We hebben twee kleine zakjes friet genomen en een zakje met wat mini-kipnuggets, dat allemaal tot onze verrassing vers gebakken werd. Het wachten was een hel met al dat lekkers om ons heen en we schrokken een beetje toen bleek dat de kleine zakjes volledig aangestampt waren en haast overliepen van de friet! Oef da’s veel…en vooral omdat we blijkbaar toch minder eten hier – we hebben lekker buiten op een bankje alles opgesmikkeld; Hans heeft moedig zijn zakje leeggekregen (lekker overigens) en mij geholpen met de laatste uit mijn zakje. En terwijl we nog aan het nagenieten waren besloten we om het maar goed te doen en ook een milkshake te nemen. Oef, dat was een bak vol! Echt een enorme beker…en toen maar gauw wegrijden want de chips lokte al weer. Zo veel heerlijke smaken, kwijl…Ja we nemen het er echt niet zo heel veel van hier hoor, en we houden allebei van lekker; dan is zo’n luilekkerland echt een hel hoor!


De weg was overigens ook een hel en we hebben dankzij de bobbels nog lang mogen nagenieten van de milkshake…


Morgen hebben we niet zo heel lang meer te rijden, maar voordat we bij mijn tante langsgaan willen we eerst naar de verhuurder rijden en kijken wat ze ervan zeggen – hopelijk krijgen we een nieuwe wagen natuurlijk! Maar geheid dat het lang zal duren dus vandaar dat we er vroeg op de dag willen zijn – met een beetje geluk tegen elven. En dan door naar mijn tante! Ik heb haar vanmiddag gebeld – o wonder, hier is er zelfs in het midden van niets nog wel bereik – om te vragen of het uitkwam dat we morgen langskwamen…hihihi na 30000 km (grofweg) vliegen en 14000 km rijden…Ik heb er zin in, en nu dat we zo dicht bij zijn is het een beetje een bizar gevoel. Vanmiddag hebben we ook nog even de post binnengehaald – bij de laatste keer verzenden ging dat niet goed – en leuk er was weer wat mail! We genieten er echt van om ze te lezen, we spellen ze echt zo fijn is het. :)

Liefs,

Jooske


Dat Jooske na het avondeten moest toegeven dat mijn in elkaar gezette hap uiteindelijk toch het lekkerste van al smaakte schrijft ze er maar even niet bij. Maar eerlijk is eerlijk we hebben heerlijk gezondigt vandaag. Had ik al een keer verteld dat de cakes in de meeste roadhuizen ‘homemade’ zijn. dit omdat ze vaak meer dan honderd of 2 of 3 van de dichtstbijzijnde plaats liggen. Nou dat proef je die dingen worden per snee verkocht en zijn werkelijk om te smullen. Je hebt ze in allerlei smaken, citroen, vanilla, cocos, plain, wortel enfin echt van alles.


We zijn op deze camping overigens de enige bezoekers vandaag. Maar het is hier vooral bedoeld voor groepen. Zo zagen we in de keuken dat er deze week een groep ‘Aboriginal health workers’ geweest is. Het is een soort accommodatie waar ik vroeger vaak geweest ben met school en later met het club- en buurthuiswerk.


Ik wilde zojuist foto’s maken van de papagaaivogels (weet ik veel hoe ze heten) met de roze borst en kop. Nou flitst dat ding van Jooske automatisch en dus bij de eerste foto vloog heel de meute op en ging er vandoor om daarna in een boom even verderop neer te strijken. Jooske komt net binnen van het douchen dus gaan we nu even de resultaten van mijn verdere pogingen op de laptop bekijken. Tot zo! Nou het resultaat is niet om over naar huis te schrijven (maar ik doe het nu toch ;-) ) Ze zijn allemaal wazig maar wat wil je met 11x inzomen en uit de losse hand. Maar er zitten er toch wel een of twee tussen waarop jullie een goede indruk van de vogels kunnen krijgen. Als we thuis zijn zullen we een selectie van onze foto’s op het net zetten. Waarschijnlijk maar 1% anders zijn jullie uren bezig.


Morgen gaan we naar Jooske’s tante. Ik heb er zin in want het lijkt me heerlijk weer eens op een gewone stoel te zitten. (geintje hoor). Nee het is gewoon leuk kennis te maken met Jooske’s oom en tante en eens te kijken hoe die mooie Australische huizen er van binnen uit zien.

Liefs Hans

free counters