Januari 2018: Wereldreis per cruiseschip

HOME
ROUTE
LANDEN
MV COLUMBUS
2021 SLOOP
AAN BOORD
WERELD

Dag 2, Zondag 7 januari: op zee, 636 km gevaren

Ik werd om 5 uur vannacht wakker van de wat ruwere beweging van open zee, we zaten inmiddels goed en wel al een paar uur op de Noordzee, en van een sms’je dat bij Hans binnenkwam; van zijn provider, welkom op zee bla bla en er konden hogere kosten verbonden zijn aan mobiel netwerk verbruik dan aan land. Oeps! Dus terwijl Hans sliep keek ik even of zijn mobiel wel uitstond voor mobiel netwerk, en omdat ik zo vroeg in de ochtend nog niet helder genoeg was om dat zeker te weten heb ik hem maar op vluchtmodus gezet, voor de zekerheid. Ook maar even die van mij uitzetten voor mobiel netwerk, hoewel die helemaal geen bereik leek te hebben. En toen ben ik nog even naar de wc geweest en heb wat gedronken, want ik voelde me uitgedroogd. En ik had een hongergevoel, typisch! Ik ben weer in bed gekropen en Hans moet heel erg moe zijn geweest want hij heeft niets van dit alles gemerkt en sliep gewoon door...


We werden rond 7:30 wakker maar waren allebei brak en dorstig; de dorst komt deels doordat we gisteren niet zo veel gedronken hebben, maar ook denk ik door de zeelucht en het klimaatsysteem dat je een beetje uitdroogt, en de brakheid is van de afgelopen dagen en weken – met name Hans slaapt al weken slecht en is daardoor ook vaak doodmoe. Maar nu voelde we ons allebei alsof we naar Australië gevlogen zijn en 24 uur in vliegtuigen gezeten hebben, terwijl de “reis” natuurlijk maar heel simpel was eigenlijk: in de taxi stappen en bij de terminal uitstappen, inchecken en aan boord gaan. Maar hoeveel we ook reizen en hoeveel ervaring we ook hebben, we kunnen maar niet relaxen voor vertrek en voelen altijd die spanning en stress van tevoren. Hebben we alles bij, hebben we alle papieren geprint, hebben we overal aan gedacht, staat alles uit, enz... En deze afgelopen week is sowieso erg druk en hectisch geweest, en daarvoor was de kerstperiode, die van zichzelf ook altijd druk is. Maar goed, we hebben nu wel even de tijd om bij te komen en uit te rusten!


Het klimaatsysteem is een beetje wisselvallig; het was vannacht af en toe te warm en af en toe een beetje te koud, maar dat is niet onlogisch – net als op het vrachtschip als mensen hun airco dichtdraaien gaat die in de rest van het systeem harder blazen, en vice versa. Op zich stookt het wel snel warm als je hem warmer zet, en dat is beter dan het op de Rickmerswas, want daar hadden we geen eigen regeling in de hut en moest Hans aan onze buurman de Chief Engineer vragen als hij het wat koeler wilde. Het bed was nog lekker warm, de hut een beetje fris, maar ik ben als eerste onder de douche gestapt om lekker even op te frissen. Een lekkere douche, zo heet als je wilt en een krachtige straal, heerlijk, precies wat we nodig hadden! Hans heeft na mij gedoucht en enigszins bijgekomen zijn we rond 8:30 naar het restaurant gelopen om te ontbijten.

We willen eigenlijk zo veel mogelijk in het restaurant eten deze reis, omdat we de indruk hebben dat de porties niet al te groot zijn, wat perfect is. Sowieso zit het lekkerder dan een buffet vinden wij, en bij een buffet ben je geneigd veel van lekkers op te scheppen, en niet zo heel bijzondere dingen toch op te eten omdat je ze opgeschept hebt, en hier moet je het doen met wat je krijgt. We waren benieuwd hoe de tafelschikking zou zijn vanochtend; de avondmaaltijd is namelijk op een vaste tijd (wij hebben de vroege tijd opgegeven als voorkeur bij het boeken, rond 17:45 uur), maar lunch en ontbijt zijn open inloop tussen bepaalde tijden. Ze bleken het wel slim aan te hebben gepakt; bij binnenkomst van het restaurant moesten we onze hutnummer opgeven – dat vonden we eerst een beetje vreemd, maar het is eigenlijk heel logisch. We hebben namelijk bij het boeken van deze reis een voorkeur opgegeven voor het zitten aan een tafel van zes (dat vinden we wel gezellig, en die zijn toevallig ook vaak aan het raam), en dat zien ze als ze onze hutnummer checken. Plus ze weten op dat moment waar we zijn, dat kan ook handig zijn.


We kregen een tafelnummer toegewezen en moesten achter een ober aanlopen, en hij bracht ons inderdaad naar een tafel voor 6 personen, waar ook net tegelijk 2 andere echtparen naar toe gebracht werden. Slim, zo zorgen ze dat de tafels tegelijk gevuld worden en tegelijk bediend kunnen worden, en dat het restaurant zo efficiënt mogelijk gevuld wordt. Er liepen constant mannen met koffie- en theekannen rond, iemand kwam iedereen een glaasje jus d’orange schenken, en af en toe kwam iemand toast en daarachteraan een ander jam serveren. Perfect, zo is er ook weinig verspilling want je pakt alleen wat je wilt.


We kregen een menuutje en daarop stond wat we naast het “continental breakfast” ook nog als warme dingen konden krijgen; iedere dag is er schijnbaar een chef’s special, vandaag was dat toast met spinazie, gerookte zalm, gepocheerde eieren en hollandaise saus. Daarnaast kun je omeletten, een Engels ontbijt, of ontbijtgranen/fruit/pap bestellen. Later in de hut besefte Hans en ik ons dat de mannen met de toast en de jam en jus d’orange het “continental breakfast” aan het serveren waren geweest. Maar toch allemaal niet slecht; eenvoudig en goed en je kunt uiteindelijk zo veel of weinig bestellen als je wilt! Het is zondag en de eerste dag van de reis dus Hans en ik namen lekker de chef’s special, en die was inderdaad heel erg lekker. Ook weer een keurige bescheiden portie, met de eigelen nog lekker zacht, precies goed. We hebben lang nagekletst met onze tafelgenoten, een Engels en een Schots echtpaar, over van alles en nog wat. De vrouw van het Engelse echtpaar was nog nooit buiten Europa geweest, en het Schotse echtpaar ging ieder jaar een half jaar naar hun kind en kleinkind in Nieuw-Zeeland, en hadden dit jaar besloten eens niet te vliegen maar deze reis te doen, dus zij stappen uit in Auckland en blijven dan een half jaartje in een huisje in de grote tuin van hun kind, zodat ze hun kleinkind kunnen zien opgroeien. Het Engelse paar ging net als wij de hele reis doen, en de vrouw had 7 koffers en tassen met kleren bij (haar man 2), dus we voelen ons nog niet zo slecht met onze 4 stuks bagage en handbagage met z’n tweetjes!

