JANUARI 2011: WINTERS NOORWEGEN

30 januari: Brønnøysund, Sandnessjøen, Nesna, POOLCIRKEL, Ørnes, Bodø, Stamsund, Svolvær

Aankomst (verblijf):
Brønnøysund 00:40 (20 minuten)
Sandnessjøen 03:40 (35 minuten)
Nesna 05:25 (5 minuten)
POOLCIRKEL
Ørnes 09:15 (15 minuten)
Bodø 12:30 (2,5 uur)
Stamsund 19:00 (30 minuten)
Svolvær 21:00 (1 uur)

Vanochtend tussen 7 en 8 uur zouden we over de poolcirkel varen, en dat vond ik wel leuk want dit zou mijn 5de keer zijn. Voor Hans is het al zijn 8ste keer, en er zou niets te zien zijn dus hij bleef lekker in zijn warme bedje liggen. Maar ik ging er dus fanatiek om kwart voor 7 uit om me aan te kleden en klaar te maken. Ik had de gps erbij gehaald, die geeft namelijk precies aan wat zijn huidige positie in coördinaten is, keurig in zijn plastic zakje gestopt en stond een paar kilometer voordat we langs het verwachtte punt zouden varen al klaar op het dek. Er was niets te zien natuurlijk, want het was nog donker en het sneeuwde flink, maar ik had toch een goed gevoel want ik kon op de gps precies zien wanneer we over de cirkel voeren. Het was alleen wel raar dat er niets werd omgeroepen, zelfs de scheepshoorn werd niet getoeterd… totdat ik weer verkleumd terug in de hut kwam en toch maar eens precies opzocht wat de coördinaten van de poolcirkel ook al weer waren; euh, N 66° 33’000, en ik was uitgegaan van N 66° 23’000! Dus ik kon de hele exercitie opnieuw herhalen want ik was 10 kilometer te vroeg geweest, oeps (iedere ‘ oftewel “minuut” is 1 kilometer, er zitten er 60 in een graad)! Ach, liever dat dan 10 kilometer te laat… Hans moest lachen natuurlijk!

De “tweede” keer (ahum) dat ik over de poolcirkel ging stond er inderdaad op een piepklein rotseilandje aan bakboord het verwachte monument – een metalen wereldbol op een standaard – alleen dit keer was het 1 kilometer te vroeg, de gps gaf 66° 32’000 aan toen we er langs voeren. De scheepshoorn toeterde zoals het hoort, en er werd aangekondigd dat we over de poolcirkel voeren, maar een kilometer te vroeg dus volgens de gps. Ik vermoed dat het monument hier staat omdat dit rotseilandje er perfect voor is en dat er daarom is gekozen om het niet precies op de poolcirkel zelf te zetten. Wel een beetje jammer want dat is natuurlijk wel een beetje nep! Maar goed, we zijn er inmiddels echt weer eens overheen gegaan, en zitten nu weer in het poolgebied, en dat is hoe dan ook gewoon stoer.

Toen ik de tweede keer terug in de hut kwam was Hans al opgestaan dus zijn we gaan ontbijten, om daarna weer terug naar de hut te gaan om te lezen en te luieren. Het sneeuwt nog altijd flink dus er is weinig te zien, wat best jammer is want al varen we redelijk dicht langs de kust je ziet de bergen enkel als schimmen in de sneeuw. Omdat er vannacht meer vracht op te halen was dan verwacht lopen we een half uur achter op schema (we gingen al een half uur later over de poolcirkel dan verwacht) en is het programma dus wat opgeschoven. Om 10:20 meren we pas aan in Ørnes en de geplande “poolcirkelceremonie” buiten op dek 7 vindt nou pas om 11 uur plaats. We zijn benieuwd wat dat inhoudt… Neptunus zou er zijn, wat geen goed teken is want dat betekent meestal een waterdoop en dat doe ik dan liever op de evenaar dan op de poolcirkel! Wel vonden we toen we terug in onze hut kwamen na het schoonmaken vanochtend als souvenir twee wollen mutsen met “hunting the light” (op jacht naar het [noorder]licht) erop. Leuk!

Voor de poolcirkelceremonie begon werd eerst nog een prijs gegeven aan de passagier die het dichtste bij de verwachte aankomsttijd op de poolcirkel had gegokt. Gek genoeg had ze zelfs 10 minuten later gegokt dan half 9, ondanks dat van te voren gezegd was dat we er tussen 7 en 8 overheen zouden varen. Maar ze kreeg de scheepsvlag die speciaal voor deze gelegenheid uit de mast was gehaald (iets gerafeld door de harde wind) en getekend door de bemanning. En ze had de “eer” om als eerste gedoopt te worden door Neptunus, die na een lange toespraak een soeplepel ijsklontjes en ijswater in haar kraag gooide! Daarna was de rest aan de beurt, iedereen moest eraan geloven als ze het poolcirkelcertificaat wilde hebben… En dat wilde wij wel natuurlijk, voor onze verzameling "oorkondes" dus wij hebben ook een kraag vol ijswater en ijsklontjes gehad; al had Hans geluk en hield zijn sjaal alles tegen. Ik had mijn jas en sjaal goed dichtgedaan maar dat mocht niet baten, ik kreeg geloof ik een volle soeplepel ijswater langs mijn rug… Hihihi ach ja, we hebben er een certificaat aan overgehouden!

