Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Zo ver van tevoren als we voor onze vrachtschipreisrond de wereld al bezig waren, zo kort was dat hier. We hebben pas ongeveer 3 maanden vóór vertrek geboekt, en daarbij voor een garantiehut gekozen: Dat betekent dat we gegarandeerd minimaal de hutcategorie krijgen waar we voor betaald hadden. Dat wil zeggen een hut met een gegarandeerd vrij uitzicht (geen reddingsboten ervoor of zo) met een vierkant raam op een iets hoger dek. Er was qua prijs nog een categorie hut-met-vrij-vierkant-raam goedkoper dan diegene die wij geboekt hadden, maar daar zaten de extra’s zoals de fooien en drankjes niet bij, waardoor die in werkelijkheid uiteindelijk zelfs iets duurder zou zijn als onze, op papier, iets duurdere hut. Omdat we een garantiehut hadden geboekt, zouden we pas kort voor vertrek onze hut-nummer krijgen, nadat het schip verder ingedeeld was. De rederij wilde eigenlijk het liefst dat we bij hun Nederlandse agent de reis boekte – dat bleek Kras te zijn! – maar die was 1.000 euro duurder en noemde de extra’s niet eens, dus na wat chatberichtjes met de Engelse rederij erover hebben we toch rechtstreeks bij hen kunnen boeken.


Het schip waar we mee zouden varen, de MS Columbus, was pas die zomer overgenomen door deze rederij, en heette daarvoor de Pacific Pearl. Er waren wisselende kritieken op internet over de eerste tochten als zijnde Columbus, over het schijnbaar middelmatige eten, ingedutte entertainment en dat het een oud cruiseschip was met enigszins oubollige aftandse aankleding; wél was iedereen het erover eens dat de hutten mooi groot waren, juist omdat het een oud cruiseschip was waarbij de hutten ingebouwd waren en niet als units erin geplaatst, en dat de excursies goed geprijsd waren. Er werd op internet ook een beetje op CMV neergekeken als zijnde een budget cruisemaatschappij, een ingedutte Engelse rederij voor gepensioneerde Engelsen met “maar” drie maaltijden per dag en niets extra’s behalve een vieruurtje en een avondsnack, maar Hans en ik lazen tussen de regels door van alle kritieken dat het op zich een degelijk schip was met degelijke hutten, degelijk eten en erg vriendelijk personeel. Klonk meer dan prima voor ons!


We moesten voor we aan boord konden een aantal visums van tevoren regelen. We hebben voor Australië een gratis online visum aangevraagd, voor China vielen we, als we een scheepsexcursie boekte, onder een soort transit-cruise-schepen uitzondering waardoor geen visum nodig was (1 goedgekeurde haven, georganiseerde excursie, en minder dan 5 dagen in China).


Voor India was het erg onduidelijk op internet wat nu precies de bedoeling was, maar het leek erop dat we zo’n 340 euro kwijt zouden zijn geweest alleen al aan het visum, en dan nog excursies, dus totaal al gauw 400-450 euro voor 2 dagen en 2 havens met niet eens zulke hele spannende excursies, dus daar hebben we een vrijwaring voor getekend dat we niet van boord zouden gaan, en dan kost het ons gelukkig niets. We gaan nog wel een keertje volledig georganiseerd naar India verwachten we...


Kort voor vertrek bleek dat we ook een gratis online Sri-Lanka visum nodig hadden, maar die konden we pas aanvragen vanaf het moment dat we aan boord waren, want die kon pas vanaf 90 dagen van tevoren aangevraagd worden. Lekker handig! Vooral omdat de rederij een email had gestuurd dat we niet aan boord mochten zonder dit visum. Maar, nadat ze eerst een paar e-mails van ons niet beantwoordde, bevestigde ze uiteindelijk dat we die inderdaad pas aan boord konden aanvragen, en het dus wel prima was zo lang we hem maar regelde. Alle andere visums konden via het schip geregeld worden en worden gewoon op de rekening gezet. Prima! Wat een verschil in rompslomp met het Amerikaanse en het Chinese visum moeten regelen voor het vrachtschip3 jaar geleden...