Doordat we zo lang zaten na te kletsen, waren we pas om 9:45 klaar. We zijn naar onze hut gegaan en niet al te lang daarna hebben we ons warm aangekleed en zijn om 10:40 gaan rondlopen door het schip, zoekend naar manieren om buiten te lopen. Dat was nog niet zo heel eenvoudig! We begonnen met binnendoor helemaal naar de achterkant van het schip te lopen op ons dek (onze hut zit aan bakboord redelijk vooraan), dek 11. Daar was een ruim buitendek waar we naar buiten konden en gelijk even stevig uitwaaien want het woei goed en de zee was een beetje ruw met kopjes op de golven. Via de buitendekken achterop het schip zijn we naar beneden gelopen tot we niet meer verder konden, ik denk dek 8. Op dek 7 was aan beide zijkanten van het schip de Promenade, een lange brede galerij onder de reddingsboten waar je lekker buiten kon lopen, maar daar konden we dus zo te zien niet vanuit achter buitenlangs bij komen.

Het was inmiddels al een paar minuten voor 11, dus we besloten naar de Connexions bar te lopen binnendoor via de winkels, want daar zou om 11 uur een quiz zijn. De quiz was al aan zijn 4e vraag bezig, terwijl het nog een minuut of twee voor 11 uur was! Die was wel heel erg vroeg begonnen... Een aantal van de vragen waren wel heel erg gericht op Engels publiek, en het was verrassend druk met mensen die geconcentreerd bezig waren de antwoorden op te schrijven. Omdat we zo middenin de quiz vielen, besloten we maar weer naar buiten te gaan, en bliezen bijna iedereen weg toen we de deur naar de Promenade opende!

De Promenade was inderdaad lekker breed en geeft het gevoel van een ouderwets cruiseschip zoals je ze wel in films ziet; een breed houten dek waarop je lekker kun flaneren of zitten op bankjes en genieten van de zee, en we hebben er even op en neer gelopen. Het is helaas geen schip waar je buiten helemaal rond kunt lopen, daarin zijn we te veel verwend geraakt met expeditieschepen en de vrachtschepen. Tijdens onze omzwervingen binnen op zoek naar manieren om naar buiten te komen hebben we als we de kans kregen en een deur openstond bij andere hut-soorten naar binnen gegluurd; ook de kleinere hutten zien er goed uit en inderdaad zeker niet te klein, maar je zult maar op dek 8 een hut met raam genomen hebben die mogelijk (deels) geblokkeerd is. De reddingsboten hangen er zo dicht voor dat je door de meeste ramen helemaal niets ziet naar voren, hoogstens misschien een beetje naar beneden. Wij hebben ons in ieder geval voorgenomen om nooit verleid te worden door de lagere prijs waar dit soort hutten vaak voor geboden worden; voor ons is een vrij raam belangrijk en de investering waard. En onze glaswand nu is ongelofelijk verwennen, heerlijk is dat! Je kunt ten alle tijden naar buiten kijken en ziet veel.

Het weer was in ieder geval heerlijk; een lekker zonnetje die af en toe heel mooi door het langs vliegende wolkendek heen scheen, een lekkere fris-koude wind, een mooie groene zee met rollers die van het schip afkwamen en met wit bruisend geraas tegen de romp van het schip braken in wolken wit schuim. Het is bijna hypnotiserend om ernaar te kijken. We zitten alleen helaas wel een stuk verder van het water vandaan dan op de Rickmers!


We hebben nog wat rondgezworven binnen tot we uiteindelijk terug naar onze hut zijn gegaan en wat thee en oploskoffie gezet hebben en gerust hebben tot de lunch. De vermoeidheid is nog niet uit ons lichaam en dat bewegen op zee is ook een heerlijke rustgever! Klokslag 12 uur gaf de kapitein een dagelijks rapport over de intercom; afgelegde afstand, het weer, zonsopkomst en zonsondergang, snelheid, van alles. Alleen wij moeten in de gang gaan staan om het te verstaan want in onze hut lijkt geen intercom te zijn. Rond 12:15 zijn we naar beneden gegaan om te lunchen; de tafelschikking was volgens hetzelfde systeem, maar dit keer zaten we alleen. Kan gebeuren. Hans bestelde jus d’orange, maar die zat niet in het drankenpakket schijnbaar. Alleen wijn en frisdrank zitten erin. Dus dan maar een bitter lemon, en de kaart deed het nog steeds niet dus onze Oekraïense ober beloofde het uit te proberen te zoeken maar had daarvoor wel onze kaart wat langer nodig.

Ondertussen voeren we precies door het Nauw van Calais, en konden we de witte kliffen van Dover in Engeland mooi zien. Ook pikte ik een Engels netwerk op dus konden we even appen en de mail binnenhalen op mobiel netwerk (heerlijk, dat Europese pakket tegenwoordig!). Volgens de automatische mailtjes van Marinetraffic die ik nog op de MS Columbus had staan ingesteld waren we om 2:45 vanochtend vroeg langs het loodspunt van IJmuiden gevaren en de Noordzee op. Inderdaad was ik twee uur later wakker geworden en was de zee ruwer geweest.

Het eten was weer erg lekker, en ze hebben een goed systeem van eten noteren, met een soort papieren tabel waarop ieder individuele plek staat en ze bij het menu alleen maar vinkjes hoeven te zetten, met wat ruimte voor notities voor speciale voorkeuren; die tabel wordt bij het verzamelstation net buiten de keukendeur weggelegd zodat de jongens die met de borden lopen (grote bladen vol met warmhouddeksels op ieder bord, zodat ze de borden ook kunnen stapelen) de juiste borden bij het juiste verzamelstation kunnen wegzetten en ook een andere ober dan de vaste ober van die tafel het juiste bord naar de juiste persoon kan brengen.

