Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

We zijn vanochtend op ons gemak opgestaan, hebben het huis klaargemaakt om achter te laten, koffie gezet en voor de lunch de laatste eitjes, ham en brood opgemaakt met een lekker spiegeleitje en toe een boterham met pindakaas, de door het schip geleverde (gouden!) bagagelabels ingevuld en aan de bagage gehangen, en de tassen en koffers klaargezet zodat ze gelijk naar buiten konden als de taxi er was. We zaten rond 12:30 dan ook helemaal klaar, terwijl we nog best even moesten wachten tot we opgehaald werden! Ik heb ondertussen dus nog een beetje geknutseld aan het blog en wat laatste ondertitels voor een serie opgezocht, en Hans heeft nog een beetje tv gekeken.


Tot we iets na de afgesproken ophaaltijd een telefoontje kregen van de taxichauffeur waar we al zeker 5 jaar mee reizen; hij moest binnendoor vanwege een afzetting van de snelweg en zou er over 10 minuutjes zijn. Geen probleem, de tijd dat we bij de Piet Hein Terminal moeten zijn in hartje Amsterdam is meer een indicatie dan iets anders, je moet ook zeker niet te vroeg aankomen anders loopt het inchecken vast. Niet lang daarna verscheen hij en konden we vertrekken. Nog een laatste keer kijken of we toch echt wel de paspoorten en prikkenboeken en geld bij hebben (wat we, ik zeker, al 3 keer gecheckt hebben en die al 2 dagen niet van hun plek zijn geweest), en of de garagedeur toch echt dichtgegaan was en we konden weg...


De rit naar Amsterdam was redelijk rustig, en de chauffeur had zin om te kletsen; hij heeft zoveel aanbod van chauffeurs- en koerierswerk op het moment dat hij vaak nee moet verkopen, en dus ook onlangs besloten heeft zijn tarieven te verhogen voor nieuwe particuliere klanten. Gelukkig blijven vaste klanten zoals wij voorlopig nog de oude tarieven betalen, die erg scherp zijn; want voor wat hij vraagt gaan wij niet een paar uur zwoegen en moeilijk doen in treinen waar je nog geen handtas kwijt kunt, en niet van de dienstregeling op aan kan. Om 15:45 waren we bij de terminal – 15 minuten later dan onze inchecktijd. Maar dat bleek allemaal geen probleem te zijn, er zat zo te zien niet zo veel systeem in in de terminal. Er waren geen karretjes voor de bagage, dus de chauffeur hielp even onze tassen en koffers naar de ingang te brengen, waar we ze gelijk af konden geven bij de bagageafgifte.

Er stonden wat soevenirstalletjes (raar gezicht, in je eigen land!) in de terminalhal, en buiten zagen we het schip liggen. De bagage werd constant opgehaald in karretjes en naar het schip gebracht, en er was een grote partytent in de hal waar ingecheckt kon worden; maar die stond zo vol, dat er nog even gewacht moest worden. We moesten onze namen laten noteren en werden toen vriendelijk verzocht een trappetje op te gaan om in een wat warmere ruimte te wachten tot er plek was in de partytent. Hans en ik hadden geen zin de trap op te gaan en bleven een beetje hangen beneden bij de vrouw met de namenlijst. Toen zij een signaal gaf dat we naar de partytent konden gaan zijn we daar voor de deur in de rij gaan staan, omringd door Duitsers; we weten dat er in ieder geval 44 Nederlanders via Kras geboekt hebben, maar er zullen ook mensen zijn zoals wij die individueel geboekt hebben, en er leek een grote Duitse reisgroep te zijn, dus waarschijnlijk al met al zo’n 200-300 mensen die er in Amsterdam bijkomen, plus het merendeel van de reizigers die Engels zullen zijn en gisteren al ingestapt zijn.