Ook moesten we de rederij bewijs van zorgverzekering en bewijs van reisverzekering sturen, maar we denken eigenlijk dat dat alleen voor Engelse klanten echt van belang was, er is naar ons weten ook verder niets mee gedaan. Wel was onder andere dat voor ons een aanleiding om eens kritisch naar onze reisverzekering te kijken die we al jaren hebben; zij wilde namelijk niet faciliteren door voor ons een briefje te printen dat wij gedekt waren voor 2018, zelfs niet als Hans aanbood om alvast te betalen voor 2018. Daarvoor moesten we overstappen naar de nieuwe versie van de polis, dan kregen we daar automatisch een bevestiging van. Maar het bleek dat de verzekering sowieso aangepast was, en we opeens overal minimale dekking voor hadden terwijl de polisprijs maar een beetje minder was voor 2018. Als we weer de dekking wilde die we vroeger altijd hadden, zou de polisprijs 3,5 keer zo duur worden! Na wat rondzoeken vonden we FBTO, die volgens een modulair systeem werkte waarbij je altijd een minimale dekking binnen Nederland had, maar naar wens allerlei modules aan en uit kon zetten iedere maand; dat is voor ons ideaal, want we zijn natuurlijk toch het merendeel van het jaar thuis uiteindelijk.


We moesten verder een vaccinatie voor gele koorts hebben omdat we in Zuid-Amerika kwamen, en omdat de laatste keer dat wij een gele koorts vaccinatie gehaald hadden meer dan 10 jaar geleden was, en ik sowieso een vernieuwende vaccinatie voor DTP moest hebben volgens ons zelfgemaakt vaccinatie-schemaatje van ons prikkenboekje, hebben we een afspraak bij de lokale GGD gemaakt. Het bleek dat tegenwoordig gele koorts vaccinaties levenslang geldig waren, dus ook die oude van ons! Hans was blij want hij hoefde hierdoor helemaal geen vaccinaties. Ik heb wel de DTP gedaan en heb nog 2-3 weken een hele beurse schouder gehad, maar ben er in ieder geval weer vele jaren vanaf.


De laatste weken voor vertrek waren in december, dus die zijn sowieso altijd al druk en gezellig, maar nu moesten we ook bijvoorbeeld kerstmaaltijden zo uitdenken dat we niet te veel extra dingen in huis haalde die we niet meer op zouden kunnen maken, en hadden we de pre-stress en spanning voor een grote reis of we toch wel goed genoeg voorbereid waren. Zoals vreemd geld bestellen, bijvoorbeeld – we willen de boordrekening steeds in cash gaan afrekenen, want met een creditcard kwam er, zoals we op internet begrepen, nog 2% bij, maar het is een Engelse rederij dus alles wordt in ponden gedaan. We hebben daarom ponden en wat dollars besteld bij het bedrijfje waar we al eens eerder dollars besteld hadden voor Zuidelijk Afrika, maar de aangetekende envelop is een week kwijtgeraakt in de post! De envelop vol vreemd geld erin kwam pas ruim een week na het bestellen aan, daar is echt iets misgegaan...


Ondertussen moest van alles geprint worden, onderzoek gedaan worden voor een routeboek van plekken die we onderweg bezoeken en de dingen die voor ons interessant zijn om daar te bezoeken, besloten worden per plek of we een scheepsexcursie wilde doen of zelf gingen rondlopen, en rondgescharreld worden voor nóg meer films en muziek dan we al hadden. We hebben uiteindelijk best veel excursies geboekt, want de prijs van de excursies van dit schip zijn heel goed vergeleken met het zelf moeten regelen, en via het schip heb je tenminste de garantie dat het schip niet zal varen als je te laat bent. Plus met excursies zie je meer van de plaats waar je komt.