Toen een Filipijnse ober eten bracht zei Hans “salamat makam”, en de ober was helemaal overdonderd en pakte zijn schouder vrolijk vast zo van je spreekt mijn taal! Dus Hans legde uit dat wij in Nederland wel veel met Indonesië te maken hebben, en daarom wat woordjes kende. Toen de Oekraïense ober op een ander moment het drankje kwam brengen zei Hans “spasiba”, dank je wel in het Russisch, en kreeg een glimlach los van de jongen die verder heel Oost-Europees donker keek – en nu wel een beetje loskwam – dat is toch echt iets cultureels! Alleen Ivan lijkt altijd vrolijk... Na een tijdje bracht de restaurantmanager onze kaart terug; het was duidelijk een zooitje met de systemen, hij verzuchtte dat het allemaal niet lukte om het op het bonnetje goed te laten staan, daar bleef een prijs staan, maar in het systeem zou het nu in ieder geval goed moeten staan.


Om 13 uur waren we klaar met eten en zijn we terug naar de hut gegaan waar Hans nog even heeft zitten lezen in een van de boeken die hij voor zijn verjaardag had gehad, voor hij om 13:45 zichzelf comfortabel maakte op bed om te lezen en al gauw sliep. Ik had ook wel slaap, maar wilde de camera opladen en de foto’s downloaden en typen, dus hield mezelf bezig tot we om 15 uur naar de Palladium gingen voor een lezing over navigatie. Er was nog een Duitse lezing bezig omdat we nog een beetje vroeg waren, dus we zochten een plekje en wachtte op onze lezinggever, een beetje verwarde professor type, die in een halve minuut tijd het toch wel complexe verhaal van lengte- en breedtegradenuitlegde, voor hij doorsprong naar het volgende onderwerp. Hij behandelde in een half uurtje zo’n 20 nautische begrippen en sprak volgens het principe van grote stappen snel thuis, pfffff; het was best interessant allemaal, maar het hak-op-de-takkerige van de lezing en het feit dat ik al een dutje had overgeslagen en nu in een donkere zaal zat maakte dat Hans mij twee keer aantikte omdat ik in slaap gevallen was! Hans zat op gegeven moment ook een beetje te worstelen met de slaap. Wat ik er nog wel van meegekregen heb is dat we, zoals we al dachten, op dat moment zo rond windkracht 6-7 zaten; het woei namelijk al heel de dag best stevig en de golven waren hoog. Volgens zijn schema van windkrachten zouden de golven dus zo’n 6 meter hoog geweest zijn! Ongelofelijk eigenlijk...

De lezing was de eerste in een reeks van zo’n 20 stuks, tot Auckland want dan ging deze meneer van boord. We waren om 15:45 klaar met de lezing en het overgrote gedeelte van de meute (de zaal zat best vol eigenlijk, voor iets waarvan je zou denken dat het geen aansprekend onderwerp is) bewoog naar de achterkant van het schip. Hans en ik bedachten ons dat er van 15:30 tot 16:30 een vieruurtje geserveerd werd in het buffetrestaurant op dek 12, en besloten dat ook maar eens te proberen. Er waren thee- en koffiefaciliteiten die bijna heel de dag open zijn, van 6 uur ’s ochtends tot middernacht, en we konden er nu dus wat hartige en wat zoete hapjes pakken. Ik vond de warme toffee-pudding erg lekker, en wij beiden de blauwekaas-monchou toastjes... Die waren crimineel lekker! Ook een koffiecreme-cake was erg lekker. Allemaal mooi in kleine puntjes of blokjes gesneden, maar dat moeten we niet te vaak doen dus! Het uitzicht van het buffetrestaurant was wel erg mooi, je zat helemaal bovenin het schip tenslotte.

Toen we terug in de hut waren rond 17 uur werden niet lang daarna weer een bordje canapés en een schaaltje vers fruit gebracht; we kunnen het nog altijd niet geloven dat we niet alleen in de junior suite zitten maar ook de hapjes krijgen iedere dag: wat een luxe! De kwaliteit van de hapjes was iets beter dan in het buffet (er was alleen helaas geen blauwekaascreme) dus we houden het daar maar bij denken we... We hebben even kunnen rusten tot 17:30 en moesten ons toen alweer omkleden voor het diner. Want het was vanavond gala-avond en captain’s welcome dinner of zoiets – er was in ieder geval een captain’s welcome cocktail geweest maar die hebben we gemist. We moeten nog even in het ritme komen want je hebt het idee dat je heel de dag bezig bent en alsnog de helft mist! Eigenlijk zou Hans in smoking en ik in galajurk moeten vandaag, omdat de dresscode gala was, maar we hadden al gelezen dat dit schip daar gelukkig niet al te moeilijk over doet en we hadden echt geen zin om ons zo extreem op te dirken. Ik heb een leuke jurk en wat hakken en een ketting aangedaan, en Hans een nette zwarte spijkerbroek, donker bloesje en zijn linnen colbertje. Voor ons doen zagen we eruit alsof we naar een bruiloft moesten, daar deden ze het maar mee!

Om 17:45 stonden we bij de ingang van het restaurant, waar al een groep mensen stond te wachten. De meeste waren gewoon netjes zoals wij, maar er waren ook een hoop die helemaal over de top gingen met glitterjurken, smoking en zelfs iemand in een Schotse kilt en alles erop en eraan! In onze hoek van het restaurant was het overwegend “gewoon” netjes, weinig smokings, en was het allemaal geen probleem hoe je gekleed was. Hans en ik vielen ook zeker niet uit de toon, we waren zeker netjes genoeg. De colbertjes waren in allerlei kleuren, ook licht zoals die van Hans. Er liepen een aantal, tja, je kunt het niet beleefd zeggen maar echt indrukwekkend lelijke, stevige tot dikke en vormloze vrouwen langs die zichzelf in (te strakke) glitterjurken hadden gehesen, en voor Hans en mij was het geheel een beetje lachwekkend; een soort verkleedpartijtje voor volwassenen waar iedereen met bloedernst aan meedeed. Gelukkig waren onze tafelgenoten ook “gewoon” netjes gekleed, hij in een donkergrijs colbertje, zij in een donker glitterbloesje; wij dachten alleen eerst dat ze niet zouden komen vanwege de gala-avond, maar ze hadden zich gewoon vergist in de tijd en dachten dat we nog om 18 uur aten. Het werd best een gezellige avond met z’n viertjes en we hebben weer lekker gegeten, maar wat het nou toevoegde om onszelf zo op te dirken, dat weten we niet, want er was niets speciaals verder aan het menu of de gehele avond. Er waren wel minder eters dan de eerste nacht, duidelijk dat een aantal mensen geen zin hadden in het verkleden en deze avond in het buffetrestaurant gegeten hebben.