Bij de partytent waar je precies in de koude tocht stond van de terminalhal kregen we bubbeltjeswijn aangeboden, en we waren blij dat we onszelf thuis zo warm aangekleed hadden, met fleecetruien onder onze regenjackjes – dat was meer een ruimte-overweging geweest dan een praktisch idee, maar nu kwam het in de koude wind die door de terminal woei goed uit. Eindelijk, na een eeuwigheid en een paar keer bijna teruggestuurd worden naar het trappetje om te wachten (Hans en ik bleven stug staan bij de ingang van de partytent), konden we de tent instappen. Het voelde alsof er maar een persoon iedereen aan het inchecken was, maar er bleek een hele lange tafel met wel 5 koppels personeel te zitten die iedereen aan het inchecken en registreren waren. De Duitse groep kostte veel tijd, maar daar was inmiddels alleen nog het staartje van over, en een enkeling kostte extra veel tijd, zoals een bejaarde Nederlandse vrouw voor ons in de rij die stug volhield dat ze geen visum voor Sri Lanka of China nodig had en gewoon aan land kon zonder excursie. De vrouw achter de balie haalde uiteindelijk haar schouders op met een “zoek het maar uit” blik en wuifde haar door zodat ze ons kon inchecken – zonder een China visum kon de bejaarde vrouw toch niet van boord in China, hoe overtuigd ze ook mocht zijn dat ze dat wel kon...

Wij waren daarentegen in 5 minuten ingecheckt: paspoort, ticket en vaccinatieboekje laten zien, heeft u Australië visum? Ja? Mooi. Heeft u India visum? Nee we gaan niet van boord. Prima! Heeft u China visum of scheepsexcursie? Ja scheepsexcursie. Helemaal goed, staat genoteerd, hier zijn uw pasjes en ga a.u.b. naar het volgende loket. Bij het volgende loket werden onze boordpasjes met enige moeite geactiveerd, werd er een foto gemaakt en moesten we aangeven of we met cash of creditcard wilde afrekenen. Cash. Prima, u bent klaar fijne reis verder!


De bejaarde vrouw had staan wachten op ons – ze was haar verhaal namelijk verder in het Nederlands gaan houden tegen ons toen de vrouw achter de balie er niet in meeging – en begon nogmaals over het Sri Lanka visum, dat dat vorig jaar echt niet was hoor. Nee klopt mevrouw het is een nieuwe regeling, nog geen maand oud. Wanneer hadden we daar dan van gehoord? Alles moest voor de 15e ingeleverd worden. Ja klopt mevrouw, maar dit is daarna gekomen via de mail... We hebben het haar nog een keertje rustig uitgelegd en konden toen zelf eindelijk naar het schip lopen, via de scheepsfotograaf die ons voor een foto van het schip met wat oude koffers en een stuurwiel ervoor wilde fotograferen. Nee bedankt!

Aan boord moest de handbagage door een detector en stond gelijk een jonge Oost-Europese jongen klaar om specifiek onze handbagage mee te nemen. Hij zette mijn grote maar gelukkig niet zware backpack in de lift voor mij, zei iets van dat hij ons boven zou zien? (We moesten met de lift van de 4e naar de 11e verdieping dus dat zullen we wel verkeerd begrepen hebben) en we gingen naar boven. Inderdaad, we stapte op de 11e verdieping uit en daar stond hij al te wachten, bracht ons naar onze hut waar de beide koffers en een van onze twee blauwe tassen al stonden, en wees een en ander aan in de hut; hij was de steward voor onze gang en had ons lijkt het speciaal staan opwachten! Hans en ik probeerde casual te kijken maar moesten inwendig enorm lachen; we hadden inderdaad een suite, met balkon, en zelfs de canapés en fles wijn stonden op tafel! Onze steward was een vriendelijke, vrolijke Oekraïense jongen en vertelde dat zijn vrouw de andere helft van deze gang deed; ze liep toevallig ook net langs dus we hebben even kennisgemaakt. Ze werkte dus samen aan boord en dan ook nog eens in hetzelfde gedeelte van het schip, dat is natuurlijk wel fijn! De kinderen waren thuis bij de grootouders. Als we vragen hadden moesten we hem maar roepen, of haar als we hem niet konden vinden, en de ene ontbrekende tas zou nog komen waarschijnlijk.