Ongeveer 3 weken voor vertrek zaten Hans en ik een keer ’s avonds op het inloggedeelte van de website van CMV naar excursies te kijken, en zagen opeens dat waar tot nu toe bij onze gegevens altijd iets zoals GT8 (GuaranTee deck 8) had gestaan, nu JBS stond. Dat klonk verdacht veel als “Junior Balcony Suite”, de duurste categorie van dit schip... Maar dat kon niet, dat was niet zomaar een upgrade, die categorie zat wel 4-5 categorieën boven die van ons! Op een andere plek in de inlogsite stond een hutnummer; 11128 – dat was zeker te weten geen categorie-8 hutnummer... We zochten een plattegrond van het schip op waar hutnummers op stonden, en inderdaad, hutnummer 11128 was een junior balcony suite!!! We hadden een upgrade naar een suite! Dat kon toch niet... Toch leek het er wel op dat we dus de reis in een suite gingen maken, we hebben wel regelmatig online gekeken of het er nog stond, het was immers te mooi om waar te zijn!


Tegen de tijd dat januari begon waren we dus al redelijk moe. Komt daar nog bij in de Nieuwjaars-week dat ik nog volop mijn werk aan het afronden was voor mijn opvolger, we ‘s avonds regelmatig op bezoek gingen naar mensen om afscheid te nemen en ons kersverse kleinkind nog even te zien voor we 4 maanden weg zijn, we moesten inpakken, en de laatste dingen in het huis regelen. Plus de voorraden opmaken zodat we niets bederfelijks meer in huis zouden hebben als we weggingen! We hebben nog enorm zitten dubben over wat voor (snoep)voorraad we aan boord mee moeten nemen; Hans heeft limonadepoeder bij de Turkse supermarkt gekocht om het scheepswater een lekkerder smaakje te geven, en als we inderdaad een suite-upgrade hadden, dan hadden we als het goed was koffie- en theefaciliteiten (We hadden van het internet begrepen dat je bij een upgrade geen andere extra’s die bij de hut horen zoals voorrang bij in- en ontscheping, canapés of zo krijgt) in de hut, die verder in het schip verboden zijn vanwege brandgevaar. Dus moesten we nu wel of niet éénkops-koffiefilters meenemen? Voor 120 dagen zouden dat 12 pakken zijn voor 1 persoon, 24 pakken voor 2 personen. Dan kunnen we net zo goed een extra koffer meenemen! Uiteindelijk besloten we alleen de 3 pakken (30 éénkops-koffiefilters) die we nog in huis hadden mee te nemen. En drop en chocola als troost- en noodvoorraad, en nog het snoepgoed die we meegekregen hadden van anderen, pfffff veels te veel!


Ook nog zoiets, voor een wereldcruise moet je warme en koele kleding meenemen, kleding waarmee je in de jungle of tijdens het snorkelen kunt rondlopen, en kleding waarmee je de formele avonden in het restaurant enigszins door kunt komen zonder al te veel uit de toon te vallen. Want een galajurk en smoking gingen we echt niet aan beginnen! Maar wel hebben we een paar leuke jurkjes en hakken voor mij, en wat nette colbertjes voor Hans ingepakt.


Met enige moeite heb ik donderdagnacht al onze kleren, snoep, schoenen en andere zaken in 2 koffers en 2 blauwe weekendtassen ingepakt, met als handbagage een halflege backpack en de bruine tas vol elektronica. We gingen op vrijdagavond na de laatste dag op mijn werk, het laatste inpakwerk, afscheid van Hans zijn dochter, haar partner en ons kleinkind van een paar maanden oud, dan ook doodmoe naar bed!

Al met al gaf het geheel en de voorbereidingen ons om een of andere reden veel stress. Waarschijnlijk omdat we nog nooit zoiets gedaan hadden, de informatie vanuit de maatschappij voor ons niet altijd duidelijk was en soms zelfs tegenstrijdig en zelfs compleet fout. Verder waren we natuurlijk bang dat vier maanden misschien toch te lang van huis zou zijn.


Enfin we zouden het gaan beleven.

free counters