13/3: Blackheath, 0km

Vandaag is een luie dag, we vonden dat we dat wel verdiend hadden na al dat rijden :) Na het versturen van de mail – grrrrr we krijgen ook weleens fanmail van Bigpond, en dan denk je twee mailtjes te hebben maar blijkt het maar eentje, van mijn moeder in dit geval – hebben we nog een avond lang rondgehangen. Op een gegeven moment hadden we snoeptrek maar er bleek weinig te snoepen, dus dat ging niet door helaas. En het spelletje DX-ball ging ook niet geweldig, dus ik heb maar gelezen. We hebben een lange en zeker in mijn geval redelijk rustige nacht gehad, en konden vandaag maar met moeite opstaan. Nou ja, uiteindelijk was ik de klos om als eerste voor tienen op te staan en nog twee nachtjes erbij te boeken. Toen ik terugwas was Hans ook al uit bed en hebben we buiten ontbeten; wat een verademing om weinig vliegen te hebben! Hier zie je af en toe een enkeling, zoals het normaal zou moeten, en daardoor zijn Hans en ik ook veel meer van zins om buiten te zitten. Het is ook niet zo heet hier, dat scheelt ook.


We zijn naar het winkelstraatje gelopen dat we op de heenweg naar deze camping hadden gezien maar eigenlijk was het weinig soeps – wat kleine, dure winkels en cafeetjes, en natuurlijk de drankzaken en daar dichtbij gelegen de ‘bottleshops’ (waar je je lege flessen kunt inleveren). Die drankzaken zie je hier veel, zelfs in een gat in de outback kon je nog compleet voorziene drankzaken vinden. Een grote landelijke supermarketketen heeft zelfs zijn eigen drankzaak die je dan ook overal tegenkomt.


Er is net onder ons (de camping heeft een paar lagen omdat het hier heuvelachtig is) een opvouwcaravan aangekomen, zo eentje waarbij het dak een halve meter of in dit geval toch minstens een meter opgekrikt wordt bij aankomst en de muren dus deels hard en deels tent zijn. Is wel grappig om toe te kijken hoe het echtpaar te werk gaat; vrouw staat erbij niets te doen, behalve commentaar te leveren en om haar heen naar de buren (waaronder wij) te gluren en man is stilletjes en geconcentreerd bezig om alles alleen op te zetten.


Het is middag en we zitten inmiddels allebei binnen. Hans was een tijd geleden naar binnen vertrokken om daar verder te lezen en ik heb nog een tijdje buitengezeten tot het mij ook te warm werd. Hans zijn vogelvriendje was weer teruggekomen en hing een beetje in de boom rond af en toe luidruchtig te zijn, en verder waait het af en toe flink. Het is lekker rustig hier en we hebben ons voorgenomen onze rust te nemen want het zal nog vermoeiend genoeg worden straks in Sydney en op de lange reis terug.


De man zit inmiddels te worstelen onder de tent die blijkbaar apart aan het dak bevestigd moet worden (dat uitvouwt tot een puntdak? Ik heb nog niet helemaal door hoe dit model werkt) om als luifel te dienen, en de vrouw staat erbij hulpvaardig commentaar te geven…zucht, zou Hans mij soms ook zo ‘hulpvaardig’ vinden? Wat aankomst betreft toch niet, daar hebben we allebei onze eigen taken en dat gaat inmiddels heel erg vlot, ook het opdoeken in de ochtend. Wat andere zaken zoals banden wisselen en zo weet ik zeker dat Hans mij niet zo hulpvaardig vindt…Hihihi ;). Nou het is niet echt een makkelijk model caravan, het is ze gelukt om de boel open te vouwen tot een puntdak en nu moet het binnen natuurlijk nog leefbaar gemaakt worden. Daar moet je maar zin in hebben, dat gedoe iedere aankomst, het liefst plof je soms zo neer binnen en doe je niets meer. En nu heb ik zin in een dutje dus ik ga proberen heel stilletjes op bed te gaan liggen zonder Hans te wekken…misschien lukt het voor de verandering eens!

Liefs,

Jooske

free counters