We waren al met al om 16:55 in onze hut, het inchecken had dus bijna 5 kwartier geduurd. En zowel Hans als ik vonden de hut eigenlijk een beetje klein voor de grote die hij zou moeten zijn; deze suite zou namelijk 34 vierkante meter groot moeten zijn, twee keer zo groot als de hut die we oorspronkelijk geboekt hadden – je verwacht een balzaal maar het was gewoon een nette, ruime kamer. De suite was lekker comfortabel, met een tafeltje, luie stoel, bankje, lang dressoir-achtig meubel langs de muur met een stoel en poef, twee nachtkastjes, royaal bed, ontzettend veel laatjes, een inloopkast en grote badkamer met bad. Het balkon was groter dan we verwacht hadden, al met al een goede hut. Maar om dan te denken dat we eigenlijk betaald hadden om 4 maanden in een hut te zitten die de helft van deze ruimte, dus 17 vierkante meter was, dat konden we ons nu niet zo goed meer voorstellen. Wat waren we blij met onze upgrade! En schijnbaar toch (in ieder geval deze eerste avond) inbegrepen canapés, vers fruit, en een fles wijn en een fles water. Ongelofelijk!

We hebben onszelf even opgefrist en rondgekeken in de hut voor we naar de Palladium showruimte moesten op dek 7 voor de zwemvestenoefening om 17:30. We hebben onszelf beloofd dat we alleen maar trappen gaan lopen op dit schip, om een beetje in beweging te blijven. Naar beneden was in ieder geval geen probleem! Na een veiligheidsfilmpje en een demonstratie van het zwemvest dat enthousiast in het Duits vertaald werd door een Duitse toerbegeleidster, en een stuk minder enthousiast door een Nederlandse toerbegeleider (hij zei letterlijk, de beelden spreken voor zich dus ik zeg verder niets), moesten we allemaal naar onze verzamelstations. Hans en ik konden blijven zitten want de Palladium was ons verzamelstation, en toen moest onze groep naar de reddingsboten en was de oefening afgelopen. Hans en ik zijn terug naar boven gelopen, hebben onze zwemvesten gedumpt in de hut, en zijn gelijk weer naar beneden gegaan voor het avondeten want het was inmiddels al 18 uur.

Het restaurant de Waterfront is inderdaad, zoals op internet al stond, slim ingedeeld met schotten en plantenbakken en bankjes met hoge ruggen, zodat het veel kleiner en intiemer lijkt dan het in werkelijkheid is. Hans en ik hadden bij het boeken opgegeven dat we aan een tafeltje van zes wilde zitten; dan is er namelijk altijd wel iemand waar je mee kunt kletsen en zit je niet alleen – en achteraf bleken die tafels ook grotendeels naast de ramen te zijn, dus dat kwam ook goed uit natuurlijk! Onze tafelgenoten was enkel een Duits-Amerikaans stel (hij geïmmigreerde Duitser, zij Amerikaanse), en we hebben best gezellig gekletst, ze waren enthousiaste cruisers maar deden ook graag andere dingen zoals aan land rondtrekken, en waren ook net als wij al op veel verschillende plekken geweest.


Het eten was erg lekker, kleine maar goede porties, en al duurde het even voor de eerste gang kwam, het uitserveren zelf ging lekker vlot. Het menu heeft 5 gangen: een voorafje, soep, salade, hoofdgerecht en als nagerecht iets zoets en/of kaas. Omdat we in Nederland waren, was een van de hoofdgerechten een “land-special”: Hans en ik moesten lachen: gehaktballen met aardappelpuree en groente! Inderdaad, Hollandser kon het niet, maar het is niet bepaald een gerecht dat je in een restaurant zou verwachten... De Duitser bestelde het, en het zag er niet slecht uit maar het waren natuurlijk geen echte échte Nederlandse gehaktballen. Thee en koffie wordt bij het toetje geserveerd, en doordat de gangen niet zo groot zijn heb je een voldaan maar geen overdreven vol gevoel als je klaar bent.

