JANUARI 2011: WINTERS NOORWEGEN

2 februari: Båtsfjord, Vardø, Vadsø, Kirkenes, Vardø, Båtsfjord, Berlevåg

Aankomst (verblijf):
Båtsfjord 00:30 (30 minuten)
Vardø 04:00 (15 minuten)
Vadsø 07:30 (30 minuten)
Kirkenes 09:45 (3 uur)
Vardø 16:20 (40 minuten)
Båtsfjord 20:00 (30 minuten)
Berlevåg 22:15 (15 minuten)

Vanochtend vroeg toen we wakker werden voeren we door de Varangerfjorden, de grootste fjord in Noorwegen. Omdat dit fjord zo lang is kan de Golfstroom niet helemaal tot bij Kirkenes komen en vriest de toegang tot Kirkenes regelmatig dicht. Die wordt dan ook wel weer net zo regelmatig opengebroken door de drukke scheepvaart natuurlijk, maar het is dus behoorlijk kouder hier. En dat was te merken: we keken uit ons raam en er lag inderdaad ijs op het water! Dus Hans heeft zichzelf gauw warm aangekleed en is naar buiten gegaan om foto’s te maken van het drijvende zeeijs (blijft altijd leuk om te zien zelfs al hebben we het in Antarctica zo mooi gezien!). Hij had wel warme kleding aan, maar had geen handschoenen bij omdat dat zo onhandig werkt met het fototoestel – en het zou vast toch maar een paar graden onder nul zijn… Nou hij was binnen 5 minuten weer terug met blauwe vingers: het was 9 graden onder nul, en dat is dan nog uit de wind!

Vandaag kwam de zon rond 10 uur op en ging al rond 14:30 onder. Bij aankomst in Kirkenes om 9:45 was het echter al prima licht, omdat die schemering al zo veel eerder begint. Het zag er allemaal schitterend en erg ijzig uit bij aankomst! Echt een uithoek van de wereld, gevoelsmatig is Kirkenes het Timboektoe van het noorden, weggestopt in een vergeten hoekje van Noorwegen, vlak bij Finland en pal tegen de Russische grens… We hebben ons zo dik mogelijk aangekleed en zijn gaan wandelen – aan land was het -14 graden (onze neushaartjes begonnen gelijk te bevriezen), het had vers gesneeuwd en alles was bedekt onder een dikke witte sneeuwdeken. Zelfs de wegen waren spierwit, nergens zie je de zwarte smurrie die bij ons al gauw ontstaat als het gesneeuwd heeft, want daar is het gewoon te koud voor en valt er te vaak verse sneeuw. Prachtig! We hebben lopen genieten! En het feit natuurlijk dat Kirkenes zo’n uithoek is spreekt ons ook enorm aan; de Russische invloed was groot, er reden een paar Russische auto’s en zelfs de straatnaambordjes waren in Noors en Russisch…

Kirkenes is niet zo groot, en de aanlooproute naar het centrum leidde door een paar woonwijken; prachtige houten huisjes, allemaal met een halve meter sneeuw op het dak, enorme ijspegels van de dakgoot hangend en een meter sneeuw in de voortuin – de tuinhekken verdwenen vaak onder de dikke sneeuwdeken! Bij een huis zagen we zelfs twee huskyhonden buiten in de sneeuw, onrustig heen en weer lopend bij hun hondenhuisjes… Ze leken zich prima op hun gemak te voelen buiten in die kou, waren zelfs vrolijk en hadden duidelijk zin om te rennen! Het centrum zelf was klein, maar een paar straten, maar duidelijk wel belangrijk administratief gezien want we zagen overal consulaten en het raadhuis was zelfs volledig tweetalig: er stond een gebouwtje voor de Noren, en een gebouwtje voor de Russen, en dan nog een gedeeld hoofdgebouw. Ook hier vonden we een bibliotheek met gratis internet dus zijn we gauw even de mail gaan checken en wat mailtjes schrijven – en een beetje opwarmen, zelfs mijn fototoestel was een stuk trager geworden terwijl die toch tegen de kou moet kunnen…

We hebben echt enorm genoten van de witte deken over alles heen, de knisperende sneeuw, de kou, de verlatenheid van alles en het idee dat we toch in zo’n uithoek aan het rondwandelen waren. Terug naar de boot hebben we nog een afsteggertje gemaakt naar een monument ter ere van de Russen die de Noren bevrijd hadden in de tweede wereldoorlog, en voor een bunker gestaan die een belangrijke rol gespeeld had. Maar ja, om een rondleiding door de bunker te kunnen krijgen moest je dat 24 uur van te voren doorgeven aan het kantoortje vlakbij (en 4 euro per persoon betalen), dus we vermoeden dat ze niet veel klanten zouden hebben los van wat de schepen zoals de Hurtigruten aanbieden.