De drankjes werden nog steeds niet goed aangeslagen op ons drankenpakket, maar onze vaste ober vertelde dat er meer problemen mee zijn bij andere obers, iedereen klaagde erover, er waren ook zoveel pakketten dat het systeem het waarschijnlijk gewoon niet aankon, komt goed, maak je geen zorgen. Na het eten zijn we terug naar de hut gegaan, hebben onze nette kleren weer netjes opgehangen en nog een beetje in ons oude kloffie zitten typen en lezen tot het bedtijd was. Toen we de hut binnenkwamen na het eten was die weer voorbereid op de nacht, met niet alleen een chocolaatje op het kussen, maar ook een kaartje dat de klok een uurtje terug moest vannacht; op het vrachtschipvoeren we de andere kant uit en moest de klok steeds vooruit, we verwachten dat dit iets gemakkelijker zal gaan. Ivan klopte kort nadat we in de hut waren op de deur met het nieuwe programma voor morgen, in het Engels zoals we gevraagd hadden; de eerste twee dagen was deze namelijk in het Duits geweest met een blaadje met Nederlandse samenvatting erbij.

Op de televisie in onze hut kunnen we de webcam voor op het schip ontvangen, de route die we varen met GPS punten, richting, waterdiepte en andere nautische informatie, een aantal satelliet nieuwszenders (Hans is helemaal blij), en een zender over de havens die we aandoen met informatie en excursies en zo. Van iedere haven laten ze de bijzonderheden zien, van Amsterdam was dat dus veel kanalen, en heel veel beelden van fietsenstallingen, fietsers en fietsen! Lachen!


Ivan klopte op gegeven moment weer op de deur, of we wel een urenbriefje op ons kussen hadden dat de klok terug moest? Ja die hebben we. Oei, daar baalde hij van, hij had er namelijk eentje te veel over en had gehoopt dat hij hem bij ons vergeten was te leggen. Maar als wij er eentje hadden, dan wist hij niet bij wie hij hem dan wel vergeten was, en zou hij al zijn hutten een voor een af moeten gaan! Arme jongen... Om 22:30 oude tijd zijn wij gaan slapen, we waren doodop – Hans lag al om 22:15 in bed, ik kon het nog net tot 22:30 volhouden maar we zijn moe. Het schip rolt al heel de avond een beetje, we zien de gordijnen zachtjes heen en weer bewegen. De wind staat op het raam want als je er dichtbij bent voel je hem erdoor heen komen. Maar de verwarming krijgt de boel lekker warm als je hem hoog genoeg zet.


Dag 3, Maandag 8 januari: op zee, 692 km gevaren

Tegen 7 uur nieuwe tijd waren we wakker, en Hans stelde voor om gelijk maar te gaan sporten, daarna douchen en dan pas ontbijten. Of het ontbijt helemaal overslaan, dat kon natuurlijk ook. Ik heb even tijdens het aankleden de gps aangehad en we varen pas in de buurt van Normandië – het lijkt zo langzaam te gaan maar we varen nog altijd flink sneller dan de Rickmers; die deed zo’n 22 km/uur normaal gezien en wij varen nu steeds minimaal 30 km/uur. We hebben ons dus in onze sportkleding gehesen en zijn met de lift naar beneden gegaan tot we niet verder konden – het is erg verwarrend maar er zijn 3 trappenhuizen met liften, en niet iedere groep gaat even ver omhoog of omlaag. De middelste gaat dus schijnbaar het verst naar beneden, naar 2 waar we moesten zijn, maar de voorste en de achterste gaan maar tot dek 4 of 5. We zitten zelf het dichtst bij de voorste lift dus daar waren we als eerste in gegaan, tot we niet uitkwamen. Toen zijn we maar terug naar 11 gegaan en naar de volgende lift gelopen – zodat we het een volgende keer ook nog zouden weten – en die ging gelukkig wel naar 2 toe. We moeten er niet aan denken wat een chaos het wordt als er iets gebeurt aan boord; dan is iedereen reddeloos verloren, zo verwarrend is het met die trappen!


Vanwege de omzwervingen waren we pas om 7:20 in de gym, en waren stomverbaasd om te zien dat hij al helemaal vol zat – er stonden zo gauw gezien zo’n 30-40 fitnesstoestellen en bijna allemaal waren bezet: alleen gewichtheffen was duidelijk niet heel erg populair, daar zat bijna niemand. Er was maar een fiets beschikbaar, en dat was omdat hij kapot bleek te zijn. We zijn dus maar terug naar boven gegaan naar onze hut, waar we het fruit van gisteravond opgegeten hebben als ontbijt en nog even hebben zitten wachten. Uiteindelijk besloot Hans om 8 uur maar te gaan douchen, ik ben nog naar beneden gegaan om een tweede keer te kijken, maar het was nog bijna even druk als zonet, dus dat was niks. Dus zijn we, toen Hans klaar was met douchen, om 8:45 toch maar gaan ontbijten want we hadden opeens best honger.


We werden bij de entree van het restaurant gevraagd wat voor taal we spraken, en of we aan een Duitse tafel of een Engelse tafel wilde zitten, want de ober die ons ontving en naar een tafel verwees had door dat we niet Engels waren. Wij gaven aan liever bij Engelsen te zitten, en werden naar een tafeltje gebracht waar net een prototype Amerikaan naar toegebracht was; redelijk stevig en met een cowboyhoed op! Tegelijk werd ook het Engelse koppel van het ontbijt van gisteren naar onze tafel gebracht, dus daar kletste we wat mee, terwijl de Amerikaan een beetje brommerig in zijn hoek zat. Toen de ober met de koffie- en theekannen langskwam schonk hij bij ons allemaal netjes een kopje in, maar de Amerikaan had inmiddels een drinkbeker van letterlijk een liter op tafel gezet en gaf de jongen opdracht die te vullen met koffie tot aan het streepje! De jongen vertrok beleefd geen spier en schonk de drinkbeker vol, wij probeerde ondertussen allemaal niet te veel te staren, ook niet toen de Amerikaan een van de melkkannetjes op tafel pakte en leeggoot in de drinkbeker. Als hij er ook suiker bij had genomen was hij wel even bezig geweest met de zakjes openscheuren!


