15/3: Blackheath - Wallacia, 265km

Eigenlijk ben ik te moe en heb ik helemaal geen zin om te schrijven, maar goed, Hans is nog moeier en heeft nog minder zin dus iemand moet het doen, toch? ;) Vandaag hebben we een hele lange en vermoeiende dag gehad, al was de eerste helft hartstikke leuk. Het begon met vanochtend wakker worden omdat het pijpenstelen regende…dat was weer eens anders dan zon of wolk! Volgens Hans werden we voorbereid op Nederland – en gezien de hoeveelheid Nederlanders die we vandaag hebben gezien geloof ik het ook! De regen was vervelend in de zin dat het een beetje sopte vanochtend en de stoeltjes hartstikke nat waren, maar er was een heel erg groot voordeel aan – de watervallen deden het tenminste vandaag!


We zijn eerst naar Govett’s Leap gereden, een paar kilometer van de camping vandaan, en dat was prachtig mooi; we stonden op de rand van een klif en keken uit over wijdse en diepe canyons begroeid met bomen en (dankzij de regen) met wolkenflarden in de valleien. En een hele mooie waterval, de ‘Bridal Veil’ (Bruidsluier genoemd vanwege de vorm) was in de verte zichtbaar aan het stromen dankzij de regen. Daarna reden we naar Katoomba door waar we bij de eerste gelegenheid de ‘toerist drive’ oppikte en op die manier onze weg langs alle uitkijkpunten werkte. Australie is niet consequent en – vinden wij – vaak ronduit slecht wat betreft het aangeven van richtingen en bezienswaardigheden, maar het is ons gelukt om de meeste dingen te zien. En aangezien zo’n beetje iedere hoek en waterval een bezienswaardigheid was hebben we behoorlijk wat gezien! Om te beginnen de Three Sisters, waar dit stukje van de Blue Mountains volgens onze gids om bekend is. Dat is puur een manier om toeristen het centrum van Katoomba in te lokken. Als je al een paar dingen gezien hebt zoals de Govett’s Leap dan zijn de three sisters niet zo bijzonder, het is gewoon een heel erg mooi uitzicht over de vallei net zoals de anderen. Verder ook een prachtige cascade van water waar je langs kan lopen (die volgens mij ook gewoon ‘The Cascades’ heette). Die wandeling werd steeds mooier en de cascade steeds wilder tot hij uiteindelijk over de klif stortte in een prachtige waterval – de wandeling ging op dat punt verder langs de klif omhoog, wij hebben hem niet helemaal uitgelopen omdat het behoorlijk nat was. Maar hij was zeker een van de hoogtepunten vandaag! We hebben verder ook op hele mooie uitkijkpunten gestaan zoals Sublime Point, het was echt een prachtige rit. Bij ene Gordon Falls konden we de waterval horen maar trok de hele vallei net op het moment dat wij aankwamen dicht met mist – we zagen het gebeuren – dus besloten we eerst maar wat te lunchen en af te wachten. Uiteindelijk hebben we de mist zien oplossen en een prachtig uitzicht geven – al was het moeilijk om de waterval te zien omdat het uitkijkpunt een beetje ongelukkig stond en de struiken hoog gegroeid waren. Maar toch de moeite waard.


Nadat we heel Katoomba doorgereden waren – wat moeten sommige huizen toch een prachtige uitzichten hebben! En wat moet de huizenprijs in Katoomba wel niet torenhoog zijn… gingen we richting Sydney, met de bedoeling om een camping daar te vinden, of op z’n minst een VVV om daarover te kunnen vragen. Tot nu toe over heel Australie heb je bij de binnenkomst in een stad, dorp of gehucht blauwe bordjes met een caravan erop die je naar de dichtstbijzijnde campings leiden. En zijn de VVV’s ook even duidelijk aangegeven. Wij dachten dat dat ook wel voor Sydney zou gelden. Stom, niet dus natuurlijk. We hebben uren rondgedwaald in Sydney, weliswaar veel gezien (de Operahouse, bijvoorbeeld) maar nergens ook maar iets van een camping aangegeven.


