17/3: Heathcote, 0km

Vandaag zijn we Sydney ingeweest met de trein en hebben daar al met al de hele dag rondgehangen. We vertrokken vanochtend om 9 uur naar de trein, en voor 6 dollar retour per persoon zijn we op een rustig gangetje richting de binnenstad getuft met een boemel. Hans en ik hebben eigenlijk nog niets gevonden, van eten tot openbaar vervoer tot kleren tot cd’s, wat duurder is dan thuis, maar ja, om nu voortaan een retourtje Australie te nemen alleen om te winkelen is natuurlijk ook weer een beetje overdreven ;) Aangekomen in Sydney was het even wennen aan de grote drukke snelle stad maar we vonden gauw genoeg de kiosk waar we kaartjes voor de Sydney Explorer konden kopen. Dat is een bus die een vast traject aflegt langs alle bezienswaardigheden en waarbij je heel de dag op en af kan stappen waar je wilt. Oef, wel duur maar goed, het blijkt een kaartje te zijn waarmee je in principe ook nog eens op ‘gewone’ stadsbussen mag reizen waarheen je maar wilt, dus dan valt het enorm mee.


De rondreis was een uiterst prettige rit met commentaar over waar je allemaal langsreed. Sydney is eigenlijk een stad zoals zo veel, als je een foto van de straten zou maken zou het zonder al te veel fantasie ook Londen of New York kunnen zijn. Wel mooi, maar ik vind eerlijk gezegd dan Adelaide met de ruim opgezette boulevards en veel groen mooier. Het is gewoon een grote drukke dichtbevolkte stad. Van de 16 miljoen Australiërs, als ik het goed gezien heb, wonen er blijkbaar zo’n 4 miljoen in Sydney en buitenwijken…En zoals New York begint de geschiedenis pas tweehonderd jaar geleden en is het stadsbeeld een mengeling van groot statig neogotiek en andere neo-stijlen, kleine oude wijkjes en enorme moderne glazen en betonnen wolkenkrabbers. Wat ons wel opviel is dat er veel water is – een aantal rivieren maar vooral heel veel havens die tot diep in de stad komen.


Al hadden we oorspronkelijk besloten de rit helemaal uit te zitten en dan nog eens rond te rijden maar dan wel uit te stappen waar we wilde, toen we halverwege hoorde dat de hele rit 2 uur duurde besloten we om toch maar uit te stappen toen we langs de Operahouse kwamen. Die ligt heel mooi aan het water waardoor we een mooi beeld kregen van de hoge wolkenkrabbers in het centrum en het water – en natuurlijk de operahouse zelf. Ik had nooit beseft dat hij zo schitterde, hij leek wel met tegels bekleed. Tja, het is een apart gebouw…echt mooi vind ik het niet – wel heel knap gemaakt – en echt veel deed het me ook niet om voor de Sydney Operahouse te staan. Dan vind ik het eerlijk gezegd toch imposanter om voor een walvishaai te zwemmen…hihihi :)


We zijn weer opgestapt op de bus en zijn uitgestapt bij ons beginpunt, want dat was toevallig ook de halte waarvan uit je het beste naar de Sydney Tower kon komen. Dat is een enorme ‘naald’ van een gebouw die zo’n 300 meter hoog is en daarmee het hoogste observatorium van het zuidelijk halfrond. De lift zou er zo’n 40 seconden over doen om boven te komen waar er drie verdiepingen met restaurantjes en een uitkijkverdieping zijn over de regio. Uiteraard kost dat geld, we schrokken nogal van het bedrag, zelfs met de korting die we kregen omdat we een Sydney Explorer kaartje konden tonen…en tot onze verbazing was de lift, al was ie snel, behoorlijk ouderwets voor zo’n toren. Ik ken supersonische liften die echt snel boven zijn en ook snel stoppen, maar deze nam enorm veel tijd om af te remmen, en dat voelde je in de lift! Maar het uitzicht was inderdaad geweldig. En wat was het hoog! Ik had in het begin een beetje moeite ermee om dicht bij het glas te komen, het was zo hoog…toen we in de lift naar beneden stapte werden we door de liftjongen met z’n 8’en erin gepropt – en het is een ruimte waar je je met z’n vieren al wat dicht op elkaar voelt staan – en er gebeurde helemaal niets. Wij wachten en wachten en ondertussen leek het wel een oven in die cabine…uiteindelijk schoof iemand de deur open waarop de liftjongen verstoord naar ons toe kwam om te kijken wat er aan de hand was. Na een tijdje werd duidelijk dat de lift een dubbeldekker was en dat op de benedenverdieping een of andere man al die tijd in het pad van de deur stond, waardoor die deur niet sloot en wij dus niet konden vertrekken…uiteindelijk moest de liftjongen de verdieping naar benenden hollen om de man te verzoeken IN de lift te gaan staan…en toen moest een of andere trut in onze cabine die al die tijd net als wij hadden staan wachten EEN verdieping lager uitstappen!!! @#%@#, daar zijn trappen voor! Maar goed, we zijn uiteindelijk beneden gekomen maar vonden het belachelijk dat we zo veel entree hadden moeten betalen als het zo ongeorganiseerd is als dit.


Nadat we weer buiten stonden hadden Hans en ik allebei afschuwelijke honger, het was dan ook na tweeën en we hadden sinds half negen niets meer gegeten…dus we gingen op zoek naar eten – nou tot nu toe struikelde je in de grote steden hier over de eettentjes maar nu natuurlijk niet! Gelukkig zag ik opeens een bord naar een trap met het woord ‘foodcourt’ en aangezien dat in Adelaide altijd een Walhalla aan ondergrondse eettentjes betekende gingen we hier ook kijken. Hmmmmm, wel zes of zeven oosterse eettentjes, van Maleis tot Thais tot Japans…We hebben uiteindelijk na kwijlend alles bekeken te hebben bij een tentje de ‘combi’ genomen omdat dat makkelijker was dan uit al die namen en fototjes kiezen – een bord nasi goreng (fried rice) met drie dingen erbij. Oef, dat werd een bord vol! Maar errug lekker en omdat het inmiddels al weer half drie was en de honger alleen maar groter is het allemaal opgegaan…en toen we weer boven de grond wat rondslenterde in de buurt kwamen we een ijsboer tegen met heerlijk Italiaans ijs :)


We hebben nog een tijdje rondgeslenterd voordat we besloten dat we het zat waren en moe, en zijn toen weer richting station gegaan. Om vijf uur liepen we weer terug naar onze camping waar, na het opladen van de foto’s Hans al gauw een dutje ging doen en ik ben gaan typen. Het was toch wel lekker om de stad gezien te hebben, we kunnen nu in ieder geval zeggen dat we er geweest zijn en we weten hoe het eruit ziet. Vanavond gaan we op ons gemak inpakken en wat schoonmaken, dat moet niet al te veel tijd kosten denk ik. Het is inmiddels kwart voor zeven maar erg veel honger hebben we om de een of andere reden nog niet!

Liefs,

Jooske

free counters