Een andere ober kwam om onze bestelling voor het ontbijt op te nemen en Hans en ik besloten weer een Chef’s special te proberen, de eggs benedict. Er is er eentje voor iedere dag van de week, ik denk dat ik ze allemaal wel een keertje wil proberen en dan daarna gewoon fruit of pap nemen met af en toe een chef’s special die ik echt erg lekker vond – zoals die van gisteren. De Amerikaan was een tijd bezig met bestellen, wilde allerlei extra dingen die niet op het menu stonden – net als een tonnenrond Engels stel dat aan het tafeltje naast ons zaten, die bestelde ook allerlei dingen zoals spek die niet specifiek op het menu stonden. Allemaal geen probleem, het werd allemaal netjes genoteerd door de obers en precies zo gebracht. Toen ik een foto nam van onze eieren kon de Amerikaan het niet laten en moest vragen of ik blogde, omdat ik er een foto van nam; daarna werd hij iets spraakzamer – hoewel het vooral een monoloog werd tegen ons en de Engelsen over hoe gemakkelijk het was om de bewaking op vliegvelden te belazeren en gevaarlijke/scherpe objecten zoals aanstekers en zakmessen mee te nemen in je handbagage... Hij at ondertussen iets wat hij buiten het menu om had besteld wat volgens mij eggs Florentine heette, gepocheerde eieren met hollandaisesaus op spinazie zo te zien. En toen kwamen zijn andere twee warme gerechten, veel spek en eieren en gebakken bonen en toast, hij had namelijk 3 verschillende warme gerechten besteld! Hij stortte het ene bord op het andere, gaf het lege bord terug aan de ober en begon met smaak de rest van zijn ontbijt naar binnen te werken... Fascinerend! Ik hoop voor hem dat hij alleen met het ontbijt zo gigantisch veel eet, hoewel ik denk van niet omdat hij aan het klagen was dat dit restaurant niet ook nog een buffet had waar je extra dingen kon pakken tijdens de á la carte maaltijd!

Er werd in ieder geval weinig nagetafeld vanochtend, en Hans en ik zijn weer naar boven gelopen, om onze jassen en truien te pakken zodat we buiten een ommetje konden lopen – nou ja, geen ommetje maar even luchten! We zijn op ons dek naar het achterdek gelopen, en hebben daar even rondgehangen en lekker genoten van de buitenlucht. Het waait minder hard dan gisteren, maar het is een beetje grijzig en bewolkt vandaag. We zijn even naar het zwembaddek gelopen buitenom en daar waren allemaal mensen ommetjes aan het lopen – zo kun je inderdaad ook aan je dagelijkse beweging komen. Misschien moeten wij ons daar wel bij aansluiten als de gym zo druk blijft!

Om 10:15 was er volgens het programma een pilates les op het bovenste dek, dus ik heb me omgekleed en ben om 10 uur met enige tegenzin gaan kijken; de goede voornemens van vanochtend waren ineen geklapt met de drukke gym, en ik heb altijd een hekel om naar sport te gaan, hoewel het vaak wel meevalt als ik er eenmaal ben. En in een grotere groep kan zoiets misschien toch nog wel leuk zijn. Ik stond met nog zo’n 30 andere vrouwen en een paar mannen een tijdje te wachten in de Observatory Dome Lounge voorop het schip, maar er kwam maar geen cursusgeefster, zelfs niet toen het al 10:15 was. Ondertussen was ik aan de praat geraakt met een Engelse vrouw over verschillende manieren van in de rij staan; zij dacht dat zij Engelsen de enigste waren die netjes in de rij stonden, ze had weleens Italianen meegemaakt die voordrongen, dus ik legde uit hoe het in Nederland werkte in kleine buurtwinkels, waar iedereen willekeurig aan de beurt lijkt, maar er onderling een onuitgesproken systeem is van elkaar in de gaten houden en weten wie er voor je en vooral bij drukke zaken wie er na je is en dat zij niet voor je gaan. En dat Engelsen niets durven te zeggen als iemand voordringt, maar Nederlanders wel.

Ik vertelde dat ik het eerlijk gezegd wel een beetje gek vond gistermiddag bij het cake-buffet, dat er twee identieke cakebuffetten naast elkaar waren, en een man bij de scones aan de ene kant van het ene buffet bezig, en dat er dan een Engelsman netjes achter gaat staan wachten tot de man met de scones klaar is, terwijl hij prima ernaast kan gaan staan. Ik hoefde alleen een koffiecakeje, dus ik stapte er recht op af, en de eerste reactie van de tweede man was om misprijzend naar mij als voordringster te kijken, tot er bij hem een kwartje viel, en hij ook ging pakken wat hij wilde – want hij hoefde dus geeneens scones, maar was gewoon aan het wachten geweest tot de eerste man klaar was bij het buffet! De vrouw moest wel een beetje lachen om dit verhaal, ja zo waren zij ja, in de rij staan zat in hun bloed.


Maar ondertussen was het al 10:15 geweest en nog altijd geen cursusgeefster. Dus ben ik en een paar anderen nog eens op de kaart van het schip gaan kijken, en bleek dat de kleine ruimte waar Hans en ik vanochtend even ingestapt waren de Observation Lounge heette, en wij hadden staan wachten in de Observation Dome aan de andere kant van het schip; dus daar ben ik met de vrouw waarmee ik aan de praat was geraakt naar toe gelopen. Inderdaad, daar was het, maar het was zo stampensvol dat er geen vierkante meter vloerbedekking meer over was om op te gaan liggen! Er werden mensen aan de deur geweigerd – wij dus ook. En een Duitse groepsbegeleidster was net aan een paar Duitsers aan het uitleggen dat er voor morgen een aparte Duitse fitness geregeld zou worden zodat alle Duitsers terecht konden. Wauw, wat een animo! Er was in de ruimte maar plek voor een paar tientallen mensen, en zo te zien waren er totaal toch zeker 50-60 komen opdagen, waarvan er zeker 20 geweigerd moesten worden die op de verkeerde plek hadden verzameld – en er was nog altijd aanloop van anderen!