Het was wel heel erg leuk om langs de visafslag te gaan en daar rond te dwalen in de winkeltjes – ik heb mijn ogen uitgekeken aan al de (hele) vissen, krabben, kreeften, schelpdieren en ander watergrut die je daar kon kopen! De meeste viswinkels boden ook maaltijden en snacks naast de verse vis, en bij sommige kon je de verse vis uitzoeken en werd die voorbereid voor je. Wat een hoop spullen! En wat een enorme garnalen…de prijzen waren echter heel erg goed te doen – 20 dollar voor 20 diepgevroren garnalenspiezen is tenslotte maar 12 euro – dus wij hebben een zak van die garnalenspiezen (met honing-soya saus) gekocht om savonds te eten. Het verdwaald zijn in een grote stad die je niet kent aan het einde van een lange dag is echter niet bevorderlijk voor het humeur. Het was voor Hans natuurlijk doodvermoeiend, maar ik was er ook helemaal doorheen op een gegeven moment, ik deed mijn best om op de kaart richtingen aan te geven maar het was zenuwslopend want het was stikdruk en richtingen werden vaak pas ter plekke van de afslag aangegeven. Uiteindelijk zijn we ten einde raad na ook de buitenwijken doorgereden te zijn maar naar een dorpje 50 km buiten Sydney gereden waar we zeker wisten dat er een camping moest zijn omdat dat op de kaart stond. Gelukkig was dat ook zo!


Hans heeft trouwens vanavond 57 garnalen gegeten en ik 43 ;)

Liefs,

Jooske


We hebben inderdaad een mooie rit gemaakt en de Blue mountains zijn prachtig. Even voor de duidelijkheid het is een laag gebergte. Maar erg moeilijk te doorkruisen. Er zijn in de pionierstijd diverse pogingen gedaan om het te overwinnen vooraleer dat lukte. De wandelingen waren mooi maar vermoeiend. Vooral de vele trappetjes zijn een aanslag op je conditie.


Wat Sydney betreft; om een of andere reden had ik een voorstelling van een stad met brede straten en boulevards. Maar dat pakte even anders uit. Het was er, logisch, razend druk maar op zich was dat goed te doen. Alleen er stond eigenlijk niks aangegeven of als het wel aangegeven stond pas op de kruising en om dan nog rechts af te kunnen terwijl jij links zo’n 70 km/u rijdt en de enorme vrachtwagens tussen de personenauto’s en, jawel fietsers, is geen sinecure. Maar wat het meest tegenviel was dat er in de buitenwijken van Sydney geen visitorcentrum was. Terwijl wij met opzet al de motorway hadden gekozen om de stad binnen te komen.


Overigens moet ik wel zeggen dat, op wat a-socialen na, de meerderheid van de automobilisten je gelegenheid geven om bv. in te voegen. Nou moet dat ook wel want het komt meer dan eens voor dat je helemaal links staat bij het stoplicht. En dat dan na het oversteken van de kruising de linkerbaan na enkele tientallen of honderden meters ophoudt te bestaan zodat je moet invoegen. Vervolgens ontstaat er na verloop van tijd weer een nieuwe linkerbaan die dan na volgende stoplichten weer ophoudt te bestaan. En dat gaat zo maar door. Om niet te spreken over auto’s die vrolijk op de linkerbaan geparkeerd staan en allerlei andere zaken die bij ons ondenkbaar zouden zijn of op zijn minst tot vragen in de Tweede Kamers zouden leiden ;-). Sydney vond ik een aardig voorbeeld van hoe het verkeer in de rest van het land gaat vastlopen in de toekomst. Ik heb het al eerder gezegd maar als zij niet ingrijpen bv hun verkeerspleinen aanpassen wordt het een chaos. Zo heeft de M4; DE toegangsweg (te vergelijken met onze autosnelwegen) tot Sydney GEEN invoegstroken.


En we hebben werkelijk geen enkele aanduiding van camping of visitorscentrum gezien. De dik 125 km die ik in greater Sydney gereden heb. Dus heb ik Jooske gevraagd me de stad uit te leiden naar een camping die in ieder geval op de kaart stond.


Morgen gaan we in de buurt van Sydney nog wat highlights bekijken en misschien dat ik Jooske nog zo ver kan krijgen om vrijdag met de trein een bezoek aan Sydney te brengen, maar ik geloof dat ze het echt helemaal gehad heeft met die stad. ;-)

Liefs Hans.

free counters