In Bodø hadden we vanwege de opgelopen vertraging maar 2 uur om rond te kijken, al was er niet zo heel veel te zien want het was gewoon weer een stadje plus het was zondag dus alle winkels waren gesloten. Dus we hebben een uur rondgewandeld voordat we weer terug aan boord gingen. Wij hebben allebei een heel licht gevoel van onvrede, teleurstelling en verveling, ondanks dat het landschap vaak schitterend is. We schaamde ons er een beetje voor, zijn wij dan zo verwend? Vandaag wisten we uit te leggen wat het was. Natuurlijk zijn wij om te beginnen enorm verwend; deze kust is bijvoorbeeld een liefelijkere, rondere versie van de haast onnatuurlijk hoge, scherpe, onverbiddelijke zwarte bergen van Antarctica, en het feit dat we hem überhaupt met Antarctica kunnen vergelijken geeft al aan hoe prachtig ruig de kust is… En toch hebben we niet zo heel veel behoefte om heel de dag op dek te staan, terwijl we in Antarctica soms tot op het bot verkleumd buitenstonden om maar niets te missen! Dat komt toch omdat we al zulke ongelofelijk mooie dingen gezien hebben dat “gewoon” mooi ook echt haast “gewoon” wordt. We genieten er echt niet minder van hoor, absoluut niet, maar het komt gewoon minder spectaculair binnen bij ons…

En ten tweede merken we dat we een beetje moeite hebben met “gewone, stedelijke” vakanties; zoals dit, gewoon varen op een boot waar de nadruk meer ligt op de steden en het lekkere eten dan op de natuur en die natuur ervaren. Hoe lui we thuis ook zijn, op reis willen we genieten, ervaren, voelen, doen. De heerlijkste vakanties zijn die waar we heel de dag bezig zijn van ervaring naar ervaring te gaan en van ruige natuur naar ruige natuur. Of het nou een volgeplande archeologische Syrië-reis met Kras is of 7 weken lang in ons uppie door oneindige woestijn in Australië trekken. We willen die natuur (of de geschiedenis, in het geval van Syrië) zien, ruiken, voelen en horen, “jagen” op die ene glimp van dat ene dier, voelen hoe groot het landschap is en hoe klein wij zijn; we willen avontuur. En deze boottocht met Hurtigruten is ons te tam; we varen van stad naar stad (logisch natuurlijk, want zo’n grote boot gaat zijn goederen niet afgeven midden in de rimboe!) en er is aan boord geen gevoel van expeditie, van avontuur, van samenhorigheid met je medepassagiers zoals je wel hebt op de expeditiecruises zoals in Antarctica, Galapagos of Spitsbergen

Dit klinkt misschien allemaal een beetje negatief (en verwend) maar dat valt op zich wel mee hoor. We beseffen gewoon steeds beter wat we zoeken op reis, en het feit dat deze reis niet helemaal zoals verwacht is betekent niet dat we niet genieten van het landschap waar we langs varen… Maar het zou fijn zijn als het weer helder werd en het ophield met sneeuwen zodat je ten eerste meer landschap ziet en ten tweede kans maakt om ’s-avonds het noorderlicht te zien. Al beginnen we bang te worden dat er op noorderlicht zien voor ons net zo’n vloek rust als op grote groepen wilde flamingo’s zien…

We hebben de avond besteed met lezen en spelletjes spelen, en zijn even aan dek gaan kijken toen we om half acht (nog altijd achterlopend op schema) in Stamsund aanmeerde. Daar bleven we echter maar een kwartiertje, duidelijk om het tijdsschema in te halen. Omstreeks 11 uur ’s-avonds werd er buiten op dek 7 vissoep aangeboden; we voeren rond die tijd door de Raftsundet, een hele mooie nauwe vaarroute tussen hoge steile bergen, en de bedoeling was dat we het nauwe, spectaculaire Trollfjord in zouden varen (en eventueel noorderlicht konden zien). Vanwege de sneeuw, het slechte zicht, en het feit dat het pikdonker was, werd aangegeven dat we de Trollfjord over zouden slaan… Jammer maar inderdaad, we hadden vast toch niets gezien! En op de terugweg komen we er met geluk overdag langs, dan is er hopelijk wel wat te zien…

free counters