12/3: Abercrombie Caves - Blackheath, 236km

We hebben vandaag, zoals Hans het vanavond zo mooi zei, een enerverend dagje gehad :) Hans was hartstikke moe en een beetje somber gisteren, en het feit dat een aantal feestgangers gisteravond grote vuren stookte op de camping, een bos die na de zomer kurkdroog is, maakte zijn bui niet beter. Hij heeft slecht geslapen en mij ook af en toe wakker gemaakt omdat hij lag te tobben en draaien, waardoor we vanochtend niet op ons best opstonden. Het lukte gelukkig redelijk makkelijk om uit de nauwe en steile camping te komen, en om negen uur liepen we op weg naar de grot, wij gingen de Archway bekijken. Ik heb niet zo heel veel grotten gezien in mijn leven, dus ik vond deze prachtig, maar Hans vond het ook erg leuk. Het was een grot zoals dat hoort, met stalactieten en stalagmieten en een riviertje (al was die ver droog) en hoge zalen, erg mooi. Eigenlijk meer een prachtige natuurlijke tunnel dan een grot, je liep namelijk mee met een verzonken rivier, maar erg leuk!


Ohhh ik haat campings waar je een aparte sleutel nodig hebt voor de voorzieningen! We hadden gegeten, en Hans was gaan douchen terwijl ik de afwas deed en begon met typen…en opeens moest ik vreselijk afschuwelijk nodig naar de wc, dat ik echt niet meer kan wachten, maar Hans is er niet dus ik kom er niet in natuurlijk! Ik ben naar het voorzieningenblok gelopen (gerend) en omdat ik Hans niet tegenkwam schoot ik de eerste de beste man aan met de vraag of hij alsjeBLIEFT de deur voor mij open wilde maken! Zucht…hij had gelukkig medelijden met me (dacht waarschijnlijk, help, een gevaarlijke gek snel doen wat ze wilt en wegwezen) dus ik ben weer ok.


Ik heb inmiddels ook gedoucht dus kan weer verder met vandaag :) Na de grot bij Abercrombie stond de Jenolan Caves op het programma…maar eerst maar zien weer omhoog te komen! Want om bij de Abercrombie grot te komen moesten we eerst een weggetje van zo’n 2 km heel steil en nauw asfalt afdalen, en dat moesten we nu natuurlijk weer opklimmen…We hebben geluk gehad – al zag Hans er een beetje tegen op dat we tegenliggers zouden krijgen, want daar was echt geen ruimte voor, we hebben geen tegenliggers gehad en het viel eigenlijk ook wel een beetje mee hoe steil en nauw het weggetje was. Dat zijn zorg niet gek was zagen we later bij de Jenolan Caves.


Onderweg reden we door de plaats Bathhurst, een redelijk grote stad, waar we hebben getankt en zochten naar een supermarkt voor nog wat kleine boodschappen. Op een rotonde keek ik een zijstraat in en dacht, zal ik mijn mond houden of het toch maar zeggen? Ik hield mijn mond natuurlijk niet en heb ervan genoten hoe gelukkig ik die lieve man heb kunnen maken vandaag :) grijns…ik zag namelijk een heuse ALDI! Jaja Hans was echt helemaal gelukkig, hij voelde zich meteen weer een beetje thuis, en jullie begrijpen natuurlijk waar we onze boodschappen hebben gedaan.


Nou het was moeilijk om hem uit de ALDI weg te krijgen, hij wilde nog even hier kijken en daar naar kijken en nog even, heel even…maar ja, we konden er moeilijk de hele dag blijven! We hadden op weg naar de Jenolan Caves al een paar keer zien aangegeven dat de weg van 12 tot 1 iedere dag gesloten was voor verkeer naar de grot toe, en snapte er weinig van tot we bij de laatste 8-10 km kwamen…een steile en nauwe weg, iets breeder dan naar Abercrombie maar niet veel en soms even breed. En het was druk. Er reden 3 autos achter ons die Hans op een gegeven moment voor liet – niet dat ze sneller reden, we moesten allemaal met een gangetje van zo’n 40 km per uur rijden en dat vond ik als bijrijder al behoorlijk hard! Ik ben heus wel steile bergweggetjes gewend maar ik had het op weg naar beneden een beetje zwaar en kwam ook met hoofdpijn en trillende benen uit de auto toen we er waren.


We reden op een grote grot af waar de weg doorheen lag, en aan de andere kant een soort mini dorpje dat zo in de bergen in Zwitserland of Zuid Duitsland had kunnen liggen. Oeps iets groter en vooral toeristischer dan verwacht! Oef zelfs parkeergeld gevraagd, 4,50 dollar!!! En natuurlijk ook geld voor de toers betalen…maar terwijl Hans op zoek was naar een plek om te parkeren reden we langs een van de mooiste hagedissen die ik ooit gezien heb (los van de goannas en de gidgees natuurlijk…) die gewoon zo op de stoep zat terwijl bewonderaars er fotos van maakte. Jammer, ik heb hem niet meer gezien toen we terug liepen, zucht…


Er zijn heel erg veel grotten die je kan bekijken hier, een stuk of acht, en natuurlijk moet je voor iedere apart een toer nemen. Eigenlijk zijn het allemaal stukken van hetzelfde grottenstelsel. We schrokken toen we bij de kiosk een kaartje wilde kopen voor de grot die wij wilde zien en bleek dat de meeste tot half vier uur uitverkocht waren! Alleen een die niet zo heel interessant leek in het boekje was nog beschikbaar…oef. Ik was nog bezig bij te komen van de rit en voelde me een beetje slap en nu zag ik het even niet meer zitten en was bereid geweest om weer weg te gaan. Maar Hans had na gisteren geen zin meer in somberheid en had zoiets van, we moeten een grot zien, dus we besloten toch maar de eerst beschikbare te doen, de Lucas grot. Dat was echt ontzettend de moeite waard! Ik heb ervan genoten, het was een fantastische ervaring – zelfs Hans die al veel grotten gezien heeft gaf toe dat het een hele mooie was.