Met als enigste beweging dus de trappen op en een paar keer af en van voor naar achter lopen ben ik terug naar de hut gegaan en hebben we wat thee en oploskoffie gezet tot Ivan aankwam met zijn vrouw Ina om de hut op te ruimen; het waren net twee vrolijke wervelwinden die door de hut raasde! Hans en ik bleven zo veel mogelijk uit de weg, verzekerde hun bazin, die ondertussen even binnenstapte om te kijken hoe het ging en ons te vragen of we tevreden waren met Ivan en de hut, dat alles perfect was, en zijn op gegeven moment even op het balkon gaan staan zodat Ivan kon stofzuigen en Ina de meubels poetsen. Wat een energie hebben die twee! Ze bedankte ons voor de vriendelijke woorden naar hun chef toe, vertelde dat ze al veel cruise ervaring hadden maar dit hun eerste wereldreis zou worden, en raasde naar de volgende hut nadat Ivan de thee en specifiek die oploskoffie die Hans graag dronk flink bijvulde. Hans had tussendoor hun de fles wijn gegeven, waar ze dankbaar om waren – niet om zelf te drinken, want ze dronken schijnbaar niet, maar om weg te geven aan vrienden. Goed idee!

Rond 11:45, nadat we weer een tijdje lekker rustig zaten te lezen en te computeren, besefte ik me opeens dat Hans gisteren verteld had over een soort show bij de receptie van alle “kunsten” aan boord, zoals cocktails maken, sushi rollen, en het Indiase restaurant en zo. Daar hadden we eigenlijk wel naar toe gewild en die begon al om 11 uur. Dus nog maar even gauw weer de schoenen aantrekken en naar beneden naar dek 5. We waren op zich blij dat we er niet vroeger naar toe waren gegaan, want het was maar klein en we waren binnen 10 minuten wel klaar. Leuk was dat je kon proeven bij het tafeltje dat het Indiase specialiteit-restaurant vertegenwoordigde (je moet 15 pond extra betalen per persoon als je daar wilt eten), en nog bij een aantal andere eetstalletjes. Toen we uitgekeken waren zijn we terug naar boven naar het restaurant gegaan om te lunchen.

We werden met de lunch aan een tafel gezet met een Engelse man alleen wiens vrouw was gaan zingen (er is van alles te doen, zoals koor repetities, theaterclubs, danslessen, enz.), een alleenstaande Nederlandse vrouw, en een Engels echtpaar. De Nederlandse vrouw vond het restaurant erg fijn omdat ze altijd aan een tafel met gezelschap zat, terwijl ze in het buffet alleen zat. Gisteravond had ze zich niet gerealiseerd dat het gala was, en was ze dus schijnbaar naar haar eigen idee niet netjes genoeg gekleed geweest, had een vrouw (vanaf het moment dat ze was gaan zitten) aan tafel zitten mopperen tegen haar over van alles en nog wat – onder andere over hoe mensen zich kleedde – en was ze eenzaam want ze was jarig maar had nog met niemand contact kunnen maken die dag, dus het werd haar allemaal even teveel en ze is terug naar haar hut gegaan om zich om te kleden. Ze zei dat ze zich drie keer omkleedde en het toen opgaf en naar het buffet is gegaan om te eten omdat ze niet terug durfde naar het restaurant. En zich natuurlijk nog ellendiger voelde in het grote anonieme buffet, totdat een echtpaar die ze tijdens het inchecken had gesproken haar aansprak en uitnodigde om bij hen te komen zitten. Het kan niet gemakkelijk zijn om alleen te reizen, wij moeten er toch eigenlijk niet aan denken; en inderdaad wat ze zegt, in het restaurant heb je altijd aanspraak.

Na de lunch hebben we weer lekker in onze kamer gezeten tot 15 uur, toen ben ik naar de Palladium gegaan om een lezing over fotografie bij te wonen van een “vermaarde fotograaf”. Hans zat nog middenin zijn dutje en had daar geen behoefte aan dus die bleef lekker de bank uittesten! De fotograaf was Crocodile Dundee in een pak, en had niet zo veel te vertellen waar ik iets aan had; eigenlijk net als de navigeerder, hij stipte de onderwerpen die ik ook wel van gehoord had aan, maar legde ze niet uit op een manier waar ik iets aan had. Ach ja! Wel leuk was om te horen dat hij tegen het einde van zijn lezingenreeks over een paar dagen of weken een presentatie zou geven van zijn trektocht met een busje door midden Azië, dus door landen als Iran, Oezbekistan, Turkmenistanen Rusland, waar wij ook geweest zijn – en dat vindt Hans ook wel leuk, dus daar moeten we een oogje op houden in het dagelijkse programma!

De tijd vliegt voorbij op een dag, we moeten echt nog even in een soort van ritme komen want we komen nu gewoon niet aan rusten toe... Het is Hans gelukt om de tv te resetten waardoor we opeens veel meer details hebben op de live gps kaart op de tv; zo zien we nu ook de diepte van het water, de hoeveelheid nautische mijl die we gevaren hebben sinds Londen (de officiële start van de reis) en wanneer de zon onder gaat en opkomt en zo. Die informatie stond allemaal in een balk onderin beeld die eerder wegviel, maar nu dus weer zichtbaar was geworden. De waterdiepte samen met de satellietkaarten die we constant zien was vooral leuk omdat we vanmiddag van het continentaal plat afvoeren de Baai van Biskaje in, tussen Frankrijk en Spanje – en we dus van een paar honderd meter diepte in een uurtje of wat naar zo’n 4500-4900 meter diepte voeren. Apart om te bedenken!

We krijgen nog altijd iedere avond lekker hapjes en een schaaltje fruit, onvoorstelbaar eigenlijk! En er ligt altijd een chocolaatje op ons kussen als we terug van het eten komen. Volgens het dagprogramma was vanavond “informal” dresscode in het restaurant. Pffffff het staat ons tegen maar goed, we hebben onszelf omgekleed tot iets netters – vooral in mijn geval, ik heb een rok en een net vestje aangetrokken en hoge hakken. Hans deed een ribfluwelen colbertje aan, zodat we netjes informeel waren. Maar we zagen dat we haast overdressed waren vergeleken bij een hoop mensen die hun gewone enigszins nette kleren aanhadden (en soms zelfs dat niet); er waren ook wel mensen die er nog erg netjes uitzagen maar die waren duidelijk in de minderheid. Dat hoeft dus niet meer gelukkig! Het is nog een beetje gevoel krijgen voor hoe streng de dresscodes nageleefd worden; vandaag hadden we prima in onze spijkerbroeken en trui/bloes aan kunnen komen zetten die we overdag ook aanhadden. Gisteren waren we niet de sjiekste in ons deel van de zaal, maar ook zeker niet de slechtsgekleede, we zaten netjes in de middenmoot.