We moesten onze scheepspas afgeven om de drankjes af te rekenen; we hebben een drankenpakket bij de hut die we oorspronkelijk geboekt hadden, waardoor we tijdens lunch en diner frisdranken en wijn gratis kunnen bestellen; maar de scheepspas is wel nodig om dat aan te kunnen slaan natuurlijk. Het drankenpakket leek echter niet herkend te worden, dus op het bonnetje dat we moesten tekenen stond toch nog de prijs van de drankjes (2,05 pond per stuk voor bitter lemon en ginger ale). De ober kon er, met vele excuses, weinig aan doen, dus we beloofde wel even langs de receptie te gaan om het uit te zoeken – sowieso moesten we navragen waar onze ene tas bleef. Voor de zekerheid schreven we maar op de kopie van de bon die we moesten tekenen voor het restaurant dat de drankjes in een pakket zaten.


Na het eten zijn we terug naar boven naar onze hut gegaan om de factuur van deze reis op te zoeken waar de extra’s op staan die we tijdens het boeken kregen bij onze aanbieding – en te kijken of de tas misschien inmiddels al geleverd was. Met name Hans was een beetje bezorgd dat we gezeur zouden krijgen dat we een upgrade hadden gehad en daardoor nu onze extraatjes van de oorspronkelijk geboekte hut kwijt waren. Ik was daar iets minder over bezorgd, maar ja, je weet het nooit dus maar beter goed voorbereid naar beneden gaan! Ivan onze steward had tussendoor al de hut klaargemaakt voor de nacht, met de lakens teruggeslagen, de gordijnen dicht en de sierkussens en sprei van het bed opgeruimd, het dagprogramma voor de volgende dag onder de deur geschoven, en een chocolaatje op ieder kussen gelegd.

Met de factuur bij ons zijn we naar beneden naar de 5e verdieping gelopen, waar de receptie was, en zagen gelijk al onze tas bij een pilaar staan – het labeltje was er afgekomen, vandaar dat hij de weg naar onze hut niet gevonden had. Mooi, die was tenminste terecht! Bij de receptie vertelde we dat de drankjes niet in het pakket geregistreerd konden worden tijdens het avondeten, en de man achter de balie verzuchtte dat het systeem inderdaad kuren vertoonde; hij kon zien, en las voor, dat we inderdaad recht hadden op het drankenpakket, onboard credit en gratis fooi, precies zoals we geboekt hadden, alleen het boekingssysteem communiceerde niet goed met het systeem van het restaurant. Wij waren in ieder geval opgelucht dat we onze extraatjes gewoon behouden hadden, en die systeem-communicatie zou dus uiteindelijk ook wel goed komen hopelijk.


We hebben onze tas (in de lift) terug naar de hut genomen en toen zijn we begonnen met alles uit te pakken en orde in de chaos brengen. We hebben naast het slaap-en zitgedeelte een badkamertje met bad/douche, en een inloopgarderobe voor onze kleren. De hut heeft ontzettend veel laatjes om dingen in op te bergen, en rond 23:30, na een paar uur opruimen, waren we klaar met uitpakken en opruimen en was de hut weer netjes, met de lege koffers en tassen onder onze bedden geschoven. We hadden lang getwijfeld over wel of niet een waterkoker meenemen, want deze categorie hut zou een waterkoker moeten hebben, maar ja, kun je daar op rekenen met een upgrade? We hebben geen idee; uiteindelijk dus maar wel meegenomen, maar die kon in de koffer blijven want de hut had er inderdaad eentje, samen met een voorraadje thee, oploskoffie, suikersoorten, en zelfs kuipjes melk. Mooi zo!

Toen zijn we naar de achterkant van het schip gelopen naar het achterdek, en via de achterdekken naar boven gelopen om bovenop het schip te kijken terwijl we afmeerde. We konden helaas niet in de buurt van de brug komen, maar vonden een goed plekje om te kijken bovenop het dek. Het schip voer klokslag middernacht rustig weg van de kade, en toen we van de terminal vandaan voeren klonk er wat vuurwerk voor de boeg uit; leuk! Waarschijnlijk een afscheidje vanuit de haven of zo? Hans en ik zijn buiten blijven staan naar de stad die voorbijgleed tot een uur of 00:45 en we aan de buitenwijken van de stad raakte en het koud kregen. Tijd om naar bed te gaan, we waren doodmoe, maar wilde erg graag de afvaart zien! Iets voor 1 uur lagen we in bed, pffffff!

free counters