We hebben tijdens de toer verschillende grote ruimtes gezien en al stond de tocht aangegeven als zwaar het was uitstekend te doen, overal betonnen paden en trappen en stevige balustrades. Het was alleen loeidruk en dat was af en toe wel vervelend want sommige jongeren gingen klieren – zelfs de gids werd er knettergek van en viel een paar keer uit tegen ze. Maar wat waren de grotten mooi! Niet alleen stalactieten en stalagmieten maar allerlei mooie formaties zoals wat Hans zeemlappen noemt; flinterdunne gordijnen van steen die soms doorzichtig lijken zo dun. Verder stukken rots die op pens leken qua structuur, en grote glimmende glitterende kolommen bedekt met kristalletjes…en hoge galerijen, nauwe gangetjes, prachtige rijen kolommen en diepe putten, ik was er kapot van. En Hans ook wel, die heeft constant foto’s gemaakt hihihi! We hadden er vandaag 254 foto’s waarvan er toch zeker 100 van deze grotten waren. En op de terugweg naar de auto een stuk of 50 foto’s besteed aan al de hagedissen op de warme rotsen – alleen mijn vriend zat er niet bij, snif…


We hadden besloten om een camping te zoeken in of dichtbij Katoomba, want we wilde een goede camping met elektriciteit en bereik om een paar dagen te rusten. Onderweg in Blackheath vonden we een prima camping, redelijk dichtbij een winkelstraatje en keurig mooi met prima voorzieningen. De prijs deed wel au, 28,60 dollar, maar bij nader inzien als we die dagen niet rijden dan is dat helemaal niet veel. Voorlopig een nachtje maar het ziet ernaar uit dat we er langer zullen blijven.


En deze camping is bijzonder want de vogels hier zijn totaal niet schuw en een aantal hebben zichzelf aangeleerd te bedelen bij de campers…wij hadden toen we bezig waren een overheerlijke rijpe mango (langs de weg gekocht) te slachten gezien dat er een vogeltje was gaan zitten bij andere campers, maar toen Hans ging koken en ik binnen zat kwam dat vogeltje opeens op onze stoel zitten. En toen hij door had dat hij contact had met Hans kwam hij dichterbij en ging actief bedelen. En later zagen we hem hetzelfde trucje bij andere campers uithalen! Tijdens het eten kwam er een kookaburra dicht bij zitten, en Hans zijn vriend natuurlijk ook, plus twee zwart-witte vogels…we hebben ons eten goed in de gaten gehouden! Ik ben weer veels te uitgebreid maar goed, ik zal ophouden en jullie verlossen van mijn geleuter ;)

Liefs,

Jooske


Jezus wat kan die meid lullen zeg. Jullie hebben toch al aardig medelijden met mij zeker de hele dag dat getetter aan mijn hoofd. Alleen tijdens die redelijk snelle afdaling was ze wat stilletjes. ;-) Maar even over AL DIE belangrijke zaken. Jullie zullen het niet geloven maar ik stap die zaak binnen en het was alsof ik thuis kwam. Het personeel gelijk van: he Hans!!. Dat doet een mens goed echt waar. *snif*


Wat die camping in het bos betreft, voor wij naar Australie gingen stonden honderden hectare bos in de fik bij Sydney en wij hebben gezien hoe een groot gedeelte van de Grampians waren platgebrand en twee dagen geleden hebben we hele velden in de fik zien staan. En dan gaan er een paar randdebielen op een camping midden in het bos, waar op de heen weg nog grote borden stonden met brandgevaar: EXTREME stond, vuren stoken met vlammen van 1,5 meter hoog en hele vonkenregens als ze nieuw hout op het vuur gooiden. Nou van mij geen medelijden meer hoor met die arme Australiërs met der bosbranden.


De grot waar we het eerst waren vanochtend vond ik leuk omdat je goed kon zien hoe zo’n rivier ondergronds doorloopt en dan weer elders opduikt. Maar de stalactieten en mieten waren maar zo zo. Ik genoot wel van het enthousiasme van Jooske voor haar eerste echte grot. Ik dacht aan de grotten in Zuid-Frankrijk en dacht daar zullen we eens gaan kijken. Maar de grot die we bij de Jenolan caves bezochten deed daar absoluut niet voor onder. Integendeel het is een van de mooiste die ik ooit gezien heb. Waarbij vooral de diepte mij erg aansprak. Hij had verder vrijwel alle vormen en soorten formaties die ik in diverse andere grotten gezien heb in een. Behalve de ‘bloemetjes’ die ik in een grond in Zuid-Frankrijk gezien heb. Moeten we er toch nog een keer heen Jooske. Wat ook nog leuk was, toen we terug naar de auto liepen, 20 minuten berg op, zagen we verschillende hagedissen en we hebben van elk een redelijke foto kunnen nemen.


En nu ben ik helemaal gelukkig een camping met bereik voor de GSM, en dus mail. Althans voor mij. En elektriciteit voor de airconditioner. Verder zijn de toiletten en douches in de top 7 dus al met al heel goed te doen. Hier houden we het wel een paar dagen uit. Er zijn zelfs winkeltjes op loop afstand dus kunnen we vast wel chips kopen. Hmmmm.

Liefs Hans.

free counters