Na bijna 2 uur in Kirkenes rondgedoold te hebben zijn we weer terug naar het schip gegaan, en hebben geluncht; de eetzaal was voor de verandering uitgestorven, er liepen maar 3 mensen rond bij het buffet en er zat nog niemand aan de tafels. Toch vond een Duitse vrouw het nodig om haar plaats aan een van de tientallen tafeltjes alvast te reserveren door het servet en bestek te verleggen… Want tja wat zou de kans zijn dat iemand precies aan dat tafeltje wil gaan zitten (toevallig liep ik er op af, vandaar dat ik het zag, maar het was geen betere of bijzondere tafel dan ervoor of erachter…)! Maar dat is blijkbaar erg Duits en zit er ingebakken…

Na de lunch was het tijd om te vertrekken, weer terug richting Bergen. De helft van de reis zit erop! Toen is Hans een half uurtje gaan sporten: ik ging niet mee want mijn voet deed zeer, maar ik ben een half uurtje gaan zitten in de stoeltjes op dek 4 terwijl onze kamer schoongemaakt werd. Dat is ook zo raar, de ene dag staat “housekeeping” om 8 uur ’s-ochtends al op je deur te bonken, en de andere dag komen ze pas om 1 uur ’s-middags langs! Maar wij zien vooral tijdens het avondeten wel meer wat niet echt efficiënt is… En wij moeten lachen (maar eigenlijk is het triest) om de nogal doorzichtige geldwolverij hier: zoals in het begin al beschreven kun je dus bij het avondeten een karaf “scheepswater” krijgen (kraanwater dus) voor zo’n 3 euro per karaf… Maar gewoon een glas kraanwater vragen kost niets. En als we dan die ene avond de vissoep mogen proeven buiten op dek 7, is er ook een speciaal Trollenfjorddrankje te krijgen – a 10 euro maar dan krijg je de Hurtigruten mok er wel gratis bij… Een dag of twee geleden werd er om een uur of 4 ’s-middags omgeroepen dat er op dek 4 warme chocolademelk te krijgen was – yep, 3 euro per beker… En zo gaat het maar door, alles kost geld terwijl het eigenlijk geen geld kost. Want wat kost het nou effectief om gratis koffie aan te bieden? Maar je kunt buiten etenstijd alleen koffie krijgen tegen zo’n 3 euro per mok… En zoiets is op alle expeditieschepen waar we op geweest zijn (sommige goedkoper, sommige duurder) gewoon vanzelfsprekend dat je bijvoorbeeld te allen tijde thee, koffie, en chocomelk gratis kunt pakken, inclusief een koekje en vaak rond een uur of 4 ’s-middags nog iets lekkers erbij… Bij Gap naar Spitsbergen deden ze zelfs ’s-avonds je bedden klaarmaken en de lichten aan in je hut als je aan het eten was.

Ach ja. Maar omdat de raarste dingen hier dus geld kosten (de prijzen voor de excursies zijn ook vaak schandalig) ben ik nog even speciaal gaan checken of er kosten aan verbonden zouden worden toen er omgeroepen werd dat we in de volgende haven, Vardø, een ijsduik konden gaan maken… Dat was dus niet het geval, je kon volledig vrijwillig en gratis het water inspringen – en je kreeg er zelfs gratis een certificaat voor. Leuk! Dus toen Hans terug was van sporten zijn we ons gelijk gaan inschrijven en onze badpakken aantrekken. (even voor de duidelijkheid ik draag geen badpak maar een zwembroek. Hans) In Vardø aangekomen liepen wij en 12 anderen die het aandurfden om in water van 1,5 graad boven nul te springen naar het clubhuisje van de duikvereniging waar we onze kleren uit konden trekken en duikschoentjes aankregen. Je moest namelijk zo’n 50 meter over de sneeuw naar de kade lopen waar een speciale soort kooi in het havenwater dreef. En al gingen we dan wel in dat koude water springen, die 50 meter op blote voeten door de sneeuw zou teveel van het goede zijn! Helaas dreef er geen echt ijs in het havenwater, dat zou wel stoer zijn geweest, maar KKKKKKOUD was het wel degelijk toen we een voor een kopje onder gingen in het bassin! Maar eenmaal weer uit het water voelde het heerlijk, het leek (in vergelijking) helemaal niet koud in de sneeuw, dus we hebben nog even wat sneeuw op onze borst gesmeerd, voor de foto geposeerd en zijn toen toch maar gauw met bevroren vingers gaan omkleden... En terug in onze hut lekker douchen natuurlijk! Heerlijk, we twijfelen vaak of we het moeten doen – zeker nadat we het in Spitsbergen zo leuk vanaf de zijkant van het schip gedaan hadden – maar het trekt toch iedere keer en het geeft een enorme kick als je het gedaan hebt; en we hebben natuurlijk een diploma als bewijs :-)

Na de ijsduik en douche waren we behoorlijk rozig voor de rest van de middag, dus hebben een beetje zitten suffen in onze hut tot het etenstijd was. Tijdens het eten hebben we zitten genieten van hoe inefficiënt het serveren in zijn werk ging, en bedenken hoe het beter kan – altijd leuk vooral als je het zelf niet hoeft te doen! In de avond hebben we een film gekeken op de laptop en werd er twee keer omgeroepen dat er noorderlicht te zien was: ik ben de eerste keer naar buiten gegaan maar het was het minst zichtbare tot nu toe dus gauw weer terug naar binnen om de film verder te kijken… En we waren moe dus we zijn relatief vroeg naar bed gegaan!

free counters