Het was weer gezellig met het Duits/Amerikaans stel en we hebben echt heerlijk gegeten; er stond lemon meringue pie en een Indiaas hoofdgerecht op het menu, dus Hans en ik hebben allemaal precies hetzelfde besteld en het was heerlijk! Dat zit wel goed met deze kok, laten we hopen dat hij heel de reis aan boord blijft en niet minder gaat presteren!

Na het eten hebben we een avondje besteed aan het op gang krijgen van een film voor Hans; de tablet had thuis zonder problemen een test-film afgespeeld, maar ging nu op zee opeens zeuren over een update en weigerde films af te spelen tot de update gedownload was. Ja dat gaat natuurlijk niet. En Hans wil niet de laptop gebruiken omdat ik daar meestal mee bezig ben. De TV had een Dvd-speler met USB, maar die deed het niet toen we daar de harde schijf met films op aansloten, en het scherm zelf had ook een USB, maar toen we daarmee gingen knutselen kregen we de tv niet meer terug op tv, hij bleef steken in de foto-modus! Grrrrrr. Na wat geknutsel en een uurtje irritatie lukte het opeens door de tv een USB met alleen een paar foto’s erop af te laten spelen, en toen kregen we hem opeens uit het foto-menu en terug naar tv-modus. Eindelijk! Het lukte ook niet om de tablet en de mobiel op elkaar aan te sluiten zodat de tablet als tweede scherm voor de mobiel zou dienen, dus uiteindelijk is Hans maar op zijn mobiel film gaan kijken zodat ik niet de laptop hoefde op te geven. Dat werkt op zich ook wel natuurlijk, al is het niet echt ideaal.


Dag 4, Dinsdag 9 januari: op zee, 635 km gevaren

We hebben hier constant dorst en worden ’s ochtends met droge lippen en droge mond wakker; het is nog even overal aan wennen denk ik. De zee was vanochtend loodgrijs, ruwe rollende golven met witte kopjes, het was bewolkt en heiig, je voelde dat het schip moest werken om door de golven te komen, en we voeren regelmatig over een “boomstam” – zo voelt dat dan, als de boeg op een bepaalde manier op een golf klapt. Iedere keer als we over de boomstam gingen kwam er een wolk witte spray langs ons balkon, die een keertje hoger dan ons plafond was, terwijl wij toch op dek 11 zitten. Spectaculair! We zijn om 8:30 opgestaan, nog altijd duf en brak en niet uitgerust, en hebben fruit als ontbijt gegeten en een kopje thee gezet, we besloten namelijk een echt ontbijt over te slaan vandaag. Daarna was het lekker verder computeren in mijn geval (ik ben weer aan de websites begonnen, nu even een stukje vrachtschipcruisemet de foto’s van Vietnam uitzoeken, altijd leuk om weer terug te kijken naar eerdere reizen), en Hans keek zijn film van gisteravond af. Ondertussen staat de tv aan op het webcam/navigatie kanaal, en zien we een kleddernatte boegwebcam en het pijltje op de kaart langzaam opschuiven – we zijn vanochtend voorbij de punt van Spanje aan het varen.

Om 10:15 kwam de kapitein op de intercom om te vertellen dat het weer wat slechter was dan ze gedacht hadden naar aanleiding van het weerbericht, en de ruwe zee ze dus een beetje verrast had. Hij gaf wat tips voor de veiligheid en zei dat de Promenade op dek 7 en het open dek op dek 14 afgesloten waren vanwege de harde wind. Ook was de voorste van de drie liftpartijen gesloten uit veiligheidsoverwegingen. Hij verwachtte dat het weer over een paar uur beter zou worden, en gezien het feit dat we rond de punt aan het varen zijn, kan het zijn dat we daarna weer meer in de luwte zijn. Ik ben een keertje of twee op ons balkon gestapt om foto’s te maken, en de temperatuur is prima, ergens rond de 10 graden denk ik, of misschien wel warmer; de zon prikte al gauw door de wolken en het leverde mooie plaatjes op! Uiteindelijk is zo’n ruwe zee toch wel heel erg mooi...

Ina klopte op gegeven moment aan, wanneer wilde we dat ze de hut kwamen schoonmaken? Ze beginnen denk ik te beseffen dat we graag veel tijd in onze hut doorbrengen! Ze zien sowieso altijd gelijk wat onze voorkeuren zijn, zoals dat we de sierkussens op het bed er steeds afhalen of dat er veel thee gedronken wordt en ik een zakje altijd meerdere keren gebruik – Ivan vroeg gisteren dan ook of we die sierkussens wel op bed wilde; liever niet nee. Ik zei dat we om 11 uur naar een lezing ging, dus dan hadden ze de ruimte om door de hut te wervelwinden! Hans heeft een blaadje over de vloot van C&MV doorgelezen, en ons schip kan zo’n 1400 passagiers vervoeren en heeft daarbij ongeveer 700 man personeel voor alle onderdelen van het schip, van keuken tot machinekamer tot hotel.


We waren ruim op tijd voor de presentatie van de kok, die een aantal gerechten zou bereiden, maar er zaten al aardig wat mensen in de zaal. Er stond een lange tafel mooi versierd met groente en fruit en wat snijwerk, en de koks hebben een garnalen-feta gerecht gemaakt met ouzo erin, en een bittere chocolademousse met olijfolie en Gran Marnier... Hoppa! Er wordt overal op het schip, dus ook nu, geadverteerd met een merk olijfolie met smaakjes zoals citroen-oregano of grapefruit-bergamot, en de verkoopster had haar stalletjes opgezet bij de ingangen van de zaal en de chef-kok deed natuurlijk ook nog even vertellen over de olijfolie. Ze hebben een kwartiertje gekookt, de ene kok maakte het garnalengerecht en de andere kok de mousse en de chef-kok praatte ons erdoorheen; best leuk om te zien en er komen nog meer van dit soort voorstellingen, en zelfs schijnbaar een masterclass waarin we zelf mogen koken? Ik ben benieuwd...

Iets voor half 12 waren we klaar, en hebben nog even de citroenolijfolie geproefd onderweg naar buiten; op zich niet verkeerd maar wat kun je ermee behalve door je salade gooien... We overwogen naar buiten te gaan maar de buitendeuren waren nog steeds gesloten vanwege de harde wind, dus na wat omzwervingen zijn we nog maar even terug naar de hut gegaan en hebben we op het balkon gestaan. De temperatuur wordt met de dag beter, je hoeft nu eigenlijk al geeneens je jas aan om buiten te staan; ik verheug me op het lekkere weer, dan gaan we echt we op ons balkonnetje zitten! Er voer een vrachtschip naast ons, en die dook iedere keer met zijn boeg beangstigend diep in de golven, om dan weer boven te komen dat het water uit alle afwatergaten stroomde. Pfffff, dat moet redelijk heftig zijn om daar nu aan boord te zijn!

Tijdens de lunch hebben we over van alles en nog wat gekletst met onze tafelgenoten (allemaal Engelsen), maar vooral veel over reizen natuurlijk. Ze vonden ons welbereisd, maar het is ongelofelijk voor ons om te beseffen dat in de gepensioneerde cruisewereld waar we terecht zijn gekomen het helemaal niet zo gek lijkt om meerdere keren een wereldcruise te doen. Er is aan boord zelfs iemand die al voor de 23e keer een wereldcruise maakt! Hans had gisteren berekend dat je voor de goedkoopste binnenhut op dit schip iets van 7500 pond per persoon kwijt zou zijn; dan heb je wel geen raam, maar dit schip heeft overal rustige openbare zithoekjes en is huiselijk gestoffeerd en voelt kleinschalig en knus aan, dus je kunt overdag prima buiten je hut leven, en er verder alleen komen om te slapen en te douchen. De binnenhutten zijn dus inderdaad ook best populair, en sommige zijn best luxe om te zien als we langs open deuren lopen. Tijdens het praten met anderen merken we dat bestemmingen zoals de Galapagosen de Amazone, Spitsbergenof Antarcticadie ook per cruise gedaan kunnen worden niemand meer lijken te verrassen – en de meeste hebben ook wel een of meer daarvan gedaan! Ongelofelijk – weliswaar minder uitgebreid dan per expeditie-cruise, zo eindigen de meeste cruise-Amazone tochten in Manaus, waar ons houten Tucano-schippas vandaan begon. Ongelofelijk ook dat een vrouw die wij een dag of wat geleden spraken een Antarctica-cruise had gedaan met Holland-Amerika Lijn en niet eens aan land was geweest. Daar kunnen we ons weinig bij voorstellen. Het eten en natafelen was gezellig en we gingen pas om 13:30 van tafel.

De middag hebben we gerust en gecomputerd en film gekeken tot 15 uur, toen we naar de tweede navigatie-lezing gingen, over de Portugese ontdekkingsreizigers. We zijn nu boven gaan zitten, om te kijken hoe dat was; op zich prima, maar je kijkt wel een beetje tegen de glazen balustrade aan, daar waren op internet klachten over geweest. Tja, ze kunnen hem moeilijk weghalen, dan vallen er mensen en krijg je weer andere klachten! Ik kon mijn ogen in het begin weer niet openhouden en het was ook geen bijzonder spannende lezing, hij las alles een beetje voor en zijn verhaal was sowieso chaotisch, hoewel het onderwerp wel leuk was – ongelofelijk hoe die mannen vroeger in de 15e eeuw soms wel 10 jaar van huis waren op zoek naar een route naar Indië of zo, en onderweg even Brazilië ontdekten omdat ze zo ver uit koers gewaaid waren!

De lezing was om 16 uur klaar en we hadden zin in iets lekkers dus zijn naar de Plantation Bistro gegaan voor het 4-uurtje. We hadden de verkeerde trap genomen dus moesten even over het zwembad dek 12 lopen om er te komen, en het is duidelijk dat alles in gereedheid gebracht wordt voor het goede weer. Een van de twee zwembadjes (verrassend diep, zo’n 1,8 meter diep) was al met zeewater gevuld, maar nog afgesloten want het was door de ruwe zee een gevaarlijk hard golfslagbad geworden! Het 4-uur buffet was niet zo lekker als eergisteren helaas, en erg druk, dus we hebben alleen wat kleins gepakt en staand opgegeten, en zijn met een van de muntthee-zakjes op zak terug naar de hut gegaan om daar een kopje thee te maken en lekker met de satellietkaarten en wat muziek op te genieten van onze grote hut. We kunnen het nog steeds niet geloven!

’s Avonds hebben we ons niet omgekleed zelfs al was het weer informal dresscode, en we staken helemaal niet uit de toon; natuurlijk waren sommige mensen erg netjes gekleed, maar de meeste waren gewoon gekleed, ook onze tafelgenoten. Mooi zo! Gedoe allemaal. Je leuk aankleden voor een etentje of gelegenheid is best leuk, maar niet als het een verplichting is die nergens op slaat. Het thema van het menu was Italiaans-geïnspireerd, en alles smaakte op zich wel goed maar het was een iets mindere maaltijd dan anders – wel leuk dat het Italiaanse thema helemaal doorgetrokken was, tot in de speciale foccacia-broodjes die nu in het broodmandje lagen toe. Het ijs was wel erg lekker pistache ijs, met een heerlijke maar veels te kleine vers gemaakte meringue die nog lekker zacht was vanbinnen! Het was gezellig en we hebben gelachen, want het echtpaar bij ons aan tafel probeert al 3 avonden schijfjes citroen te krijgen voor in hun water en de vrouw wordt iedere keer uiterst beleefd genegeerd door onze tafelober – een keertje lukte het, toen ze het vroeg aan de hulp-ober. Nu had ze ook gevraagd voor een zoutloos menu, en onze voorafjes waren al lang en breed op en zij had nog niets gehad dus we grapte dat het hetzelfde was als de citroenschijfjes. Klinkt alsof het heel vervelend kan zijn geweest, maar het ging gewoon heel gemoedelijk en kwam uiteindelijk wel goed dus we hebben vooral erover gelachen.

Om 19:30 zijn we terug naar onze hut gegaan waar we de tondeuse tevoorschijn haalde om Hans zijn haar te millimeteren; maar de tondeuse deed het amper en ik kreeg een heel ongelijk resultaat. Gelukkig had Hans ook het oplaadbare scheerapparaat van zijn zoon meegenomen om bij te punten als hij geen zin had in nat scheren, en had die een tondeuse-stand, dus daar ging het prima mee. Anders had Hans zijn haar moeten scheren, want het leek nergens op met van die halve happen eruit! Het lijkt erop alsof de elektrische tondeuse niet genoeg kracht kreeg om het goed te kunnen doen. Zoiets hadden we ook op het vrachtschip, toen deed de elektrische tondeuse het helemaal niet en moesten we de scheepstondeuse lenen. Daarna is Hans gelijk onder de douche gestapt.

free counters